Ποίηση Ενδοσκόπησης από την Μαρία Μουσοπούλου από την ποιητική της συλλογή Βλέμμα Ένδον
[penci_related_posts dis_pview=”yes” dis_pdate=”no” title=”Ποίηση ενδοσκόπησης… (μέρος Ι)” background=”#eee” border=”” thumbright=”no” number=”1″ style=”grid” align=”none” withids=”8722″ displayby=”recent_posts” orderby=”rand”]
Στην Ευγενούλα
Ο δρόμος μακρύς που διάλεξες να πας, και δύσκολος. Γεμάτος αγκάθια. Κι εμένα έτσι αγαπητή μου, ο δρόμος.
Θα μου πεις, εσύ έχεις το παιδάκι σου, εσύ θα μου το πεις που παιδί δεν έχεις. Θα σου πω τότε κι εγώ, τυχερή και άξια που δεν έχεις παιδί γιατί αυτή η ψυχή δεν διάλεξε τον δύσκολο τούτο δρόμο μου ή, αν θέλεις, δρόμο μας. Κι όμως σε όλη του τη ζωή θα πρέπει να τον διαβαίνει.
Μόχθος
(στους φυλακισμένους συντρόφους)
Φυλακίζοντας το κορμί μου,
Το αναιδές σαρκίον μου
Σε τέσσερεις τοίχους,
αδίκως μοχθείτε.
Το μυαλό μου φεύγει
όπου του καπνίσει.
Όσο μικραίνουν
οι αποστάσεις των τοίχων σας
τόσο πιο ‘λέφτερη
δραπετεύει η ψυχή μου.
[penci_related_posts dis_pview=”yes” dis_pdate=”no” title=”Η ποίηση της Μαρίας Μουσοπούλου: Από το «…σαν βροχή…» στο «βλέμμα ένδον»” background=”#eee” border=”” thumbright=”no” number=”1″ style=”grid” align=”none” withids=”4216″ displayby=”recent_posts” orderby=”rand”]
Τα μάτια…
Τα μάτια, αχ… τα μάτια
κρύβουν κόσμους ολάκερους, ανεκδιήγητους,
πόνου και πάθους,
θλίψης και μακάριας ευτυχίας.
Το μυαλό, το πνεύμα
μπορείς να το ελέγξεις,
τα μάτια όχι.
Αγαπάμε και μισούμε με τα μάτια,
χωρίς να θέλω να με παρεξηγήσετε
κύριε ψυχίατρε,
εμμένω και επιμένω
σ’ αυτό, με τα μάτια,
όχι με την όραση ή το βλέμμα,
αλλά οπωσδήποτε με τα μάτια….
Ποίηση Ενδοσκόπησης από την Μαρία Μουσοπούλου από την ποιητική της συλλογή Βλέμμα Ένδον
