Τα σημάδια
Στο μυαλό,
παίζουν μουσικές δίχως στίχο·
εικόνες και σκηνές.
Εκείνη τη στιγμή αντικρίζεις
πως, απλά, η αλήθεια δεν υπάρχει.
Μόνο γεγονότα εφήμερα,
ψεύτικα,
που ως πραγματικότητα
θέλησαν να σ’ τα πουλήσουν.
-τι ν’ αγοράσεις δίχως φράγκο;-
Γνωρίζεις,
πάλι,
πως η κασέτα θα παιχτεί ξανά.
Ίδια αρχή, μέση και τέλος.
Ένα ατελείωτο γύρισμα της
ισούται με
χτυπήματα,
γκρέμισμα,
κι ύστερα,
ξανά απ’ την αρχή,
στο χτίσιμο.
Τώρα όμως,
βλέπεις τα σημάδια
μα, κρατάς το στόμα σου κλειστό.
Ακόμη και τα λίγα λόγια σου
-ερώτημα, υποτίθεται-
λαμβάνουν ως απάντηση
την διαβεβαίωση μιας “αλήθειας”
που δεν υπάρχει.
Έχεις μάθει, πια,
ν’ ακούς κατά πρόσωπο το ψέμα,
και να παριστάνεις πως
τίποτε δεν τρέχει.
Να τα ξέρεις όλα
και να σιωπάς.
Έτσι έμαθες…
(Στον δρόμο, 7/12/2024)
