Συντάκτης: Θανάσης Μουσόπουλος

Λογοτεχνικές φωνές ΙΙ | Δ. Καϊτατζή – Κ. Κοκκινοπούλου – Β. Τζανακάρη Προσεγγίζοντας τα Σέρρας Λογοτεχνικές φωνές ΙΙ Ολοκληρώνω αυτόν τον κύκλο κειμένων για τους λογοτέχνες των Σερρών με τρεις κυρίες της τέχνης του λόγου, που γνωρίζω κάπως το έργο τους. Δέσποινα Καϊτατζή Χουλιούμη Πρώτη αναφέρω τη Δέσποινα Καϊτατζή Χουλιούμη , δεύτερη την Καίτη Κοκκινοπούλου Ευστρατιάδου και  τρίτη την Βάσια Τζανακάρη. Η Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη MSc, κλινική ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια έζησε στη Σουηδία, όπου ολοκλήρωσε τις προ- και μεταπτυχιακές σπουδές της στη Σχολή Εφαρμοσμένης Ψυχολογίας του Πανεπιστήμιο Ουψάλα Σουηδίας και στην συνέχεια εργάσθηκε στην Ανοιχτή Μονάδα της Πανεπιστημιακής Ψυχιατρικής Κλινικής…

Μίκης Θεοδωράκης | ο αρχάγγελος του σύμπαντος (μέρος ΙΙ) [penci_related_posts dis_pview=”yes” dis_pdate=”no” title=”ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ – Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ | Του Θανάση Μουσόπουλου” background=”#eee” border=”” thumbright=”no” number=”1″ style=”grid” align=”none” withids=”74612″ displayby=”recent_posts” orderby=”rand”]  Σχέσεις Μίκη Θεοδωράκη – Μάνου  Χατζιδάκι Είχα τη χαρά και τύχη  να συναντήσω και να μιλήσω και με τα δύο ιερά τέρατα της νεοελληνικής μουσικής και του ενγένει πολιτισμού μας.  Δεν  έγραψα για τους δύο μετά θάνατον, όπως γίνεται μόλις πεθαίνει κάποιος μεγάλος. Στο βιβλίο μου «Ξάνθη, σαν παραμύθι…», σελ. 76, 2010, έχω σελίδες και για τον Μάνο και για τον Μίκη. Είχα την τιμή…

Μελετώντας την ιστορία και τον πολιτισμό του τόπου μας, χρησιμοποίησα  συχνά εργασίες και βιβλία εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που αναφέρονται στην Ξάνθη και στη Θράκη γενικότερα.  Τους έχω αναφέρει  στις σχετικές  εργασίες μου, όπως στα άρθρα «Τέχνη του λόγου στη Θράκη.  Αφιέρωμα στα 100 χρόνια Ελεύθερης Θράκης» καθώς  και «Εκατό χρόνια τέχνη του λόγου στην ελεύθερη Ξάνθη». Ανάμεσά τους  περιλαμβάνεται  ο δημοδιδάσκαλος Σταύρος Ζαλιμίδης που το 1959 δημοσίευσε το βιβλίο «Ξάνθη», ενώ λίγα χρόνια αργότερα, το 1966  παρουσίασε το  έργο του «Οι Αγώνες της Ξάνθης εναντίον του Βουλγάρικου Επεκτατισμού», το οποίο το 1964 έλαβε Α΄ έπαινο της Ακαδημίας Αθηνών.…

Ένας σημαντικός εκπρόσωπος της γενιάς του Τριάντα, ο Γιώργος Θεοτοκάς, σε ένα δοκίμιό του παρατηρεί ότι ο συγγραφέας «Κατέχεται ξαφνικά από ορισμένα πρόσωπα […] πρόσωπα που σχηματίζονται μέσα του, αυθόρμητα […] Τα πρόσωπα αυτά πρέπει να βγουν στο φως, να ζήσουν […] Τούτο το κατορθώνουν μόνο μέσα σ’ ένα λογοτεχνικό έργο, που τα προβάλλει στον εξωτερικό κόσμο και ελευθερώνει έτσι το συγγραφέα από το βάρος τους» («Απαντήσεις σε δύο ερωτήματα – Γιατί γράφετε;» 1958, στο βιβλίο του «Πνευματική Πορεία», 1994, σελ. 297).   Διαβάζοντας τα πολλά και ωραία πεζογραφήματα του Θοδωρή Γρηγοριάδη, αναλογίστηκα όλα τα πρόσωπα που γέννησε ο συγγραφέας, τι…

Λογοτεχνικές φωνές: Γ. Καφτατζής – Ερ. Βλάχμπεης – Τ. Σταμπούλογλου» Προσεγγίζοντας τα Σέρρας Λογοτεχνικές φωνές: Γ. Καφτατζής – Ερ. Βλάχμπεης – Τ. Σταμπούλογλου Τρεις σημαντικούς σερραίους λογοτέχνες των οποίων το έργο γνώρισα θα παρουσιάσω στο σημερινό  κείμενο. Εκπροσωπούν όλα τα είδη του γραπτού λόγου, ποίηση, διήγημα, δοκίμιο. Γιώργος Καφτατζής Ξεκινώ με τον Γιώργο Καφτατζή. Γεννήθηκε το 1920 στην Ηράκλεια Σερρών. Πτυχιούχος  της Νομικής  Σχολής του Πανεπιστημίου  Θεσσαλονίκης. Πήρε μέρος  στη μάχη της  Κρήτης τον Μάϊο  του 1941, στην Εθνική Αντίσταση, σ΄  όλο το διάστημα της Κατοχής. Δικηγόρησε  στις Σέρρες όπου χρημάτισε  πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Γραμμάτων και…

