Ανακαλύπτοντας στιγμές | Μια ματιά στη νέα δουλειά της Βιβής Δασκαλοπούλου
Αλήθεια, μπορεί η αναζήτηση να μας οδηγήσει στην ανακάλυψη στιγμών; Και μάλιστα στιγμές που τις έχουμε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ζήσει ή ακόμη και δημιουργήσει οι ίδιοι; Μπορούμε αλήθεια να ξανα-συναντηθούμε με στιγμές δικές μας που μέσα στη νόρμα της καθημερινότητας τις χάσαμε δίχως να τις απολαύσουμε στην πλήρη τους ένταση;
Η Βιβή Δασκαλοπούλου απαντά ξεκάθαρα και εμφατικά ναι. Με τη νέα της δουλειά «Ανακαλύπτοντας Στιγμές» επιχειρεί χρησιμοποιώντας τη δύναμη της φωτογραφίας, να ανακαλύψει τις δικές της στιγμές και παράλληλα να μας προτείνει κάποιες εντελώς δικές μας. Όλων μας.
Μέσα από ένα εξαιρετικό λεύκωμα το οποίο περιέχει σαράντα ασπρόμαυρες φωτογραφίες, επιχειρεί να προφέρει ένα κοινό για όλους μας μανιφέστο, προτείνοντας μια νέα αντιμετώπιση της πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που έχει τη μαγική ιδιότητα να μπορεί ταυτόχρονα να είναι και ατομική και δημόσια, ταυτόχρονα όλων μας και του καθενός ξεχωριστά. Και όχι μόνο αυτό, η Βιβή Δασκαλοπούλου μας προτρέπει να σταθούμε για λίγο, να κρατήσουμε μακριά από τα αφτιά μας τη βουή της καθημερινότητας και να επικεντρωθούμε στην εικόνα, να επικεντρωθούμε στη στιγμή που η φωτογραφία έχει μετατρέψει σε ατελείωτη και συνάμα γενική.
Σαράντα τέτοιες ατελείωτες, διαχρονικές στιγμές περιέχει το λεύκωμα. Και είναι ακριβώς οι ιδιότητες τους αυτές που τις εξυψώνουν στο επίπεδο του συμβόλου. Έχουμε να αναμετρηθούμε με σύμβολα, με στιγμές – σύμβολα και για το λόγο αυτό διαχρονικές και σχεδόν πανανθρώπινες. Μέσα από τέτοιες, συμβολικές, γυναικείες στο σύνολό τους φιγούρες η Βιβή Δασκαλοπούλου μας υπενθυμίζει τις στιγμές μας τις οποίες δεν δικαιούμαστε να ξεχάσουμε, δεν δικαιούμαστε να τις καθηλώσουμε στο πεζοδρόμιο της καθημερινής νόρμας.
Η φωτογραφία αποτελεί το μέσο για όλα αυτά. Το ευεργετικό όπλο στα χέρια κάποιου που επιθυμεί να ανακαλύψει τις δικές του στιγμές. Η δύναμη της φωτογραφίας είναι αδιαμφισβήτητη, η άμεση επαφή της με τη μεταφυσική χιλιοειπωμένη, ο τρόπος όμως που όλα αυτά συνδυάζονται για να επιτευχθεί το τελικό αποτέλεσμα είναι κάτι πράγματι καινοφανές. Η Βιβή Δασκαλοπούλου επιχειρεί να διαγράψει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη φωτογραφία και την πραγματικότητα. Πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά; Η στιγμή είναι κάτι τόσο πραγματικό που μόνο μέσα από αυτή την ένωση θα μπορούσε να μετατραπεί σε σύμβολο.
Σε όλες τις φωτογραφίες της η Βιβή Δασκαλοπούλου προφέρει δυνατά αυτήν την ένωση, σε κάθε φωτογραφία έχουν διαρραγεί τα όρια της πραγματικότητας. Ασπρόμαυρες φωτογραφίες που επεκτείνονται (με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν οι γραμμές και οι σκιές στις φωτογραφίες του λευκώματος) πέρα από το “χαρτί” και μετατρέπονται σε “πραγματικότητα”. Χρησιμοποιώντας καθαρά καλλιτεχνικές τεχνικές μέσα από τις δυνατότητες που η φωτογραφική τέχνη δίνει, αυτή η επέκταση στην πραγματικότητα γίνεται γεγονός.
Παράλληλα, άλλο ένα στοιχείο που κάνει εμφατικότερη την επέκταση αυτή αλλά και ταυτόχρονα προσδίδει εξαιρετική δύναμη στην εικόνα, είναι το παιχνίδι του άσπρου με το μαύρο. Τα ακραία αυτά χρώματα δεν χρησιμοποιούνται μόνο για να καθορίσουν την εικόνα αλλά (κυρίως) για να μεταφέρουν το μανιφέστο της Βιβής Δασκαλοπούλου σε όλους μας. Σαν να ήθελε να αναδημιουργήσει η Βιβή ένα νέο, σύγχρονο Yīn- Yáng, τονίζοντας μια δυαδικότητα ίσως ξεχασμένη αλλά και απαραίτητη όσο ποτέ. Οι φωτογραφίες που περιέχονται στο λεύκωμα θέλουν να υπενθυμίσουν ότι η ολότητα είναι πολύ πιο σημαντική από τα επιμέρους κομμάτια, το άσπρο και το μαύρο συνδυάζονται για να δημιουργήσουν την τελική εικόνα, το άσπρο και το μαύρο εμπεριέχουν πάντα ένα κομμάτι από το αντίθετο, μας βοηθούν να ανακαλύψουμε τις στιγμές μας. Τελικά, ίσως να είναι αυτό το βασικό χαρακτηριστικό που καθιστούν τις φωτογραφίες του λευκώματος προσωπικές για όλους μας.
“Προδίδοντας”, εν τέλη αυτήν την δυαδικότητα, η Βιβή Δασκαλοπούλου καταφέρνει πράγματι να ανακαλύψει στιγμές, να τις προσφέρει σε όλους μας και να τις εξυψώσει σε επίπεδο συμβόλου.
Καλοτάξιδο Βιβή…
Αγορά βιβλίου με ΚΛΙΚ ΕΔΩ
Ξεφυλλίστε το βιβλίο ΕΔΩ