Το βιβλίο είναι ένας πλανήτης ατελείωτος που περικλείει από σοβαρά, επιστημονικά ζητήματα μέχρι πιο εύπεπτα, καθημερινά αιτήματα της ζωής.
Χιλιάδες γυναίκες χαμένες μέσα στην απαίτηση της καθημερινότητας, διάβαζαν Άρλεκιν και ζούσαν μέσα από τις σελίδες τους τον έρωτα που είχαν ξεχάσει.
Ήλπιζαν και οι ίδιες εκείνη τη στιγμή ανάμεσα στο τσιγάρισμα των κρεμμυδιών και το πλύσιμο των πιάτων θα εμφανιζόταν εκείνη η παθιασμένη αγκαλιά που θα τις έκανε να παρατήσουν τα πάντα και να θυμηθούν ότι είναι γυναίκες.
Η Μπάρμπαρα Κάρτλαντ ( 9 Ιουλίου 1901 – 21 Μαΐου 2000) με τα χαρακτηριστικά ροζ της ρούχα, έκανε τον ψυχικό της κόσμο ασταμάτητη παραγωγή ρομαντικών μυθιστορημάτων.
Υπολογίζεται ότι μέχρι τα 77 της έτη, έγραφε κάθε χρόνο περίπου δέκα μυθιστορήματα, παράγοντας 800. 000 λέξεις ημερησίως.
Η Κάρλταντ έγινε η βασίλισσα σε ένα είδος που δεν εξερευνά την Ουσία του Όντος, το μέλλον του ανθρώπου ή το αν υπάρχει ζωή πριν ή μετά το θάνατο. Αλλά σε ένα ζήτημα εξίσου ουσιαστικό και απαραίτητο για την ανθρώπινη πληρότητα, τον έρωτα.
774 μυθιστορήματα που συνεπαίρνουν τις ρομαντικές ψυχές, κάνοντάς τες να συνεχίσουν να πιστεύουν στο αληθινό συναίσθημα που θάβεται από τη λογική, τα νοητικά μας κουτάκια, τα πρέπει και τους περιορισμούς.
Τα βιβλία της Κάρτλαντ έγιναν εμπορικές επιτυχίες, κατέληξαν να γίνουν μέχρι και βιβλία τσέπης, φτάνουν συνολικά τις δύο δισεκατομμύρια πωλήσεις. Καθιστώντας την ίδια τη βασίλισσα της ρομαντικής φαντασίας, προσφέροντας χαρά σε άφθονες ρομαντικές ψυχές εκεί έξω.
Ασταμάτητη παραγωγή μυθιστορημάτων, η συγγραφέας που το ροζ έγινε έμβλημα της ζωής της και κορδέλα που είχε τυλίξει τα αδημοσίευα μυθιστορήματα που είχαν μείνει σε ένα συρτάρι κλειδωμένα.
Πολλές φορές, τα βιβλία τέτοιου είδους υποτιμούνται, παραγκωνίζονται ως χαμηλής ποιότητας και αισθητικής. Ωστόσο, ακόμα και η πιο ανάλαφρη μορφή γραφής μπορεί να αγκαλιάσει με τον τρόπο της σημαντικά ζητήματα ζωής και χρειάζεται σε μία ζωή που όλα τα συναισθήματα έχουν την ώρα τους και το χρόνο τους.
Η Κάρλταντ μέσα στις ροζ σελίδες της χάρισε, έστω ως ανάγνωσμα, σε πολλές γυναίκες-νοικοκυρές ή μη, εργαζόμενες ή μη – τη χαρά να σπάσουν τα διανοητικά τους όρια και να θυμηθούν πάθη που η ορμή της καθημερινότητας τις έπεισε πως πλέον είναι περιττά. Τις βοήθησε να παθιαστούν μέσα από τα βιώματα των ηρώων της, να λαχταρήσουν τη ρομαντική επανένωση. Σε έναν κόσμο φανταστικό όπου η χρυσόσκονη πάντοτε στο τέλος ραίνει ερωτευμένους και καταφέρνει να νικήσει τη βαναυσότητα ενός κόσμου που θεωρεί τον έρωτα παλιομοδίτικη έννοια.