Με το έργο του Κομοτηναίου  Αναστάση Βιστωνίτη (γενν. το 1952) ήρθα σε γόνιμη επαφή πολύ πρώιμα. Η πρώτη μελέτη μου στην οποία αναφέρομαι στο έργο του είναι η «Συνοπτική Ιστορία Θρακικής Λογοτεχνίας», Κομοτηνή 1982, Ανάτυπο από τον τρίτο τόμο της «Θρακικής Επετηρίδας» του Μορφωτικού Ομίλου Κομοτηνής.  Μιλώ για το έργο του και παραθέτω το ποίημά του «Εφ’  όρου ζωής», σελ. 203 και  211 αντίστοιχα. Ανάμεσα στα άλλα, προ σαράντα ετών,  γράφω: «Διαθέτει πλούσιο συναισθηματικό  υπόβαθρο, με έντονη αγωνία και ευαισθησία και προσωπική οπτική γωνία. Είναι η γενιά του ’70, που μέσα από το άγχος της αβέβαιης μέρας, ενδοστρέφουν για να ζυγίσουν τη δύναμη και τον…

Κατίνα Βεϊκου Σεραμέτη | ο άνθρωπος του λογού και της πράξης Έφυγε 4 Οκτώβριου 1989 Κατίνα Βεϊκου Σεραμέτη | ο άνθρωπος του λογού και της πράξης Κάθε χρόνο, στις 4 Οκτωβρίου εκτός από τα Ελευθέρια της Ξάνθης, έχω στο μυαλό μου την αξέχαστη Κατίνα Βίκου Σεραμέτη που έφυγε τέτοια μέρα το 1989. Πρόσφερε πολλά στην περιοχή μας  και στη Θράκη γενικότερα.  Ως άνθρωπος του Λόγου και της Πράξης  είχε διαρκή παρουσία ως το τέλος της ζωής της.  Κυρίως  τη θεωρώ ποιήτρια. Είναι πολύ σαφής στους σκοπούς της ποίησής της, που είναι αισθητικοί και συνάμα κοινωνικοί. Διακηρύσσει: Με…

 Λίγα εισαγωγικά λόγια … Πριν από ένα μήνα περίπου έφυγε από τούτη τη ζωή ο Μίκης Θεοδωράκης.  Δημοσίευσα κάποια σχόλια και μερικά ποιήματά του της εφηβικής ηλικίας.  Τα ίδια σκέφτομαι και τώρα… «Πολλά ειπώθηκαν και θα ειπωθούν. Περίμενα να περάσουν τα έντονα και τα υπερβολικά, για να μιλήσω χωρίς πάθος άδικο. Πολλά με λύπησαν τη βδομάδα που ακολούθησε το θάνατό του».  Εξακολουθούν να με τυραννούν πολλά. Μεγαλώσαμε με τον Μίκη, δημιουργούντα και διωκόμενο, πριν από τη  δικτατορία. Στη συνέχεια, είχαμε τη μουσική του για ενδυνάμωση. Από τη λεγόμενη μεταπολίτευση εξακολουθεί να είναι πεδίο αντιλεγόμενο. Και ο ίδιος ο δημιουργός ζούσε τις εντάσεις  και τα συμφραζόμενα…

Η  4Η Οκτωβρίου κάθε χρόνο για την Ξάνθη και την περιφέρειά της αποτελεί ένα ορόσημο πολυσήμαντο. Εκτός από τα συμβάντα που σχετίζονται με τα γεγονότα του  1919, κάθε χρόνο ο εορτασμός αποκτά διαφορετικό περιεχόμενο, ανάλογα με τα πολιτικά και κοινωνικά συμφραζόμενα. Η απελευθέρωση της Ξάνθης, εκτός από τοπικό έχει επιπλέον εθνικό και παγκόσμιο χαρακτήρα και νόημα. Οφείλουμε να σημειώσουμε ότι η ενσωμάτωση της Ξάνθης (1919) και της νοτιοδυτικής Θράκης (1920) στην Ελλάδα εντάσσεται στα παρεπόμενα του πρώτου παγκόσμιου πολέμου και είναι μία πτυχή του λεγόμενου «Ανατολικού ζητήματος».  Ο εικοστός αιώνας είναι περίοδος παγκοσμιοποιημένου γίγνεσθαι. Ο Eric Hobsbawm εξετάζει την νεότερη και σύγχρονη ιστορία…

Ο ρέων λόγος του Θεόδωρου Γρηγοριάδη Προσεγγίζοντας τη λογοτεχνία της Kαβάλας Ο ρέων λόγος του Θεόδωρου Γρηγοριάδη Πρόσφατα, στη σειρά κειμένων μου για τους λογοτέχνες της Ανατολικής Μακεδονίας, αναφέρθηκα στο έργο του Θεόδωρου Γρηγοριάδη – εγώ τον φωνάζω Θοδωρή – παρουσιάζοντας τους τόμους «Καβαλιώτες Ποιητές» (1983) και «Καβαλιώτες Πεζογράφοι» (1985), που επιμελήθηκε ο Διαμαντής Αξιώτης. Υποσχέθηκα ότι θα επανέλθω στο πλούσιο έργο του Γρηγοριάδη, ο οποίος γεννήθηκε στο Παλαιοχώρι Παγγαίου το 1956, σπούδασε αγγλική φιλολογία και δούλεψε στη μέση εκπαίδευση, ξεκινώντας από τον Έβρο, πέρασε από την περιοχή μας. Τότε που εκδόθηκαν οι δύο ανθολογίες, ποιητών και πεζογράφων…