ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ
Η απογοήτευση είναι ένας μικρός Θάνατος και λέω ένας μικρός Θάνατος γιατί δεν είναι οριστικός αλλά Αναστάσιμος.
Τα αρνητικά συναισθήματα της απογοήτευσης αποτελούν αναπόφευκτο κομμάτι της ζωής μας, όπως η κοινωνική απογοήτευση, η οικογενειακή απογοήτευση, η φιλική απογοήτευση , η ερωτική απογοήτευση, η επαγγελματική ή και απογοήτευση λόγω σημαντικής ασθένειας ή απώλειας λόγω θανάτου κοντινού προσώπου κλπ. Όμως ως άνθρωποι έχουμε τη δυνατότητα να ξεκινήσουμε από την αρχή αξιοποιώντας την πολύτιμη δύναμη που αποκτήσαμε αντιμετωπίζοντας τις απογοητεύσεις μας, επιλέγοντας αυτή τη φορά ελπίδες και προσδοκίες πιο ρεαλιστικές άρα και πραγματοποιήσιμες. Άλλωστε είναι γνωστό το απόφθεγμα το «ΟΤΙ ΔΕ ΣΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟ».
Η Τέχνη χρησιμοποιεί τα συναισθήματα τα οποία αποτελούν σημαντικό δομικό στοιχείο της ύπαρξης της, άρα εκφράζει και εξερευνεί την απογοήτευση ως συναίσθημα άλλωστε μη ξεχνάμε ότι στη τέχνη αντανακλώνται ως είδωλο τα συναισθήματα μας βοηθώντας να τα αναγνωρίσουμε και να τα διαχειριστούμε αποτελεσματικότερα.
Το μονοπάτι της Τέχνης έχουν περπατήσει, παρέα με την απογοήτευση ως έμπνευση, σπουδαίοι καλλιτέχνες μερικούς από τους οποίους παραθέτω καθώς και τα έργα τους, σαν απόδειξη των λεγομένων.
Μερικά παραδείγματα έργων τέχνης που εκφράζουν την απογοήτευση:
“Η Κραυγή” του Έντβαρτ Μουνκ: Αυτός ο πίνακας είναι ίσως ένα από τα πιο γνωστά έργα που εκφράζουν έντονα συναισθήματα, όπως η απογοήτευση και η αγωνία. Η παραμορφωμένη φιγούρα και τα έντονα χρώματα δημιουργούν μια αίσθηση απόγνωσης.
“Guernica” του Πάμπλο Πικάσο: Αυτός ο πίνακας απεικονίζει τη φρίκη και την απογοήτευση του πολέμου. Δημιουργήθηκε ως αντίδραση στον βομβαρδισμό της Γκερνίκα κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και είναι γεμάτος από συμβολισμούς και έντονα συναισθήματα.
“Starry Night” του Βίνσεντ βαν Γκογκ: Αν και αυτός ο πίνακας είναι γνωστός για την ομορφιά του, δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια μιας περιόδου μεγάλης απογοήτευσης και ψυχικής αναταραχής για τον καλλιτέχνη. Τα στροβιλιζόμενα αστέρια και ο ουρανός αντικατοπτρίζουν την εσωτερική του πάλη.
“The Persistence of Memory” του Σαλβαδόρ Νταλί: Αυτός ο σουρεαλιστικός πίνακας με τα λιωμένα ρολόγια μπορεί να ερμηνευτεί ως μια έκφραση της απογοήτευσης με την έννοια του χρόνου και της πραγματικότητας.
“No Woman, No Cry” του Κρις Οφίλι: Αυτό το έργο απεικονίζει μια γυναίκα που κλαίει και είναι αφιερωμένο στη μνήμη της Ντέλροι Σίμπσον, μιας μητέρας που έχασε τον γιο της. Το έργο εκφράζει την απογοήτευση και τη θλίψη της απώλειας.
Άρις Ασσαριωτάκης