Ποιήματα για την Παναγιά (μέρος 1)
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ
Ποιήματα για την Παναγιά (μέρος 1)
Νικηφόρος Βρεττάκος
Η χαρά της Παναγιάς
Η Παναγιά χτενίζει τα χρυσά της μαλλιά
στο μικρό της παράθυρο
μια
θαλασσιά πεταλούδα πετά γύρω απ’ τη μια της
πλεξούδα που κρέμεται.
Βασιλεύει ο ήλιος,
Ο Ιωσήφ ανεβαίνει πιο ψηλά να της κόψει
ένα κόκκινο άνθος.
Κωνσταντίνος Καβάφης
Δέησις
Η θάλασσα στα βάθη της πήρ’ έναν ναύτη-
Η μάνα του, ανήξερη, πιαίνει κι ανάφτει
Στην Παναγία μπροστά ένα υψηλό κερί
για να επιστρέψει γρήγορα και ναν’ καλοί οι καιροί-
Και όλο προς τον άνεμο στήνει τ’ αυτί.
Αλλ’ ενώ προσεύχεται και δέεται αυτή
Η εικών ακούει, σοβαρή και λυπημένη,
ξεύροντας πως δεν θάλθει πια ο υιός που περιμένει.
Νίκος Καζαντζάκης
Ύμνος στην Παναγία
– Παρθένα Μάνα, που σαν πνέμα επιάστη ο σπόρος
στο αφίλητο κορμί, κι’ ο Λόγος εσαρκώθη
το αμόλευτο τρυγώντας σπλάχνο σου σα βρέφος!
Ω Δέσποινά μου Υποταγή, τον πόνο δέξου τον
και συ, σαν το σταυρό, και γείρε το κεφάλι
με υπομονή, κατά γης χαμογελώντας –
να μην πνιγεί, Κυρά, στα κλάματά σου ο κόσμος!
[…] Νικάς τη Δικαιοσύνη Εσύ με την αγάπη.
κι όλοι μαζί θα σύρουμε χορό, και θα’ σαι
στον κάβο του χορού, Κυρά, και θα χορεύεις
στον αβασίλευτο ήλιο του Θεού χαρούμενη
και ταπεινή πολύ, σαν την καρδιά του ανθρώπου!
Γιάννης Ρίτσος
Από Το Όνειρο Καλοκαιρινού Μεσημεριού
Όταν περνούσε η Παναγία σιωπηλή κάτου απ’ τα δέντρα
κανένας δεν την άκουσε
Τα σκυλιά δε γαυγίσαν στις αυλόπορτες.
Μονάχα τα τριζόνια τη χαιρέτισαν,
κι ένα μεγάλο αστέρι χτύπησε
σε μια χορδή κάποιο άγνωστο τραγούδι
που τ’ ακούσαν μόνο τα παιδιά στον ύπνο τους
και γύρισαν απ’ τα’ άλλο τους πλευρό χαμογελώντας.
Άγγελος Σικελιανός
Δεκαπενταύγουστος του 1940
Ω, Εσύ των Ουρανών η πλατυτέρα,
που αγκάλιασες τα έθνη και τους λαούς,
των λαών και των εθνών η θεία Μητέρα,
π’ όλους της γης ξεχείλισες τους ναούς.
Μάνα, π’ αγνάντια μου είσαι ως θερισμένη
απ’ αστάχυα χλωμότατη πλαγιά,
κ’ είσαι κ’ η Ελλάδα, κ’ είσαι η Κοιμωμένη
με σταυρωτά τα χέρια Παναγιά […]
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ
«…Παναγία Θεοτόκε νοικοκυρά μου
μη μ’ αφήνεις ανυπεράσπιστο στα σκυλιά
με τόσες όμορφες εικόνες σου
σ’ αυτό το σκουπιδότοπο (στο ύψος Παρθενώνας)….»
ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ
«Τώρα έχουμε, Παναγιοτάτους, Παναγία μου.
Τώρα έχουμε υπερθετικούς βαθμούς.
Κι εσένα σ’ αφήσαμε στο θετικό βαθμό!»
KΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
ΣΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ
Η ένδειξη στο πρόσωπο της κοιμωμένης,
το χέρι που σκιρτούσε χελιδόνια
κι η άδολη ωραιότητα θραυσμάτων
υάλου κι άλλων ουρανίων πετάλων
αναδιφούσε μέσα του ένα μάγμα
φωνής εωθινής από τα πέρα.
Με του λευκού του μαντιλιού την άκρη,
π’ ανάλαφρα τον αμυδρό της ίδρο
χάιδευε, σ’ όλους γύρω του εξηγούσε
πως ήταν μάνα εκείνη τ’ Ουρανού.
ΟΙ οφθαλμοί του μάρτυρος τολμούσαν
πράγματα να λαλούν, γιατί μπορούσε
ως Αρεοπαγίτης να διακρίνει
το βράχο από τη θάλασσα,
τ’ άλογο από την ελιά
και την οργίλη τρίαινα
εξ όλης Αθηνάς.
(Στο μέλλον θα ’χε πρόβλημα με τους θεολογούντας).
ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΜΟΥΝΤΕΣ
ΔΕΗΣΗ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
«Έχει μια λύπη η δέησή μας,
από έναν παιδικό καιρό που ξανάνθισε
μια τρυφερότητα νησιώτικης ακρογιαλιάς
που καθρεφτίζει τους οικτιρμούς σου.
Κατέβα από τους λόφους,
φέρε την πηγή του ελέους σου, ν’ αναβλύσει πλάι στην πληγή μας.
Μάζεψε πάλι εκ περάτων
τα μηνύματα της χαράς,
φόρτωσέ τα πάνω σε δειλινές καμπάνες
που σημαίνουν την Παράκληση
και φέρτα να τα καρφώσεις
στεφάνι στην πόρτα μας»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
[penci_related_posts dis_pview=”yes” dis_pdate=”no” title=”Ποιήματα για την Παναγιά (μέρος 2)” background=”#eee” border=”” thumbright=”no” number=”1″ style=”grid” align=”none” withids=”79231″ displayby=”recent_posts” orderby=”rand”]