Ποίηση Ενδοσκόπησης από τη Μαρία Μουσοπούλου
Από την ποιητική συλλογή Βλέμμα Ένδον
Ποίηση Ενδοσκόπησης
ποιητικόν
Γράφω άναρχα,
χαλάω τον ποιητικότατον
ρυθμό της πλουσιότατης ελληνικής γλώσσας,
αλλά δε με νοιάζει.
Με νοιάζει πιο πολύ
να μάθει όλος ο λαός ότι
είμαστε όλοι ποιητές,
γιατί ποιούμε,
αν όχι με σοφία ,
τουλάχιστον με καλή προαίρεση….
Ψάχνω τη ζωή μου
μέσα σε σελίδες από παλιά βιβλία.
Κιτρινισμένο, ευαίσθητο χαρτί
σαν την ψυχή μου.
Ο ανθός του λωτού
δεν είναι καθόλου ανθεκτικός
στις εξωτερικές πιέσεις.
Το δάκρυ θησαυρός
Προχωρώντας δίπλα σ’ ένα
αυλάκι νερά σκαλισμένο στο
βράχο ψάχνω τρόπο ανίερο
να φτάσω στην ψυχή σου.
Ανίερο κι αμόλυντο αντάμα,
κι όμως όσο
νερό κι αν στάζουμε
η ψυχή σου
ποτέ δεν ξεδίψασε. .
Ώρες ώρες περιφέρομαι στο χρόνο. Το μέλλον που θα ‘πρεπε να ‘ναι λαμπρό, μόνο λαμπρό δεν είναι.
Είδαν οι οχτροί ένα μικτό άστρο του Μαγιού το κυνήγησαν,
το πυροβόλησαν και τα ‘καψαν.
Είδαν μετά μια ακτίδα ήλιο, είναι καρκίνος είπαν.
Είδα τότε κι εγώ το σπασμένο τζάμι του καθρέφτη
Από το μαραζωμένο καμαρίνι – όχι μη θαρρείτε πως είμαι ηθοποιός, άστεγη κοιμόμουν όπου είχε κεραμίδι – είδα λοιπόν στον καθρέφτη εμένα και από τότε τρόμαξα και αποφεύγω τους καθρέφτες
Σαν ένα δειλινό μουντό
κάθομαι και σκαλίζω μουντζούρες,
ως θα ‘λεγε η γιαγιά μου,
στο χαρτί.
Και το χαρτί θέλω
να ‘ρθει σ’ εσένα,
να το διαβάσεις,
να το γευτείς,
να το μυρίσεις…
Αν σου μοσχοβολήσει,
τότε άξιος είσαι του δοσίματός
μου σ’ εσένα.
Αν πάλι όχι,
άξιος της μοίρας σου.
Ποίηση Ενδοσκόπησης από τη Μαρία Μουσοπούλου… Συνεχίζεται…
