Ο Φραντς Κάφκα στη συνείδησή μου, είναι ο Έντβαρντ Μουνκ της λογοτεχνίας.
Γνωστός για την απομονωμένη του παρουσία, τη σκοτεινότητα της συγγραφικής δημιουργίας του, την υπαρξιακή αγωνία των γραπτών του.
Στο έργο του Κάφκα βιώνουμε μία προσπάθεια αποδοχής της τραγικής μας ανθρώπινης μοίρας, του άχθου που κουβαλάμε από την πρώτη στιγμή που εξερχόμαστε ως οντότητες στη Ζωή έχοντας απελευθερωθεί από την κοιλιά της μητέρας μας.
Ο Κάφκα έχει μία μοναχική πορεία, μέσα στην οποία υπάρχουν κρυμμένες κάποιες τόσο ευαίσθητές πτυχές παιδικότητας και αθωότητας. Ένα κοριτσάκι γίνεται η αιτία να αναδυθεί αυτή η ενσυναίσθηση μέσα από τις σκοτεινές του πτυχές, επιθυμώντας να επικοινωνεί μαζί της και να υποδύεται την αγαπημένη της κούκλα.
Ο ίδιος υπήρξε ένας δεινός δημιουργός στην περιγραφή των αδιεξόδων μας, τα βασάνων που ταλανίζουν την ύπαρξή μας.
Η μεταμφωμένη κατσαρίδα στη διάσημη Μεταμόρφωση, είναι η παρομοίωση του τρομακτικού εαυτού του πρωταγωνιστή που πλέον δημιουργεί φόβο και αποστροφή ακόμα και στα πιο οικεία του πρόσωπα.
Η ίδια αίσθηση αβοηθησίας και στο αριστούργημα Η Δίκη. Κανένας δεν μπορεί να βοηθήσει τον κατηγορούμενο να αποδείξει την αθωότητά του, ούτε ο δικηγόρος, ούτε η Θρησκεία, ούτε η Τέχνη. Μόνος, ως άλλος ένας Σίσυφος, καλείται να σηκώσει το δικό του σταυρό σε ένα αδιέξοδο όπου μόνο ο τερματισμός της ύπαρξης φαντάζει ανακουφιστική λύση.
Το μελαγχολικό βλέμμα του Κάφκα φανερώνει μία απαισιόδοξη ματιά απέναντι στη ζωή. Μία ασήκωτη αίσθηση ενός βάρους για μία ζωή στην οποία ήρθε δίχως να ερωτηθεί.
Η ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση του ίδιου, η απαισιόδοξη οπτική του για τον άνθρωπο, οδήγησαν σε 41 χρόνια δημιουργίας που εδραίωσε μία μελέτη της υπαρξιακής μοναξιάς της ανθρώπινης φύσεως.