Συντάκτης: Βασίλειος Μακέδος

Η Παρθενόπη Μπουζούρη γεννήθηκε στην Ξάνθη. Σπούδασε γεωπονική στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και θέατρο στη Σχολή Βεάκη. Ιδρυτικό μέλος του Θεάτρου Δωματίου, από το 1994 έχει συμμετάσχει σε όλες τις παραστάσεις σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου: 1994 – Μισάνθρωπος, Μολιέρου, (Σελιμένη) 1997 – Δεσποινίς Julie, Στριντμπεργκ 1999 – Μήδεια, Εύριπίδη, (Τροφός, Αγγελιοφόρος) 2001 – Ναι, Μαργαρίτα Καραπανου, 2002 – Βόυτσεκ, Γκέοργκ Μπύχνερ ,(Μαρια) 2004 – Ήρθε η ώρα.Τομή, Τόμας Οστερμάιερ , 2005 – Περιμένοντας…( κάτι για την πείνα…) – βασισμένο στο Περιμένοντας τον Γκοντό του Σάμουελ Μπέκετ 2007 – Blasted, Σάρα Κέιν, (Κειτ) 2008 – Λεωφορείον ο Πόθος, Τεννεσι Ουιλλιαμς, (Στέλλα)…

Ένα από τα πράγματα που μας έμαθαν όταν ήμασταν μικρά, ήταν στο να πιστεύουμε, από τα παραμύθια που διαβάζαμε φυσικά, σε δράκους, ιππότες, ξωτικά, πρίγκιπες και πριγκίπισσες. Είχαμε σχηματίσει λοιπόν μέσα στο μικρό μας μυαλουδάκι διάφορες εικόνες για να μπορούμε να συνοδεύουμε την ιστορία κατά την πορεία της ανάγνωσης. Φανταζόμασταν δηλαδή τον δράκο ψηλό με φολίδες να βγάζει φωτιές από τον στόμα, τους ιππότες σιδερόφραχτους μέσα σε γυαλιστερές πανοπλίες, τα ξωτικά μικρά άσχημα και πράσινα και τις πριγκίπισσες ψηλές, ξανθιές και όμορφες με γυαλιστερά φορέματα και τιάρες. Όλα αυτά μέχρι που μεγαλώσαμε και αρχίσαμε να ζούμε στην ωμή και ανθρωποβόρα…

Αν μη τι άλλο το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αποτελεί από μόνο του καλλιτεχνικό γεγονός, ένα πόλο έλξης τόσο για επαγγελματίες του χώρου του κινηματογράφου όσο και για κινηματογραφόφιλους. Δίχως υπερβολή αποτελεί σημείο αναφοράς για την κινηματογραφική παραγωγή που δεν περιορίζεται στην Ελληνική επικράτεια. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ξεκίνησε την πορεία του το 1960 όταν μια ομάδα κινηματογραφόφιλων, με πρώτο ίσως τον Παύλο Ζάννα επιχείρησαν κάτι που για τα δεδομένα της εποχής και της πόλης φάνταζε παράτολμο: να υλοποιήσουν μια εκδήλωση αξιώσεων σχετικά με τον κινηματογράφο. Το αποτέλεσμα ήταν η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου, η οποία με την υποστήριξη της Διεθνούς Έκθεσης…

Ο Πάπας Ιννοκέντιος Ι’ υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους πάπες, συνήθιζε εκκλησιάζεται στην Εκκλησία του Ιησού στη Ρώμη και μετά την επίσημη λειτουργία ακολουθούσε κάποια εκδήλωση που στόχο είχε να ελαφρύνει το κλίμα και να τονίσει ακόμη περισσότερο τον επίσημο χαρακτήρα της όλης διαδικασίας. Η μουσική αποτελούσε μια πολύ καλή λύση που θα μπορούσε να επιτύχει και τους δύο στόχους. Δεν έπρεπε όμως οι παρευρισκόμενοι να ξεφύγουν από τον καθαρό θρησκευτικό χαρακτήρα της επίσκεψης του πάπα. Ποιο άλλο είδος μουσικής, επομένως, θα ήταν πιο κατάλληλο για μια τέτοια περίσταση από το ορατόριο; Σίγουρα καμία. Για τον λόγο αυτό ο πάπας…

