Συντάκτης: Κωνσταντίνος Μπλιάτκας

Από το αρχείο των κειμένων μου (2001), ένα θέμα που αξιζει να δείτε οι λάτρεις της ιστορίας της ποπ μουσικής. Πολλά γνωστά τραγούδια του ποπ-ροκ ρεπερτορίου γράφτηκαν για συγκεκριμένα πρόσωπα. Μια ερωτική απογοήτευση, ένας ξαφνικός έρωτας, ένας καυγάς, ακόμα και …ιδεολογικές και καλλιτεχνικές διαφορές, στάθηκαν η αιτία για να ‘’σταλεί’’ το μήνυμα στον αποδέκτη. Όλοι εμείς τα αγαπήσαμε και τα τραγουδήσαμε αυτά τα κομμάτια ,μάλλον ανυποψίαστοι για το τι συνδέει τον δημιουργό με τον αποδέκτη του «μηνύματος». Ιδού τα δέκα πιο γνωστά: 1. Oh, Carol. (Tου Νηλ Σεντάκα, βέβαια. Γράφτηκε για την Κάρολ Κίνγκ. Πολύ αργότερα η ίδια ανταπέδωσε την…

Έχει έντονα τα στοιχεία της μελαγχολικής μοναξιάς αυτό που νοιώθουμε βλέποντας ηγέτες, διεθνείς οργανισμούς και θεσμικά όργανα καθώς και πνευματικά αναστήματα παγκοσμίου κύρους να «βγαίνουν από την υποχρέωση» καταγγέλλοντας χλιαρά τον Ερντογάν για το όσα φρικτά και ανιστόρητα κάνει στην Αγία Σοφία. Οι ΗΠΑ έδειξαν ενόχληση και προέβησαν σε φιλικές συστάσεις, η Ρωσία θύμωσε με καθυστέρηση, κάποιοι ευρωπαίοι δήλωσαν οργή κα σκεπτικισμό για το τι είναι επιτέλους η Τουρκία του Ερντογάν ενώ η Γερμανική στάση χάθηκε στην μετάφραση. Δεν μπορεί, σκέφτεσαι, να είσαι και με τον χωροφύλακα και με τον αστυφύλακα , ακόμα και όταν μιλάμε για τον «χωροφύλακα της…

Μυριάδες επισκέπτες του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας, στο Μανχάταν, απέναντι από το Σέντραλ Παρκ, έβγαλαν εδώ και πολλά χρόνια φωτογραφίες έξω από την εντυπωσιακή κεντρική είσοδο αλλά λιγότεροι πρόσεξαν ιδιαίτερα το άγαλμα του Θεόδωρου Ρούζβελτ. Ο παλιός πρόεδρος των ΗΠΑ (1858- 1919), που ήταν εφτά χρονών όταν τελείωσε ο Αμερικανικός εμφύλιος, αναπαρίσταται έφιππος με έναν αυτόχθονα Αμερικανό και έναν αφροαμερικανό να περπατούν δίπλα του. Άλλα χρόνια… Η εικόνα όμως αυτής της σύνθεσης σήμερα ενοχλεί όσο ποτέ στο παρελθόν. Δημιουργεί αναπόφευκτα συνειρμούς και θυμίζει εποχές ρατσιστικής καθημερινότητας. Αναμενόμενη ήταν λοιπόν η απόφαση Μουσείου να αφαιρέσει το άγαλμα από την κύρια είσοδό του.…

[penci_blockquote style=”style-2″ align=”none” author=”” font_style=”italic” text_size=”20″]Αν θέλεις να κρατήσεις ένα μυστικό, πρέπει να το κρύψεις και από τον εαυτό σου[/penci_blockquote] Το 1946 ο εκδότης του “Observer” David Astor έδωσε την ευκαιρία στον George Orwell να διαμείνει σε ένα απομακρυσμένο σκοτσέζικο αγρόκτημα για να γράψει το νέο του βιβλίο, “1984”. Πολλά έχουν ειπωθεί και έχουν γραφεί -και είναι πράγματι μία δραματική και συναρπαστική ιστορία- για τη βασανιστική παραμονή του Orwell στο μέρος αυτό, όπου ο συγγραφέας, κοντά στο θάνατο πια και συγκλονισμένος από “δημιουργικούς δαίμονες”, ξεκίνησε έναν πυρετώδη αγώνα, για να τελειώσει το βιβλίο. Το βιβλίο αυτό που γράφτηκε σ’ εκείνο…

Οι εποχές αλλάζουν. Έρχονται κοινωνικές κατακτήσεις, πέφτουν στερεότυπα και να λέμε ευτυχώς. Ο καθημερινός μας λόγος αναμενόμενα μεταμορφώνεται κι αυτός. Λέξεις που μπορούν να θεωρηθούν ότι προωθούν ή υποκρύπτουν ρατσιστική, σεξιστική ή προσβλητική για ειδικές ομάδες ανθρώπων στάση εγκαταλείπονται. Η πιο γνωστή αλλαγή ήρθε εδώ και αρκετά χρόνια αφού προηγήθηκαν αγώνες δεκαετιών και τονώθηκε η αντιρατσιστική συνείδηση : Το Negro εξαφανίστηκε , έγινε black και μετά African American και μετά person of color. Θα πει κάποιος βέβαια, ότι το σύνθημα «black lives matter” επαναφέρει τη χρήση της λέξης «μαύρος», αλλά μάλλον ξεχνά ότι η πολιτική ορθότητα προτιμά η λέξη αυτή…

