Διαβάζεις,
ξάφνου, σταματάς,
την οθόνη κοιτάς.
Στον δρόμο βρίσκεσαι,
εκκρεμότητες,
τα πόδια σου καίνε,
στην οθόνη τα μάτια
καθώς κοντοστέκεσαι.
Είναι ο δίαυλος,
το στίγμα,
το μέσο.
Λέξεις με σημασία πολλαπλή.
Το μόνο που απέμεινε
όταν δεν υφίσταται
παρουσία φυσική.
Πομπός και δέκτης
για να ακουστεί μια φωνή
-αυτή η φωνή-
παρά τα χιλιόμετρα.
Είναι τα δάχτυλα,
π’ αντί ν’ αγγίζουν δέρμα,
χαϊδεύουν γυαλί και πλαστικό,
μια συσκευή.
Εξάρτηση κι αυτή
για κάποιον άλλο λόγο
-όχι τον συνηθισμένο-
Διότι
ένα μέσο έμεινε
ώστε να μην πεις
“καλημέρα”
στο κενό.
Κι ένα στίγμα,
σινιάλο και μελάνωμα.
Αυτό που περιμένεις.
Αυτό που κάνει
το “είναι” σου
ν’ αλλάζει.
Αυτό που, την ημέρα σου,
θα φτιάξει.
(Αθήνα, 24/5/2025)
