Αλλάζει ο άνθρωπος; ή μήπως Αλλάζει!
Πριν χρόνια έκανα στον εαυτό μου την παρακάτω ερώτηση: «Γιατί δεν αλλάζουν οι άνθρωποι ακόμη και όταν ξέρουν ότι πρέπει να αλλάξουν»; Στην πραγματικότητα δεν αναρωτιόμουν μόνο για τους ανθρώπους γενικά, αλλά κυρίως για τον ίδιο μου τον εαυτό. Μέσα από την έρευνά μου πάνω στην ανθρώπινη συμπεριφορά και την προσωπική μου ενδοσκόπηση, κατέληξα στις παρακάτω απαντήσεις που λειτούργησαν σαν κλειδιά και άνοιξαν τις πύλες της δικής μου αλλαγής αλλά και πολλών άλλων ανθρώπων.
Δες, λοιπόν, τι κατάλαβα:
Πρώτον, η αντίσταση στην αλλαγή είναι μια μέθοδος επιβίωσης. Όσο λιγότερη ενέργεια καταναλώνουμε τόσο λιγότερη απειλή νιώθουμε. Αυτά που απαιτούν κίνηση, ενέργεια, προσπάθεια, κόπο, σε πρώτο επίπεδο τα αντιλαμβανόμαστε σαν απειλή. Ταυτόχρονα, όμως, είναι αυτά που μας οδηγούν στην άλλη όχθη της ασφάλειας, εκεί όπου βρίσκεται η πρόοδος.
Ο εγκέφαλός μας δεν είναι σχεδιασμένος για να μας κάνει ευτυχισμένους, αλλά για να μας προστατεύσει να επιβιώσουμε. Μπορεί να έχουμε ανάγκη να προοδεύσουμε και να είμαστε χαρούμενοι, το παντοδύναμο ένστικτό μας, όμως, μας σπρώχνει πάντα και μόνο προς την επιβίωση.
Η αλλαγή τρομοκρατεί την ιδέα διατήρησης της ζωής. Γι’ αυτό είναι ανεπιθύμητη. Το ένστικτο μεταφράζει την αλλαγή σαν πρόβλημα. Την ώρα που έχουμε μια νέα ιδέα, αμέσως αντιδρούμε λέγοντας: κι αν δεν πιάσει; Όταν σκεφτόμαστε να γυμναστούμε, άρα να κοπιάσουμε, συνήθως αναβάλλουμε.
Το να αλλάξουμε το συναίσθημά μας, κάτι καθόλου βολικό, να αντιδράσουμε σε μια κατάσταση που μας πληγώνει, πόσο προκλητικό μοιάζει; Να δοκιμάσουμε κάτι νέο, σίγουρα περιέχει ρίσκο! Σε αυτές αλλά και σε άλλες περιπτώσεις, συχνά διστάζουμε και αναβάλλουμε.
Γιατί όμως; Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, ακόμα και όταν θέλουμε να αλλάξουμε, δεν αλλάζουμε για να ικανοποιήσουμε την ανάγκη μας για επιβίωση.
Ο δεύτερος λόγος, που μας κρατά μακριά από την αλλαγή, είναι γιατί δεν πιστεύουμε υποσυνείδητα ότι το αξίζουμε ή ότι θα τα καταφέρουμε. Όποια πεποίθηση κι αν έχουμε στο μυαλό μας, συνειδητά ή ασυνείδητα, σύμφωνα με αυτή, κάνουμε τις πράξεις που θα την επιβεβαιώσουν στην πραγματικότητά μας. Επομένως, αν πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε ή ότι δεν μας αξίζει τίποτα, ακριβώς αυτό θα συμβεί. Δηλαδή, τίποτα.
Τρίτος και εξαιρετικά σημαντικός παράγοντας που μας εμποδίζει να αλλάξουμε είναι η συνήθεια. Πολλοί άνθρωποι έχουν συνηθίσει να μην αλλάζουν, να μην προοδεύουν, να μην αντιστέκονται στο βολικό. Και είναι εύκολο να επαναλάβουν ό,τι έχουν συνηθίσει. Άλλωστε, η συνήθεια είναι η μεγαλύτερη δύναμη στο Σύμπαν. Μήπως, λοιπόν, να αρχίσουμε να συνηθίζουμε να μεγαλουργούμε…;.
Πού καταλήγουμε λοιπόν; Είναι πιο εύκολο να κάνουμε κύκλους γύρω από το πρόβλημα, να είμαστε καχύποπτοι, να αφήνουμε τον αρνητικό εαυτό μας να αλωνίζει μέσα μας χωρίς να αντιδράμε;
Μοιάζει δύσκολο να αλλάξουμε; Ναι. Γίνεται όμως; Φυσικά και γίνεται! Ο άνθρωπος αλλάζει. Δύσκολα, αλλά αλλάζει. Θέλει προσπάθεια και κόπο, αλλά οτιδήποτε αξίζει, θέλει κόπο. Έτσι δεν είναι; Γι’ αυτό άλλωστε και η φράση «αξίζει τον κόπο».
Όταν δεν μας αρέσει αυτό που βλέπουμε στον καθρέφτη, ας αρχίσουμε να το διορθώνουμε, να το αλλάζουμε. Γιατί μόνο εμείς μπορούμε.
Δεν είναι και πολύ έξυπνο, ξέρεις, να σπάσουμε ή να αλλάξουμε τον καθρέφτη όταν δεν μας αρέσει αυτό που βλέπουμε;
Σίγουρα δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους άλλους, πρέπει να το θέλουν και εκείνοι πρώτα. Μπορούμε, όμως, να τους επηρεάσουμε θετικά. Μπορούμε να αλλάξουμε εμάς τους ίδιους και έτσι να αλλάξουμε και τον κόσμο γύρω μας.
Γιατί…
Μπορεί η ζωή να μην είναι τυλιγμένη με κορδέλα,
όμως δεν παύει να είναι δώρο!
Ακούστε το σχετικό podcast κάνοντας ΚΛΙΚ ΕΔΩ