Συντάκτης: Ειρήνη Ποντίκη

3:30 τη νύχτα. Από τον πόνο ξύπνησα. Πραγματικός πόνος, που σου τρυπάει τα σωθικά. Δεν σταματά να μου θυμίζει την ύπαρξη του. Και είναι σαν ανήμερο θηρίο, που μου φωνάζει, πως δε θα με αφήσει ήσυχο ποτέ. Έναν χρόνο το πολεμώ, με όσα όπλα έχω στην κατοχή μου. Κι αυτό εκεί , αγέρωχο, χωρίς καμία πληγή, ούτε μια γρατζουνιά δεν έχει. Πως  να πείσω τον εαυτό μου ότι μπορώ να το νικήσω? Αφού τα πόδια μου δε με κρατούν όρθιο. Η ψυχή μου κατέρρευσε και το μυαλό δε δίνει πια την εντολή, «κουράγιο». Σκληρή, καθημερινή προπόνηση στο «όλα θα πάνε…

Πλάγιασε στο στήθος μου. Σου βάζω λίγη μουσική, να γαληνέψει η ψυχή σου. Κλείσε τα μάτια και πες μου τί βλέπεις. Φτιάξε μια ιστορία, με τον τόπο, τον χρόνο και τα πρόσωπα που επιθυμείς. Βλέπω εσένα κι εμένα, μαζί. Ακούω το κύμα, να σκάει απαλά στην άμμο. Το πρόσωπο μου σκεπάζεται από τα βρεγμένα μου μαλλιά και ο αέρας τα πάει, πότε δεξιά και πότε αριστερά. Γεύομαι από τα χείλη μου το αλάτι της θάλασσας, αφού μόλις είχαμε βουτήξει. Είναι καλοκαίρι. Είναι Αύγουστος. Έχω μια σπηλιά, μια πετσέτα, την θάλασσα και εσένα. Τι να τα κάνω τα άλλα, τα περιττά;…

Μίλησε μου. Γίνε η αύρα, που θα δροσίσει τον πόνο μου. Σώσε με. Γίνε η νότα, που θα ξεκουράσει τα αυτιά μου. Το χέρι που θα με αγγίξει και θα απαλύνει το κλάμα μου, θα μαγνητίσει κάθε κύτταρο του κορμιού μου. Γίνε ο ρυθμός, που θα οδηγήσει την καρδιά μου ξανά στη ζωντάνια, που θα την κάνει και πάλι να χτυπήσει γρήγορα και δυνατά. Γίνε η αιτία,  για να αντικρίσω ξανά στο καθρέφτη το χαμόγελο μου,  να γίνεται πλατύ και αληθινό. Γίνε εσύ, το χρώμα και πάλι στα μάτια μου. Η απαλή γεύση του μελιού πάνω στο φρυγανισμένο ψωμί, που…

Ήταν λίγο πριν μπει η άνοιξη. Τίποτα όμως δεν την θύμιζε. Λίγο το χιόνι στις σκεπές των σπιτιών, λίγο ο πάγος που καταρράκωνε την καρδιά της. Ζούσε σε μια πόλη μουντή, ψυχρή, σχεδόν αποπνικτική. Όλα της έμοιαζαν ανούσια. Δεκάδες άνθρωποι περνούσαν απ´τα μάτια της, μα εκείνη δεν έβλεπε κανέναν. Βυθιζόταν όλο και πιο πολύ στην αέναη θλίψη της. Γιατί της έλειπε «εκείνος». Ο «εκείνος», που πρωταγωνιστεί στην ζωή της από όταν ήταν παιδί. Νοσταλγεί μια βόλτα μαζί του, από εκείνες που έκαναν στα βόρεια προάστια της Αθήνας, το βλέμμα του, που της έκοβε την αναπνοή κάθε φορά που την κοιτούσε…