Αντίκρυ,
η Κλωθώ, η Λάχεσις, η Άτροπος.
Η καθημερινότητα
των ανθρωπίνων σχέσεων
-στη ζωή, όλα έρχονται ξαφνικά-
Ο Κάδμος π’ αναζητά την Αρμονία,
Ο Ρήσος σκοτώθηκε στον πόλεμο,
Οι κεμαλικοί μας έσφαξαν το ’22.
Οι αιώνες που έφεραν το σήμερα.
Κι εμείς,
οι «παράπλευρες απώλειες» αυτών,
τ’ ατυχήματα της ιστορίας,
αστερόσκονη γύρω απο κάποιον
μεγαλειώδη πλανήτη.
Νιώθεις πως παίζεις ζάρια,
και σε κοιτούν κατάματα
οι Ώρες και ο Χρόνος
-πρόβα νεκρού-
Ζωές ημιτελείς
«αν…»
-τι κι αν πήγαμε να πεθάνουμε τον Αύγουστο-
Ταξίδι
από τη Γρεβενών στο Θερμαϊκό
κι αντίστροφα
«Ποιος είσαι;» να ρωτούν
και να μη ξέρεις την τύφλα σου…
Στάχτες
Σημάδια
Φαντασία που τρέχει
(σταμάτα τον μαραθώνιο πριν σε φάει)
Εικόνες
Ρολόγια
«Σχολάμε στις 5»
Τα βάρη που σηκώνεις,
Τα βάρη που θα ήθελα
να σηκώναμε μαζί.
Τα ρολόγια και τα ημερολόγια
μας ξέρασαν πάνω
σε μία μπαρμπουτιέρα…
«Βοήθεια!»
-Απογοήτευση;
-Όχι βέβαια!
Σπεύδεις
στα πατρογονικά εδάφη,
στις αγκαλιές νεκρών,
σ’ οικογενειακούς τάφους,
σ’ ένα λουλούδι που θ’ αφήσει
ο αλκοολικός ζητιάνος
ένα πρωί του Οκτώβρη…
Αθήνα,
29/10/2024
