Στα 25 της χρόνια, άφησε πίσω της την πρωτεύουσα και εγκαταστάθηκε στο Μεσολόγγι, μια πόλη ήσυχη και δημιουργική, πιο κοντά στη φύση, πιο κοντά στις λέξεις που θα γίνονταν κάποτε το οξυγόνο της.
Σπούδασε Στέλεχος Τραπεζικών Εργασιών και Οργάνωση Γραφείου, όμως η ζωή είχε άλλα σχέδια γι’ αυτήν. Δεν ακολούθησε ποτέ το μονοπάτι των αριθμών και των φακέλων. Αντί αυτού, βρήκε καταφύγιο σε έναν παιδικό σταθμό, εκεί όπου τα παιδιά της χάριζαν καθημερινά την αθωότητα και τη φαντασία τους. Και κάπως έτσι, η λογοτεχνία, η αρθρογραφία και το ραδιόφωνο την κατέκτησαν ολοκληρωτικά.
Στο ραδιόφωνο έγινε η φωνή που συνόδευε τα βράδια των ακροατών μέσα από την εκπομπή «Ψιθυρίσματα». Μια εκπομπή που δεν άφηνε απλά μουσικές να κυλήσουν, αλλά άνοιγε παράθυρα σε σκέψεις, συναισθήματα και ιστορίες. Ο κόσμος την αγάπησε. Και εκείνη ανταπέδωσε με λέξεις.
Έχει γράψει εννιά βιβλία. Ανάμεσά τους, το «Λευκά Περιστέρια», ένα έργο βαθιά ανθρώπινο, βασισμένο σε αληθινές ιστορίες παιδιών που πάσχουν από προγηρία, μια σπάνια ασθένεια που επιταχύνει τη γήρανση. Το βιβλίο αυτό τιμήθηκε με διάκριση από το Βραβείο Αναγνωστών και ενέπνευσε ακόμη και ντοκιμαντέρ στο διαδίκτυο. Το «Λευκά Περιστέρια» δεν είναι απλώς ένα μυθιστόρημα. Είναι μια κραυγή τρυφερότητας και κατανόησης.
Το «Βαλς των Ανέμων» είναι το ιστορικό της μυθιστόρημα. Ξεκινά από τη Σμύρνη, μα σύντομα ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται πως η πραγματική ιστορία ξετυλίγεται αιώνες πίσω, από το 1700 και ακόμη πιο πριν. Ένα ταξίδι στον χρόνο, γεμάτο μνήμες, πρόσωπα και πατρίδες.
Η Ηλιάνα είναι μέλος της Εθνικής Εταιρείας Λογοτεχνών Κύπρου. Άρθρα της φιλοξενούνται σε εφημερίδες και περιοδικά, ενώ στο παρελθόν συνεργάστηκε με εφημερίδα για τη συνεχή δημοσίευση ενός μυθιστορήματός της, σε συνέχειες — όπως παλιά, όταν οι ιστορίες γεννιούνταν στα φύλλα της Κυριακής.
Το «Όσα Ορίζει μια Ζωή» είναι ένα ακόμη βιβλίο που άγγιξε καρδιές. Τέσσερις γυναίκες, τέσσερις εποχές, τέσσερις παρένθετες μητέρες και μία κόρη. Ένα έργο που δεν αφηγείται απλώς, αλλά προτείνει, θεραπεύει, δίνει λύσεις και αποδράσεις.
Η Ηλιάνα γράφει γιατί έτσι ζει. Γιατί οι λέξεις της είναι η φωνή της, η άποψή της, η ανάσα της. Δεν αντέχει τους φανταστικούς κόσμους, προτιμά την αλήθεια, όσο σκληρή κι αν είναι. Κι όμως, έχει γράψει και το «Ο Χορός των Νεράιδων», ένα εφηβικό μυθιστόρημα γεμάτο φαντασία, σαν μια μικρή απόδραση από την πραγματικότητα που τόσο αγαπά.
Η ζωή της είναι μια αφήγηση. Κάθε κεφάλαιο, κάθε σελίδα, κάθε λέξη, μια πράξη αγάπης προς τον άνθρωπο, τη μνήμη, την αλήθεια.
Ας την αφήσουμε όμως να μας ξεδιπλώσει τις σκέψεις της.
