Συντάκτης: Λεύκη Σαραντινού

Όταν το συλλογικό μπαίνει μπροστά από το ατομικό… Μια ιστορία αυτοθυσίας επιλέγουν να μας διηγηθούν οι οκτώ συγγραφείς του συλλογικού διηγήματος, γραμμένου στην τεχνοτροπία του δομημένου ρεαλισμού β επιπέδου, μέλη του Φιλολογικού Ομίλου Ελλάδος. Πρόκειται για τους Αντώνη Χαριστό- που είναι και ο Πρόεδρος του Φιλολογικού Ομίλου Ελλάδος-, Νίκο Καψιάνη, Άννα Πετρίδου, Μάντυ Τσιπούρα, Μαρία Καραθανάση, Αφροδίτη Διαμαντοπούλου, Γιάννη Πολύζο και Ευστράτιο Τζαμπαλάτη, ενώ ένα σύντομο εισαγωγικό σημείωμα αντί προλόγου υπογράφει ο Χρήστος Μιάμης. Το διήγημά τους φέρει τον συμβολικό τίτλο «Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει» και μας αφηγείται καρέ καρέ την τελευταία μέρα των διακοσίων εκτελεσθέντων από…

Πολλές φορές τα καλά βιβλία δεν ανήκουν σε κάποιον πολύ γνωστό συγγραφέα, ούτε σε κάποιον μεγάλο, απαραίτητα εκδοτικό οίκο. Όταν, όμως, υπάρχει κάποια όμορφη και τεκμηριωμένη ιστορικά δουλειά, αυτή οφείλει να προβάλλεται κατάλληλα έτσι ώστε να καθίσταται προσβάσιμη σε όλους τους βιβλιόφιλους, πόσο μάλλον όταν αυτή μπορεί να ενδιαφέρει και νεαρότερους αναγνώστες, οι οποίοι, ως γνωστός, έχουν απομακρυνθεί από τον χώρο του βιβλίου στη σημερινή εποχή. Τέτοια περίπτωση αποτελεί και το παρακάτω γκράφικ νόβελ σε σενάριο του Θεοχάρη Σπύρου και σχέδια της Σακελλαροπούλου Χρυσαυγής, με τίτλο «1914-1922, Το χρονικό της μικρασιατικής καταστροφής σε κόμιξ». Κάποιος, βέβαια, θα αναρωτηθεί εύλογα για…

Τη «βιογραφία» του Γεντί Κουλέ από τι 1896 μέχρι και το 1989 μας προσφέρει ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Σπύρος Κουζινόπουλος στο βιβλίο του με τίτλο «Γεντί Κουλέ, Η Βαστίλη της Θεσσαλονίκης». Το εν λόγω βιβλίο αποτελεί μία εξιστόρηση της ταραγμένης ιστορίας του περίφημου Επταπυργίου στο διάστημα των εκατό περίπου ετών που αυτό λειτούργησε ως φυλακή. Πρόκειται, σύμφωνα με τον συγγραφέα, για τις φυλακές με τις πιο άθλιες συνθήκες διαβίωσης σε όλη τη χώρα. Το συσσίτιο ήταν πενιχρό, ο συνωστισμός μεγάλος και τα βασανιστήρια και τα καψόνια των φυλάκων άφθονα. Μέχρι και βιασμοί λάμβαναν χώρα στο κολαστήριο αυτό. Και όλα αυτά…

Βιβλίο αυτοβελτίωσης; Κλασικό μυθιστόρημα; Συμβολικό και αλληγορικό ανάγνωσμα; Φιλοσοφικό μυθιστόρημα; Τι από τα παραπάνω είναι, άραγε, το κλασικό, πολυδιαβασμένο έργο του Αμερικανού συγγραφέα με τις αλλεπάλληλες εκδόσεις και τη μεγάλη και διαρκή αναγνωστική επιτυχία; Και για ποιον ακριβώς λόγο η συγκινητική και αλληγορική ιστορία του-διάσημου πλέον-γλάρου αγαπήθηκε τόσο από το αναγνωστικό κοινό; Ο Ρίτσαρντ Μπαχ γεννήθηκε το 1936 στις ΗΠΑ και το βιβλίο του με τίτλο «Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον» είναι, το δίχως άλλο, το γνωστότερο έργο του, το οποίο, όμως, δεν κατάφερε εύκολα να πρωτοεκδώσει το 1970, όπως μας λέει ο ίδιος στον επίλογο της παρούσας ελληνικής έκδοσης του…

Σε άφθονες σκέψεις σχετικά με τον τρόπο ζωής μας σήμερα, αλλά και τον «στρωμένο» βίο μας γενικότερα, μας βάζει το βιβλίο αφύπνισης και εσωτερικής αναζήτησης του νέου συγγραφέα  Αλέξανδρου Κάσση. Το πόνημά του  ακούει στον, κάπως αλλόδοξο είναι η αλήθεια, τίτλο «Τελεία», δεν αποτελεί, όμως, το πρώτο συγγραφικό του πόνημα, αλλά το τρίτο στη σειρά. Όμως, και τα άλλα δύο έργα του Κάσση, τόσο το μυθιστόρημα «Φύγαμε!», όσο και το «Όσα απέμειναν από τους εραστές», αποτελούν και αυτά πονήματα υπαρξιακών αναζητήσεων και ανησυχιών. Το τελευταίο του πόνημα παρουσιάζει μία σειρά από λογοτεχνικές αφηγηματικές ιδιαιτερότητες, οι οποίες το καθιστούν ένα, πραγματικά,…

