Γράφω με κόκκινο στυλό.
Όχι γιατί είμαι δάσκαλος,
που διορθώνει γραπτά.
Όχι γιατί είμ’ εκκεντρικός
που από ιδιοτροπία,
να πρωτοτυπήσει θέλει.
Ούτε στο όνομα,
στη θύμηση
κάποιας Επαναστάσεως,
ή στου μεγάλου
Κόκκινου Οκτώβρη
την αιώνια μνήμη.
Όχι γιατί είμαι ΑΟΞ
-που είμαι!-
Γράφω με κόκκινο στυλό,
γιατί τα μπλε,
τα μαύρα
-καθώς και τα μολύβια-,
τελείωσαν.
Μόνο αυτό,
το ένα κόκκινο στυλό,
έχασκε στο συρταρι.
Και κάπως έτσι,
η απάντηση στο δίλημμα
-μετά το μέτρημα κερμάτων-
“στυλό ή τσιγάρα;”
ήταν
“το δεύτερο”.
ΥΓ: Μη προσπαθείτε να δώσετε σύνθετες ερμηνείες σε ένα γεγονός.
Η ερμηνεία του είναι, πολλές φορές, η απλούστερη που μπορεί να υπάρξει._
Αθήνα,
5/1/2023