Ερ: Από την τραπεζική εκπαίδευση και την εργασία σε παιδικό σταθμό, μέχρι τη λογοτεχνία και το ραδιόφωνο, ποια στιγμή ένιωσες πως η γραφή δεν ήταν απλώς επιλογή, αλλά ανάγκη;
Απ: Η γραφή μου μετατράπηκε από επιλογή σε επιτακτική ανάγκη όταν η εσωτερική μου ανάγκη θέλησε να εκφράσει μια κρίσιμη αλήθεια, να τεκμηριώσει ιστορικά γεγονότα ή να διατηρήσει τη συλλογική μνήμη, αλλά και να υπερβεί την απλή καλλιτεχνική επιθυμία, καθιστώντας τη σιωπή αφόρητη ή την απώλεια της πληροφορίας καταστροφική για την κοινωνική ή την προσωπική του ταυτότητα.
Ερ: Ποια είναι η πιο βαθιά αλήθεια που πιστεύεις ότι πρέπει να γνωρίσει ένα παιδί μέσα από ένα βιβλίο και πώς του την μεταφέρεις χωρίς να την επιβάλλεις;
Απ: Η βαθύτερη αλήθεια που ένα παιδί πρέπει να αφομοιώσει μέσα από τη λογοτεχνία είναι η πολυπλοκότητα και η σχετικότητα της ανθρώπινης εμπειρίας, δηλαδή ότι η δική του οπτική δεν είναι η μοναδική και ότι κάθε χαρακτήρας, όσο διαφορετικός κι αν είναι, καθοδηγείται από τις δικές του δικαιολογημένες ανάγκες και φόβους. Αυτή η αλήθεια μεταφέρεται αποτελεσματικά, όχι με διδακτισμό, αλλά μέσω της ενσυναίσθησης που καλλιεργείται όταν το παιδί ταυτίζεται με χαρακτήρες που αντιμετωπίζουν ηθικά διλήμματα, αναγκάζοντάς το να αναρωτηθεί «Τι θα έκανα εγώ στη θέση του;» και να αποδεχθεί την απουσία απλών, ασπρόμαυρων απαντήσεων.
Ερ: Όταν γράφεις για παιδιά, γράφεις με τη δική σου παιδική φωνή ή με εκείνη που ακούς σήμερα γύρω σου; Πώς ισορροπείς ανάμεσα στη μνήμη και στην πραγματικότητα;
Απ: Όταν γράφω για παιδιά, η ισορροπία μεταξύ της προσωπικής μου παιδικής φωνής και της σύγχρονης πραγματικότητας είναι μια συνεχής διαπραγμάτευση: χρησιμοποιώ τη διαχρονική συναισθηματική αλήθεια και την αθωότητα της δικής μου παιδικής μνήμης ως πυρήνα—την αγωνία, την περιέργεια και τον τρόπο που αντιλαμβανόμουν τον κόσμο—αλλά ντύνω αυτή την αλήθεια με το γλωσσικό λεξιλόγιο, τους ρυθμούς και τις αναφορές που είναι άμεσα κατανοητές και σχετικές για τα παιδιά του σήμερα, διασφαλίζοντας έτσι ότι το μήνυμα είναι ταυτόχρονα αυθεντικό και προσβάσιμο.
Ερ: Πιστεύεις ότι η παιδική λογοτεχνία μπορεί να θεραπεύσει; Αν ναι, ποια είναι η πιο θεραπευτική ιστορία που έχεις γράψει ή διαβάσει;
Απ: Πιστεύω ακράδαντα ότι η παιδική λογοτεχνία έχει ισχυρή θεραπευτική δύναμη, καθώς προσφέρει στα παιδιά έναν ασφαλή χώρο για να επεξεργαστούν σύνθετα συναισθήματα, τραύματα ή φόβους μέσω της ταύτισης και της απόστασης που προσφέρει η φαντασία. Η πιο θεραπευτική ιστορία, είτε τη γράψαμε είτε τη διαβάσαμε, είναι συχνά εκείνη που παρουσιάζει την απώλεια ή την αλλαγή όχι ως τέλος, αλλά ως αναπόσπαστο μέρος του κύκλου της ζωής, όπως συμβαίνει σε ιστορίες που δείχνουν ήρωες να βρίσκουν τη δύναμη να συνεχίσουν παρά τις δυσκολίες, επιβεβαιώνοντας στο παιδί ότι τα δυσάρεστα συναισθήματα είναι φυσιολογικά και διαχειρίσιμα.
Ερ: Αν ένα παιδί σε ρωτούσε «Γιατί να διαβάζω βιβλία;», τι θα του απαντούσες, με μία φράση που να κουβαλά ελπίδα και αλήθεια;
Θα του έλεγα: Διαβάζεις βιβλία για να ανακαλύψεις ότι η φαντασία σου είναι το μόνο όριο που δεν μπορεί να σου πάρει κανείς, και ότι κάθε σελίδα είναι ένα κλειδί που ξεκλειδώνει έναν νέο κόσμο μέσα σου.