Πολλοί από τους πάπες συνήθιζαν να επισκέπτονται διάφορες εκκλησίες της Ρώμης. Κατά την επίσκεψή τους τελούνταν λειτουργία προς τιμή τους. Ο πάπας Ιννοκέντιος Ι’ κάλλιστα θα μπορούσε να επισκεφθεί την εκκλησία του Ιησού στην Ρώμη σε μια από αυτές της επισκέψεις του.  Μάλιστα η επίσκεψή του αυτή θα είχε και ιδιαίτερο συμβολικό χαρακτήρα. Η εκκλησία του Ιησού  δεν ήταν απλώς άλλη μια εκκλησία από τις τόσες που υπήρχαν στην Ρώμη. Ήταν η πρώτη εκκλησία του τάγματος των Ιησουιτών, του τάγματος που θεωρήθηκε το ισχυρότερο αντίδοτο στην Μεταρρύθμιση και που σήκωσε το βάρος της όλης προσπάθειας της αντιμεταρρύθμισης . Μιας προσπάθειας…

Ο Βελάσκεθ (1599-1660) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ισπανούς καλλιτέχνες, με απεριόριστες δυνατότητες που το έργο του άσκησε μεγάλη επίδραση στους μεταγενέστερους. Όπως πολλοί άλλοι καλλιτέχνες έτσι και αυτός επισκέφτηκε την Ρώμη για να γνωρίσει όμως τα αρχαιολογικά της μνημεία. Γνώρισε και επηρεάστηκε από τα έργα των Καραβάτζιο, Τισιανού και Ρούμπενς. Αν και επρόκειτο για έναν δημιουργό που αψηφούσε τις συμβάσεις, βρισκόταν εντούτοις στο κέντρο των τεκταινομένων τόσο στην ισπανική βασιλική Αυλή όσο και στο Βατικανό . Στο Βατικανό μάλιστα, δημιούργησε και το συγκεκριμένο έργο το 1649-1650. Αποτελεί ένα από τα καλύτερα δείγματα παπικής προσωπογραφίας από την εποχή της αναγέννησης…

Ο Θάνος Μαυροδής είναι εμπειρικός/εικαστικός που επί σειρά ετών δίδαξε την «TRASH ART» («σκουπιδοτέχνη») στο Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης και με περισσή πειθώ μετέδωσε στους μαθητές του την ιδέα της αξιοποίησης των σκουπιδιών για τη δημιουργία νέων διακοσμητικών και χρηστικών προϊόντων, προϊόντων αγάπης, αφού η αγάπη, όπως ειπώθηκε, είναι οδηγός κάθε δημιουργίας. Είναι καλλιτέχνης που κινείται σε ήπιους τόνους, αφουγκράζεται, βιώνει τις ανάγκες του τόπου του και ενώνει τις δυνάμεις του με τα υπόλοιπα ανήσυχα πνεύματα του περίγυρου του εκφράζοντας τις πολιτισμικές ανησυχίες του, μέσω του Δικτύου Λόγου και Πράξης, στην όαση καλλιτεχνικής έκφρασης και δημιουργίας που λέγεται το…

Δεν ξέρω πως και γιατί, μα στην «σύγχρονη» αυτή, αλλά πραγματικά κλειστή κοινωνία που ζούμε, θεωρούμε πως είμαστε κοινωνικά όντα, με κλίσεις και ευαισθησίες στον πολιτισμό, πιστεύοντας πως οτιδήποτε μας πλασάρεται από τα ΜΜΕ είναι και καλά η στερεότυπη και απόλυτη άποψη περί τέχνης. Μάθαμε δηλαδή πως το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών είναι ένα σοβαρός φορέας πολιτισμού, που πραγματοποιεί αξιόλογες εκδηλώσεις και πως ο Φίλιππος Τσαλαχούρης που ανέβασε την πρώτη του μεγάλη όπερα «Ιούλιος Καίσαρας», είναι ένας πολύ αξιόλογος Έλληνας συνθέτης. Ελάτε παραδεχθείτε το, το 90% όσων διαβάζετε αυτές τις σειρές δεν σκαμπάζετε ποιος είναι ο Φίλιππος Τσαλαχούρης και αν δεν…

Το Φεστιβάλ Φιλίππων γεννήθηκε το 1957. Τον Σεπτέμβριο του 1957 παρουσιάζεται η πρώτη του παράσταση. Ήταν η Ηλέκτρα του Ευριπίδη και χαρίζει στην Καβάλα αλλά και στην Ελλάδα γενικότερα, το δεύτερο παλαιότερο φεστιβάλ  της χώρας, μετά από το αντίστοιχο της Επιδαύρου και έναν από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς θεσμούς. Διοργανώνεται κάθε καλοκαίρι από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο και κατά το μεγαλύτερο μέρος υλοποιείται στο Αρχαίο Θέατρο των Φιλίππων. Δεν περιορίζεται όμως σε αυτό. Οι εκδηλώσεις του Φεστιβάλ απλώνονται στην ευρύτερη περιοχή περιλαμβάνοντας την περιοχή των Κρηνίδων, την πόλη της Καβάλας αλλά και (σε κάποιες από τις διοργανώνεις) το νησί της…