Συντάκτης: Χρήστος Τυρεκίδης

Φωνές και γέλια ήρθαν απ’ τον διάδρομο και στο άνοιγμα της πόρτας με αγκαλιές και φιλιά καλοδέχτηκαν ο παππούς και η γιαγιά τα παιδιά και τα εγγόνια! Τα μικρά έτρεξαν στην σάλα να δουν το Χριστουγεννιάτικο δέντρο! Ήταν χωρίς στολίδια, η γιαγιά είχε υποσχεθεί πως φέτος θα το στόλιζαν με δικό τους γούστο. Ο παππούς έβαλε ύμνους και κάλαντα Χριστουγέννων και στα κλαδιά που δεν έφταναν, με δικές τους οδηγίες τοποθέτησε φωτάκια και στολίδια. Η γιαγιά τα φίλεψε με χυμούς και μελομακάρονα κι όταν ολοκλήρωσαν το στολισμό του δέντρου, μαζεύτηκαν όλοι στη σάλα. Έσβησαν τα μεγάλα φώτα κι ο μικρός…

[penci_blockquote style=”style-3″ align=”none” author=”” font_style=”italic” text_size=”22″]Μοιράζουμε άφθονες ευχές σε όλους λέγοντας “Καλά Χριστούγεννα και Χρόνια Πολλά! Γνωρίζουμε όμως γιατί ήρθε στη Γη ο Χριστός; Διαβάστε τη μικρή ιστορία. Την έγραψα όπως όλες για τα παιδιά και τα εγγόνια μου, είναι ιδιαίτερη για όσους ζωγραφίζουν και ωφεληθείτε διπλά![/penci_blockquote] Ξημερώνοντας Χριστούγεννα Μέρες τώρα πάλευε με πινέλα και χρώματα να τελειώσει ετούτο το πανέμορφο τοπίο! Μια κοιλάδα γιομάτη με δέντρα και βλαστούς κι ένα ποτάμι που άοκνα κυλούσε ανάμεσά τους, ξεδιψώντας φυτά και ζωντανά στο διάβα του. Στο φωτεινό του Ουρανό πετούσαν πουλιά κι ανάμεσα στα δέντρα έβλεπες μικρά και μεγάλα ζώα να…

-Παππού, φώναξε η Ελένη μόλις τον είδε να μπαίνει στο δωμάτιο, να σε ρωτήσω κάτι; Γιατί κάνουμε νηστεία παππού; Όλα έστρεψαν το βλέμμα πάνω του, και η Ζωή ρώτησε με τη σειρά της: -Παππού, γιατί λένε πως είναι αμαρτία αν τώρα φάμε κρέας; Ο παππούς χαμογέλασε αμήχανα! Δεν ήταν προετοιμασμένος για ερωτήσεις τόσο άμεσες, τα εγγονάκια ήταν ακόμη μικρά και δεν ήταν σίγουρος αν όσα τους έλεγε θα κάλυπταν σωστά τις απορίες που είχαν! Ήθελε να τους απαντά πάντοτε με σαφήνεια, το γνώριζαν και το ίδιο περίμεναν να κάνει και τώρα! Αν και είχαν ξαναμιλήσει για θέματα πίστεως, θέλησε να…

-Παππού βοήθεια, είπε η Μαρία γελώντας, μας ζήτησαν να μάθουμε ιστορία της τέχνης απ’ το Μεσαίωνα ως τα νεώτερα χρόνια! Πολλές οι τεχνοτροπίες και τα ονόματα παππού και με μπερδεύουν! Ο μικρός Παναγιώτης έμεινε στην κουζίνα με τη γιαγιά. Η Ζωή και η Ελένη άκουσαν αυτό που ζήτησε η Μαρία, νόμισαν πως θα ήταν μεγάλη και ίσως βαρετή ιστορία και θέλησαν να φύγουν όταν ο παππούς χαμογελώντας είπε: -Μη φύγετε! Η ιστορία που θα πω είναι απλή, θα την καταλάβετε, η τέχνη δεν είναι μόνον ζωγραφική και αγάλματα, ότι δημιουργεί ο άνθρωπος στο διάβα όλα τέχνη είναι!” “Με τέχνη κτίζει…

Τα τέσσερα εγγόνια υποδέχτηκαν με φωνές χαράς την καλλιτεχνική ιδέα του παππού, να ζωγραφίσουν με ακρυλικά χρώματα τις γλάστρες που η γιαγιά είχε στο μπαλκόνι! Όλοι; Σίγουρα όχι η γιαγιά, που φανταζόταν κιόλας τους τοίχους βαμμένους με χρώματα και ρώτησε! -Καλά, τις γλάστρες θα ζωγραφίσετε, που είναι γεμάτες κοπριά; Ζωγραφίστε στα μπλοκ, πρότεινε με αγωνία! Ο παππούς την κοίταξε καθησυχαστικά και είπε! -Θα προσέχουμε γιαγιά όλοι και τον Παναγιώτη! Έτσι δεν είναι, ρώτησε κοιτάζοντας με νόημα τις εγγονές κι αφού άπλωσαν ναύλον στο τραπέζι, έφεραν τα ποτήρια με νερό! Εμπρός από κάθε εγγόνι, ήταν τώρα μία γλάστρα με λουλούδια,…

