Η  ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΑΣΧΗΜΙΑΣ

Ας υποθέσουμε λοιπόν πως ένας ζωγράφος εμπνέεται από το φρικτό έγκλημα των Τεμπών, μια «αναγκαία» έμπνευση, αν θέλει να λέγεται καλλιτέχνης.

Κλείνεται στο εργαστήριο του και πιάνει δουλειά,  μετά από λίγες μέρες καταφέρνει να ολοκληρώσει  ένα πίνακα ζωγραφικής με τα ανάλογα του θέματος της έμπνευσης χαρακτηριστικά. Αισθητικά χαρακτηριστικά ικανά να μετουσιώνουν το γεγονός μέσω της ζωγραφικής σε καταλύτη δημιουργίας  ανθρώπινων συναισθημάτων, δηλαδή Φρίκη, Δέος(αρνητικό), Ανείπωτη Λύπη, Θυμός, Απογοήτευση, Φόβος, Ανασφάλεια, Απαξίωση, έντονος Προβληματισμός κλπ.

Το αποτέλεσμα δε παύει να αποτελεί ένα έργο τέχνης που περιγράφει μέρος της ασχήμιας που μας περιβάλλει, το περιεχόμενο του έργου είναι φρικτά άσχημο και απεχθές. Είναι όμως  πανέμορφο, διότι περιγράφει αισθητικά το άσχημο μεν αλλά  καταφέρνοντας να «ειδοποιήσει» με τον τρόπο του τους παρατηρητές του πίνακα ζωγραφικής. Δηλαδή από τη στιγμή που καταφέρνει να γίνει γεννήτρια των κατάλληλων συναισθημάτων που προκαλούνται στο θεατή, έχει πετύχει το στόχο του και επομένως εκτός από αριστούργημα είναι και πανέμορφο ως φορέας αισθητικής περιγραφής της ασχήμιας .

Υ.Γ. Παραδείγματα: Η Σφαγή της Χίου(Ντελακρουά),( Γκουέρνικα-Πικάσσο).

Άρις  Ασσαριωτάκης

Η Ομορφιά της Ασχήμιας του Άρι Ασσαριωτάκη