Φίλος ομογενής που ζει και εργάζεται στο Νιού Τζέρσεϊ μου μετέφερε πως αφροαμερικανός, επιτυχημένος επιστήμονας, δικός του φίλος πολύ πλούσιος με μερσεντές διαμαρτύρεται ότι τον σταματάει η αστυνομία τουλάχιστον μια φορά́ το μήνα στο δρόμο με κάποια πρόφαση για τον ελέγξει ! «Εμένα, προσθέτει, που ζω 40 χρόνια στη Νέα Υόρκη είναι ζήτημα αν με σταμάτησαν πέντε φορές συνολικά́ σε τέσσερις δεκαετίες! Άπλα μαύρος να οδηγάει μερσεντές είναι για την αστυνομία red flag. Κάτι θα …σημαίνει. Είναι ζόρικο να είσαι μαύρος και δεν το καταλαβαίνουν όλοι». Τα όσα γίνονται με τις απαγορεύσεις ταινιών υπόπτων για εμφανή η έμμεσα ρατσιστικά μηνύματα…

Τρομάζεις με τις εικόνες που βλέπεις να μεταδίδονται από τη Μινεάπολη και τις άλλες «φλεγόμενες» πολιτείες. Με τα αγριεμένα πλήθη να είναι εκτός ελέγχου και με την οργή στο βλέμμα να τα «σπάνε» και να τα «καίνε». Ίσως τρομάζεις και με τον ίδιο σου τον εαυτό, με αυτά που σκέφτεσαι και λες αλλά και με τον διχασμό που εισχώρησε μέσα και στην δική σου παρέα. Μια κουβέντα είναι το «καλά να πάθουν». Και αν τελικά «πάθουν» και αν πάνε από κει που ήρθαν και ο πλανητάρχης και οι «φονιάδες των λαών» , ποιος θα πάρει το «τιμόνι» αυτού του τρελού…

[penci_blockquote style=”style-3″ align=”none” author=”” text_size=”22″]Στις 9 Ιουνίου του 1976, ήταν η νύχτα «που χάθηκε η μπάλα», στον τελικό Κυπέλλου με αντιπάλους τον Ηρακλή και τον Ολυμπιακό. Ηταν η νύχτα που έλαμψε το άστρο του «Νουρέγιεφ των ελληνικών γηπέδων» Βασίλη Χατζηπαναγή…[/penci_blockquote] Ιούνιος 1976. Σχεδόν δύο χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση. Κλίμα υπερπολιτικοποιημένο, με μεγάλες διαδηλώσεις, με πόλωση στη Βουλή, με πάθη και υπερβολές. Και αίτημα για «αποχουντοποίηση». Η Ελλάδα είναι ακόμα συγκλονισμένη από το θάνατο της κορυφαίας αντιδικτατορικής φυσιογνωμίας, του Αλέκου Παναγούλη, ύστερα από εκείνο το πολυσυζητημένο τροχαίο της Πρωτομαγιάς επί της Λεωφόρου Βουλιαγμένης. Στη Θεσσαλονίκη ο κόσμος συζητά την τοποθέτηση αγάλματος του…

Άκουγα τις μέρες της καραντίνας ένα αγαπημένο τραγούδι που παιζόταν από τα μεγάφωνα της ΔΕΘ μισόν αιώνα πριν και είναι ανεξίτηλα αποτυπωμένο στη μνήμη μου καθώς, ως παιδί τότε, τον Σεπτέμβριο του 1970 το είχα λατρέψει. In The Year 2525. Ενός ντουέτου, Ζάγκερ και Έβανς, που δεν αξιώθηκε ξανά άλλο σουξέ. Αυτό συνδέθηκε με τη μουσική μου μύηση στην ποπ ροκ -αλλά και με την αποκάλυψη στα μάτια μου των τότε θαυμάτων της τεχνολογίας – και νοιώθω περίεργα διότι διαβάζω για την προσπάθεια που γίνεται να λειτουργεί και φέτος η Έκθεση με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ασφάλεια για επισκέπτες και…

Η εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και της παγκοσμιοποίησης που ήρθε μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού οδήγησε πολλούς στοχαστές και πολιτικούς επιστήμονες να προφητευόσουν το ‘’τέλος της Ιστορίας’’. Τον τελευταίo καιρό , με τη γενίκευση της εργασίας από το σπίτι , με τη διάδοση των τηλεδιασκέψεων και των συνεδρίων με streaming και με τη δυνατότητα του καθενός πια να οργανώνει τηλε-συζητήσεις με τεχνολογικά θαύματα όπως λ.χ. το zoom , πυκνώνουν τα άρθρα που προβλέπουν τον ‘’αποχαιρετισμό στο γραφείο’’. Πολλές έρευνες επίσης που ξεκίνησαν τις μέρες των έρημων ‘’πόλεων φαντάσματα’’ λόγω της γενικής απομόνωσης από τον φόβο του κορονοϊού έχουν θέμα…