Κι όμως… Μία λάθος απόφαση, μία λανθασμένη κίνηση τη λάθος στιγμή αρκεί για να καταστρέψει τα πάντα, τους κόπους και τα όνειρα μιας ζωής… Γι’ αυτό πρέπει να σκεφτόμαστε διπλά πριν πράξουμε οτιδήποτε και οφείλουμε να αποφεύγουμε τις παρορμητικές κινήσεις… Αυτό είναι, εν ολίγοις, το απόσταγμα ενός βιβλίου, το οποίο δεν εκδόθηκε μεν το τρέχον έτος, προκάλεσε, όμως, μεγάλη αίσθηση στο λογοτεχνικό στερέωμα όταν  βγήκε το 2022. Και για όσους δεν γνωρίζουν τον νέο και χαρισματικό συγγραφέα του εν λόγω πονήματος, να πούμε εδώ ότι αυτός ονομάζεται Άρης Αλεξανδρής και είναι γεννημένος το 1991 στο κλεινόν άστυ. Το πρώτο του…

Πληθώρα βιβλίων έχει γραφτεί για το Βυζάντιο, τόσο εκτενείς όσο και συνοπτικές ιστορίες, όπως η παρούσα με τον τίτλο «Βυζάντιο, μία συνοπτική ιστορία» του Ουόρεν Τρέντγκολντ, σημερινό Καθηγητή Βυζαντινών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Σεντ Λούις στο Μισούρι των ΗΠΑ. Ως τακτική αναγνώστρια, όμως, επιστημονικών, όπως το παρόν πόνημα, αλλά και εκλαϊκευμένων βιβλίων βυζαντινής ιστορίας, βρίσκω, προσωπικά, ότι κάθε βιβλίο έχει να προσθέσει κάτι στις γνώσεις μας για το Βυζάντιο. Και αυτό συμβαίνει επειδή κάθε συγγραφέας βλέπει τα πράγματα από τη δική του οπτική γωνία και δίνει αλλού βάρος στην αφήγησή του. Το συγκεκριμένο πόνημα προσφέρει πράγματι μία σύντομη ιστορία του…

Δεν περίμενα ποτέ ότι ένας επαγγελματίας μουσικός και τόσο γνωστός συνθέτης θα μπορούσε να γράφει τόσο όμορφα. Διότι δεν είναι όλες οι αυτοβιογραφίες ευκολοδιάβαστες και ενδιαφέρουσες. Η εν λόγω αυτοβιογραφία, όμως, είναι πραγματικά κάτι μοναδικό. Είναι, φυσικά, δεδομένο και αυτονόητο ότι μία τέτοια αυτοβιογραφία θα ενδιαφέρει πρωτίστως τους μουσικούς. Κι όμως, όχι μόνο. Η εν λόγω αυτοβιογραφία παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον και για όσους ανθρώπους ενδιαφέρονται για την ιστορία, αφού περιέχει πολλές πληροφορίες σχετικά με το πώς ήταν η ζωή στις ΗΠΑ στα μέσα του περασμένου αιώνα. Ο Φίλιπ Γκλας, ένας από τους γνωστότερους συνθέτες του αιώνα που μας πέρασε και…

Ένα αξιοσημείωτο βιβλίο, τόσο για παιδιά, όσο για νέους και ενήλικες αναγνώστες, είναι αυτό του Πάνου Βαλαβάνη, ομότιμου καθηγητή της Αρχαιολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ο εν λόγω συγγραφέας έχει δημοσιεύσει πολλά επιστημονικά βιβλία και άρθρα σχετικά με την αρχαιότητα. Η παρούσα μελέτη του αφορά τους σκύλους κατά την αρχαιότητα και πρωτίστως τις πηγές και τις παραστάσεις που έχουν βρεθεί και τους αφορούν. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχαία Ελλάδα οι σκύλοι είχαν δεσπόζουσα θέση ως οι καλύτεροι φίλοι του ανθρώπου και αυτό είναι κάτι που φαίνεται ολοκάθαρα μέσα από τις πηγές. Γάτες υπήρχαν ελάχιστες στη αρχαία Ελλάδα,…

Ο Φιλολογικός Όμιλος Ελλάδος δεν έχει ως αποκλειστικό στόχο τη διάδοση του νέου λογοτεχνικού ρεύματος του αποκαλούμενου «δομημένου ρεαλισμού» αλλά και την προώθηση των λογοτεχνίας, της κουλτούρας και της παιδείας στη χώρα μας γενικά. Στο εν λόγω αυτό πλαίσιο, επομένως, τοποθετείται και η περιοδική ετήσια έκδοση του τόμου Επιθεώρησης της τέχνης. Ο παρόν τόμος είναι ο δεύτερος που κυκλοφορεί και έχει ως σκοπό την προέκταση του πεδίου του λόγου και  στον καλλιτεχνικό-αισθητικό τομέα. Στον ογκώδη τόμο, επομένως, των 488 σελίδων, διανθισμένων με εικόνες, περιλαμβάνονται δοκίμια για τον κινηματογράφο, το θέατρο, τα εικαστικά, τη φωτογραφία, ακόμη και τη μουσική, τα οποία…