Ποίηση Ενδοσκόπησης από την Μαρία Μουσοπούλου
[penci_related_posts dis_pview=”yes” dis_pdate=”no” title=”Μαρία Μουσοπούλου: Ποίηση ενδοσκόπησης” background=”#eee” border=”” thumbright=”no” number=”1″ style=”grid” align=”none” withids=”9316″ displayby=”recent_posts” orderby=”rand”]
Ποίηση Μαρία Μουσοπούλου
Στον Γ.
Αχτίδες φωτός από ηλιοβασιλέματα
Στα μάτια σου χάνονται, φέρνουν γαλήνη της ψυχής ή όχι;
Θαλασσινή η αύρα στα μαλλιά σου,
Στα χέρια σου.
Μάταιες προσευχές σε θεούς
συνταξιοδοτημένους,
καιρό και καιρό τώρα.
Ψυχή παιδική, αγνή και αμόλυντη,
μολύνθηκες από την αγάπη μου,
μολύνθηκες από αυτό που εγώ
ζητώ ν’ αποκαλώ αγάπη.
Σε κόσμους παράλληλους
με ματωμένα λουτρά
από μια παρθενία.
Παρθενικός ο υμένας που
δεν εβουλήθη να σπάσει στην
ώρα του ούτε στον καιρό του.
Άργησε πολύ.
(οι ανυπεράσπιστοι έρωτες)
Χαμόγελα.
Γέμισε ο τόπος χαμόγελα.
Τόσο που να τα φοβάσαι.
Αλήθεια σου λέω αδερφέ
τόσα πολλά πολύ χαμόγελα
που να φοβάται το μάτι σου.
Άτιτλο
Ποίματα λοιπόν…
Ύλη άϋλος
με ουσία πέραν του ουσιαστικού,
βιοτικού θεάρεστου και ηθικού διδάγματος
του μεγάλου δασκάλου του Γένους.
Ή των Γενεών.
Γενεαί απελθούσες ανίερες να
προασπίζονται τα
εθνικά και ηθικά μας δίκαια
(και δικαιώματα)
[penci_related_posts dis_pview=”yes” dis_pdate=”no” title=”Ποίηση ενδοσκόπησης μέρος Ι” background=”#eee” border=”” thumbright=”no” number=”1″ style=”grid” align=”none” withids=”8722″ displayby=”recent_posts” orderby=”rand”]
