Συντάκτης: Χρήστος Τυρεκίδης

Δεκαπενταύγουστος σήμερα και μαζί με την Παναγιά γιορτάζει και η Μαρία. Φίλες, παππούδες, γιαγιάδες, θείοι, θείες˙ όλοι με δώρα της ευχήθηκαν τα χρόνια πολλά! Όλοι ήταν χαρούμενοι στη γιορτή!!! Όλοι; Όχι όλοι! Η μικρή Ζωή, η γλυκιά μας Ζωή, δεν μπορούσε να χαρεί τις μέρες των διακοπών, καθώς με λαχτάρα μετρούσε και ξανά-μετρούσε τις μέρες, για τη δική της γιορτή, τα γενέθλια της, κι ένα μεγάλο δώρο που είχανε υποσχεθεί! Κι όλο μετρούσε: Ακόμη 12, …ακόμη 11, …ακόμη 10!!! -Μα, πότε θα περάσουν οι ημέρες, έλεγε και ξανάλεγε: Πόσες εβδομάδες είναι παππού; Αν για τη Ζωή οι μέρες περνούσαν αργά,…

Εμπρός στη θρακιά του τζακιού, ο παππούς με τις τρεις εγγονές του, μιλούσαν τρώγοντας την υπέροχη πίτα που τους έκανε η γιαγιά! Ο παππούς, έσπρωξε ένα χοντρό ξύλο προς τη φωτιά, και νέες φλόγες ξεπήδησαν φωτίζοντας όλων τα μάγουλα με το ζεστό τους φως. Οι σπίθες, σαν τις πυγολαμπίδες χόρευαν κεφάτα πάνω απ’ τα ξύλα, πριν με ορμή χαθούν στη καμινάδα! Η Ζωή, έφερε το μικρό της χεράκι μπροστά στο πρόσωπό, να προφυλαχτεί από τη ζέστη, κι η Ελενίτσα κρατώντας τη μασιά, θέλησε να βοηθήσει τον παππού στο ανακάτεμα της φωτιάς! Η φλόγα σε λίγο ηρέμησε, οι σπίθες λιγόστεψαν, και…

-Παππού, παππού, φώναξε η Ελένη, έλα να δεις τι ζωγραφίζουμε!! Πάνω σε μπλοκ ζωγραφικής κι ανάμεσα σε σκόρπιες ξυλομπογιές, τα εγγονάκια δημιουργούσαν κόσμους γιομάτους χρώματα και οι χαρούμενες φωνές τους γέμιζαν όλο το σπίτι. -Τι ζωγραφίζετε; ρώτησε ο παππούς με διάθεση για παιχνίδι! -Ένα ευτυχισμένο και χαρούμενο παιδί, είπε γρήγορα-γρήγορα η Ελένη! -Εγώ, είπε η Ζωή, έκανα δύο παιδιά, κοίτα παππού, το ένα έχει να φάει, και το άλλο κοιτάζει! Και -βιαστικά συμπλήρωσε-, στο σχολείο μας είπαν να ζωγραφίσουμε για τον ρατσισμό! Αυτό κάνουμε! Η Μαρία είχε ζωγράφισε τη Γη και γύρω της πολύχρωμα παιδιά με χέρια απλωμένα, να την…

Τις Κυριακές μετά την εκκλησία, ο παππούς με τη μεγάλη του εγγονή, μαζί, δίπλα-δίπλα στην εξοχή, ζωγράφιζαν τα όμορφα τοπία της πατρίδας μας. Ο παππούς της μάθαινε τα μυστικά της ζωγραφικής. Στη Μαρία άρεσε να ρωτά τον παππού, γιατί δεν έδινε συμβουλές όπως όλοι, αλλά της απαντούσε με μια ιστορία σαν παραμύθι. Με τη διήγηση καταλάβαινε, και περισσότερα, και καλύτερα! Ήθελε να ρωτήσει για μια φράση που είχε ακούσει το πρωί στην εκκλησία, και που πολλές φορές με έμφαση είχε επαναλάβει ο ιεροκήρυκας. -Μην αφήνετε την τύχη να αποφασίσει για εσάς. Βάλτε στόχο. Επιλέγετε εσείς το που και το πως…