Ανησυχία,
εξετάσεις.
Ενδεχόμενη επανάληψη.
22 χρόνια πρίν,
μόνο που, τώρα, ξέρεις.
Η φράση
“αξονικός τομογράφος”,
στην περίπτωσή σου,
απέκτησε και
μια συνοδευτική ιστορία.
Θεσσαλονίκη,
χιονόνερο,
κρύο,
τρεις ημέρες
απουσία από το σχολείο.
Και θα ερχόντουσαν κι άλλα.
Όρος,
διάδρομοι,
[“Παπανικολάου” δεν είναι
μόνο ο γιατρός και το δεκαχίλιαρο]
καλόκαρδες νοσοκόμες
από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας,
όμοιες με εργάτριες κολχόζ
[τις οδήγησε, εδώ, η περεστρόικα,
ν’ αναζητήσουν ένα καλύτερο αύριο]
Κορτιζόνη και συμπληρώματα,
κι άσπρες μπλούζες παντού,
τη στιγμή που, άλλα παιδιά,
έπαιζαν με μια λασπωμένη μπάλα
κι αντάλλασσαν χαρτάκια
του Μπούτσεκ, του Ζωγραφάκη,
του Κόη, του Ζαγοράκη, του Φοφόνκα
[έλειπαν τα σήματα της Ξάνθης,
της Προοδευτικής και της Κασσάνδρας
για να γεμίσει το άλμπουμ
που είχα ξεχάσει σπίτι]
Τώρα, πια, κανένας φόβος
για την ιστορία
που, ίσως, επαναληφθεί.
Κάποια άσπρη μπλούζα,
είχε αναφέρει, τότε,
το ενδεχόμενο
της επαναλήψεως
που θα μοιάζει με ρουτίνα…
(Αθήνα,11/7/2025)