-Πατάς πολύ το πινέλο! Η μαμά του Κωνσταντή με προσπάθεια κράτησε χαμηλά τον τόνο της φωνής να μη τον τρομάξει! Έπιασε το χέρι του και μαζί έσυραν μια πινελιά με κόκκινο χρώμα για τη σκεπή του σπιτιού που ζωγράφιζε ο πεντάχρονος καλλιτέχνης! -Μα τι έχεις σήμερα αγόρι μου; Γιατί λερώνεις όλα σου τα χρώματα; Ρώτησε με έκπληξη η Ελένη και με χαμόγελο έσκυψε και είδε τα πελώρια χαρούμενα και φωτεινά ματάκια του! Την κοίταξε ο Κωνσταντής και χαμογέλασε, μα σαν τον άφησε να συνεχίσει μόνος του τη ζωγραφιά, μια μουτζούρα την έκανε και πάλι! Την τρόμαξε η αλλαγή στον τρόπο…

Τα ωφέλιμα και χρήσιμα είναι και ωραία έχουν και ομορφιά! Όμως κάθε τι ωραίο δεν είναι απαραίτητα χρήσιμο ή ωφέλιμο! Σε περιτύλιγμα ομορφιάς και ωραιότητας, ίσως υπάρχει πλασματική ευχαρίστηση, πλάνη και απίστευτο ψέμα! Ας δούμε μια ιστορία σε δύο “εκδόσεις”, μια ωφέλιμη και μία ωραία αλλά πλάνα, με το ίδιο ερώτημα: “Γιατί υπάρχουν καμπάνες στις εκκλησιές και γιατί κτυπούν τρεις φορές σε κάθε Όρθρο και Θεία Λειτουργία;” Οι τρεις καμπάνες! Ιστορία 1η: Τυφλό από γεννησιμιού του ο Μανούσος, ορφανό από μάνα, ζούσε με τον τσοπάνη πατέρα του στο χειμαδιό (στάνη που ξεχειμωνιάζουν τα κοπάδια) λίγο έξω από το χωριό !…

Ω! Το μικρό του στόμα έκανε το σχήμα του κύκλου και τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα καθώς ο παππούς τον αγκάλιασε με θέρμη μέσα στα χέρια του! Δεν έλεγε και πολλά, μόνον το ω! κι ένα δυνατό Εεεε! όταν θύμωνε. Θύμωνε; Κάθε άλλο. Ο δικός του θυμός, ήταν και είναι ακόμη μια απόλαυση! Αθώος, λίγο μετά που έκλεισε τον πρώτο χρόνο από τη ζωή του, απολάμβανε όσα του πρόσφερε η ζεστή σπιτική σιγουριά, μαζί με τα χάδια γονιών, παππούδων, γιαγιάδων και της Ελένης, της μεγαλύτερης του αδερφής! Λιγομίλητος, ευγενικός, πάντοτε πρόθυμος να χαμογελά, με χαμόγελο ήσυχο, αθόρυβο! Αν δεν κοιτούσες,…

(Για την Ελένη, όταν περίμενε το αδερφάκι της) Ξημέρωσε Πρωτομαγιά και η φύση φόρεσε τα γιορτινά της χρώματα. Παντού το πράσινο χρώμα μαζί με λουλούδια κόκκινα, λευκά, κίτρινα και βιολέ, τούφες-τούφες στις πλαγιές και τους κάμπους. Ήταν παράδοση να γιορτάζουνε τούτη τη μέρα στο ποτάμι. Ο κόσμος έφθανε με αυτοκίνητα, με τρακτέρ, με κάρα, και απλώθηκαν παντού, κάτω από τις σκιές που έκαναν τα γέρικα πλατάνια. Ο παππούς, με τα εγγονάκια μαζί, ανηφόρησαν προς το μικρό καταρράκτη. Εκεί υψώνονταν ο μεγάλος βράχος, και σ’ ένα του άνοιγμα φιλοξενούσε το μικρό λευκό ξωκκλήσι του Αγίου Παντελεήμονα. Σκαλιά λαξευμένα στο βράχο, άλλα…

-Παππού ρώτησε η Μαρία, σήμερα στο σχολείο, ένα μεγάλο παιδί κτύπησε ένα μικρότερο. Γιατί τα μεγάλα παιδιά κτυπούν τα μικρότερα; -Δεν νομίζω πως είναι θέμα ηλικίας, είπε ο παππούς. Αν το παιδί έχει προβλήματα στην οικογένεια, ακόμη κι αν έμεινε πίσω στα μαθήματα, αν δυσκολεύεται, αν δεν μπορεί να παρακολουθεί όπως τα άλλα παιδιά, ίσως αντιδράσει με τη βία.” “Κάθε παιδί θέλει να είναι κι αυτό σε κάτι καλό, ή καλύτερο. Όσο το αγνοούμε και δεν το βοηθάμε, θα οργίζεται, ακόμη και με τη βία!” “Λάθος, συνέχισε ο παππούς, μα είναι μεγαλύτερο το λάθος των μεγάλων, όσο προσπαθούν με βία…