«Είμαι»
(Κι όταν κατάλαβα ότι είμαι όλα,
ησύχασα,
συγχώρεσα εσένα, εμένα,
ό,τι πέρασε και θά ρθει.)
Έγινα πέτρα και το κύμα που την τρώει.
Έγινα φάρος, χιονοθύελλα κι ορμή
που παρασέρνει ό,τι εμποδίζει εμένα,
αυτό που θέλω εγώ, εγώ, για μένα.
Έγινα μάνα, παιδί, γυναίκα, βιαστής και βιασμένος.
Έγινα γέρος και παιδεραστής.
Έγινα γράμμα, λέξεις,
χρώματα ξεχωριστά
χωρίς φωνή.
Ενώθηκα.
Έγινα μουσική.
Έγινα έκρηξη, σκόρπισα θάνατο.
Έγινα σφαίρα και λουλούδι στα ίδια χέρια.
Έγινα άλλος από μένα και έλεγα
ποιος είμαι εγώ; τι είναι το εγώ;
Γιατί σκοτώνω αφού αγαπώ;
Πώς να σκοτώσω αφού αγαπώ;
Θεός, διάβολος, σύννεφο που φούσκωσε και έβρεξε αγάπη κι αστραπές μαζί.
(Σαν όνειρο, που όνειρο μόνο δεν είναι.
Γιατί είμαι και είσαι και είναι.
Όλα αυτά.
Μαζί και χώρια.)