Παραστάσεις στο θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου 2022 ή «κάθε πέρυσι και καλύτερα»… Παραστάσεις στο θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου 2022 ή «κάθε πέρυσι και καλύτερα»… Φέτος περίμενα περισσότερο από κάθε άλλη φορά το πρόγραμμα των παραστάσεων και ήδη αρκετοί/ες με ρώτησαν γιατί δεν έγραψα κάτι. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα, γιατί φοβόμουν (και ακόμη φοβάμαι) ότι θα γίνω -για πρώτη φορά- δυσάρεστη. Τονίζω προεξαγγελτικά ότι όσα γράφω απηχούν την κρίση κλασικής φιλολόγου και θεατή που έχει δει και έχει απολαύσει πολλές παραστάσεις αλλά έχει απογοητευτεί επίσης πολλές φορές. Σκοπός μου δεν είναι να θίξω κανέναν συντελεστή και τον…
Συντάκτης: Ιωάννα Παπαδοπούλου
Ιωάννα Παπαδοπούλου
Η Ιωάννα Παπαδοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Απέκτησε το Πτυχίο της στην Κλασική Φιλολογία από τη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Παν/μίου Αθηνών, Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης από τη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Παν/μίου Θεσσαλονίκης και είναι Διδάκτωρ Κλασικής Φιλολογίας του ιδίου πανεπιστημίου. Η μεταδιδακτορική της έρευνα με αντικείμενο τα αρχαία αινίγματα εκπονήθηκε με διετή υποτροφία του ΙΚΥ στο τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης του Παν/μίου Αθηνών. Από το 2019 είναι Μόνιμη Επίκουρος Καθηγήτρια Κλασικής Φιλολογίας στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Έχει υπηρετήσει ως Λέκτορας και Επίκουρος Καθηγήτρια στο Τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης και ως Junior Lecturer στο University of Glasgow (2002-3). Επίσης έχει διδάξει ως Καθηγήτρια-Σύμβουλος στη Θεματική Ενότητα «Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο» του Ελληνικού Ανοικτού Παν/μίου από το 2002 και στο Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Δημιουργική Γραφή» του ιδίου πανεπιστημίου, στη Θεματική Ενότητα «Επιμέλεια Κειμένων και Εκδοτικές Πρακτικές» από το 2018. Στα ερευνητικά της ενδιαφέροντα συμπεριλαμβάνονται: Αρχαία Ελληνική και Ρωμαϊκή Τραγωδία και Κωμωδία, ελληνο-ρωμαϊκό Θέατρο, αρχαία Μετρική και Μουσική, Επίγραμμα, Αρχαία Γεωγραφία. Οι δημοσιεύσεις της αφορούν κυρίως τον χώρο του ελληνο-ρωμαϊκού θεάτρου και της αρχαίας γεωγραφίας. Η μονογραφία της "Οι αντιφωνίες στα χορικά του Αισχύλου", Αθήνα 2006, βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών το 2007 (Τάξη Γραμμάτων και Τεχνών).
Θέατρο αρχαίας Επιδαύρου, καλοκαίρι 2020 Καλοκαίρι 2020 Μια εισαγωγική παρατήρηση: φέτος το καλοκαίρι να πάτε σε παραστάσεις, να πάτε σε πολιτιστικές εκδηλώσεις, να πάτε σε θερινούς κινηματογράφους (είμαστε η μόνη χώρα που υπάρχουν θερινοί κινηματογράφοι), να πάτε όπου υπάρχουν καλλιτέχνες και πραγματοποιούνται performances, γιατί ένας ευρύτατος κλάδος (μαζί με τους ηθοποιούς και μουσικούς και οι χορευτές μέχρι τους ταμίες και τις ταξιθέτριες) έμεινε χωρίς δουλειά εξαιτίας των μέτρων προφύλαξης και όλος αυτό ο μικρόκοσμος είναι που εξασφαλίζει σε μια κοινωνία όχι το ζην αλλά το ευ ζην, η τέχνη είναι που κάνει τη ζωή μας όμορφη και οφείλουμε…
Επειδή αρκετοί/ες με ρωτήσατε για αναγνώσματα “παραλίας” στέλνω σε όλους/ες σας τα αγαπημένα μου. Φυσικά το θέμα «τι μου αρέσει να διαβάζω» είναι υποκειμενικό. Προσωπικά κινούμαι πάντα σε ιστορίες που αφορούν την αρχαιότητα και μέσω αυτών “οπτικοποιώ” αυτό που σπούδασα, ασχολούμαι και αγαπώ κι έτσι χαλαρώνω, «ανοίγοντας» το πνεύμα και τη «ματιά» μου… Λοιπόν: Α. αστυνομικής υφής: Claude Mosse, Έγκλημα στην Αρχαία Αγορά, εκδ. Θεμέλιο,Αθήναχχ. Η ιστορικός, πανεπιστημιακήκαθηγήτρια ξεκινά από ένα πραγματικό γεγονός (το χαστούκι που έφαγε ο Δημοσθένης στο θέατρο του Διονύσου) και φτιάχνει ένα αστυνομικό διήγημα στην αρχαιότητα, με δολοφόνο και “Πουαρό”… ενδιαφέρον, δροσιστικό, μικρό σε όγκο…
Ελάχιστες και σκόρπιες πληροφορίες υπάρχουν για τον σκηνικό χώρο, τη σκηνογραφία, τη σκηνοθεσία, τα ενδύματα και τα προσωπεία (δηλ. τη σκευή), την όρχηση (τη χορογραφία) και τη μουσική του αρχαίου δράματος, συμπεριλαμβανομένης και της αριστοφανικής κωμωδίας. Η όψις (όλα τα οπτικά στοιχεία ενός δραματικού, δηλαδή – πρωτίστως – θεατρικού έργου, Αριστοτέλη Ποιητική 1449b31-33, 1453b1-41 και 1450b17-18) και το μέλος (η μελοποιία, Αριστοτέλη Ποιητική 1449b33-36), δύο κατεξοχήν γνωρίσματα του δράματος ως επιτέλεσης, που χαρακτηρίζουν και διακρίνουν τη σκηνική «ποιότητα» ενός έργου, δεν ήταν δυνατόν να διασωθούν, στερώντας από τους μελετητές, τους μεταγενέστερους σκηνοθέτες και τους θεατές τα αμιγή θεατρικά στοιχεία μιας…