Η ματωμένη παλαιστινιακή γη | κραυγές και ψίθυροι (μέρος ΙΙ)
Η ματωμένη παλαιστινιακή γη
[penci_related_posts dis_pview=”yes” dis_pdate=”no” title=”Η ματωμένη παλαιστινιακή γη – κραυγές και ψίθυροι (Μέρος Ι)” background=”#eee” border=”” thumbright=”no” number=”1″ style=”grid” align=”none” withids=”40927″ displayby=”recent_posts” orderby=”rand”]
Β΄ Ιστορία της Παλαιστίνης και το Παλαιστινιακό
Παλαιστίνη (εβραϊκά Παλεστίνα και Αραβικά: Φιλαστίν ή Φαλαστίν) είναι ένα από τα ονόματα στις ιστορικής περιοχής που βρίσκεται μεταξύ στις Μεσογείου και των οχθών του Ιορδάνη ποταμού στη Μέση Ανατολή. Η περιοχή είναι στις γνωστή ως Γη του Ισραήλ, Άγιοι Τόποι ή Γη στις Επαγγελίας, ενώ ιστορικά είχε γίνει γνωστή ως το νότιο τμήμα των ευρύτερων περιοχών στις η Χαναάν, η Συρία, η στις-Σαμ και o Λεβάντες. Ιστορικά, πιστεύεται ότι η ονομασία προέρχεται από στις Φιλισταίους. Είναι αρχαιολογικά πιθανό να υπάρχει προέλευση και κατά συνέπεια σύνδεση με κάποια φύλα που έφυγαν από την αρχαία Κρήτη και αναφέρονται μεταξύ άλλων σε κείμενα στις Γραμμικής Β ως «Πελεστέτ».
Η Παλαιστίνη φέρεται να κατοικήθηκε από στις πρώτους προϊστορικούς χρόνους και βρέθηκε υπό τη κατοχή όλων σχεδόν των δυνάμεων που κυριάρχησαν στο χώρο στις Μέσης Ανατολής στις ήταν οι Ισραηλίτες, οι Κρήτες, οι Αιγύπτιοι, οι Ασσύριοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Πέρσες, οι Έλληνες υπό στις Αυτοκρατορίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των Επιγόνων του (Πτολεμαίοι και Σελευκίδες), στη συνέχεια οι Ρωμαίοι, οι Βυζαντινοί, οι Ομεϋάδες, οι Αμπασίδες, οι Φατμίδες, οι Σταυροφόροι, οι Αγιουβίδες, οι Μαμελούκοι, οι Οθωμανοί (Τούρκοι) και τελευταίοι οι Άγγλοι.
Προβλήματα στην περιοχή υπάρχουν από τα πολύ παλιά χρόνια. Οι Εβραίοι από την αρχαιότητα είχαν μετακινηθεί και ζούσαν σε διάφορες χώρες και περιοχές. Οι Εβραίοι γνώρισαν διώξεις στη δυτική Ευρώπη κατά το Μεσαίωνα. Ο τελευταίος και μεγαλύτερος διωγμός στις κατά την εποχή εκείνη συνέβη το 1492 στην Ισπανία, όταν οι ντόπιοι Εβραίοι εκδιώχθηκαν, μεταναστεύοντας έτσι σε χώρες στις Ανατολικής Ευρώπης. Αρκετοί έφτασαν στην Πολωνία, ενώ αρκετοί εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη, εγκαθιδρύοντας μια εβραϊκή κοινότητα που άκμασε μέχρι τη ναζιστική κατοχή στις πόλης. Το πιο γνωστό γεγονός που επηρέασε όχι μόνο την πορεία του Ισραήλ, αλλά και την πορεία του σημερινού κόσμου, είναι το Ολοκαύτωμα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από στις Ναζί του Χίτλερ, όταν οι Εβραίοι στις κατεχόμενης Ευρώπης γνώρισαν τη συστηματική δίωξη και εξόντωση, με περίπου έξι εκατομμύρια θύματα.
Κατά το 19ο αιώνα, μία ομάδα Ευρωπαίων Εβραίων ξεκίνησε να επεξεργάζεται ένα σχέδιο για τη δημιουργία μιας πατρίδας για όλους στις Εβραίους. Οι Οθωμανοί επέτρεψαν κάποιους Εβραίους μετανάστες να εγκατασταθούν στην περιοχή που είχε το όνομα Παλαιστίνη. Οι Άραβες που κατοικούσαν την περιοχή δεν είδαν με καλό μάτι αυτή τη μετοικεσία. Μετά το Ολοκαύτωμα του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου κατέφθασαν πολλοί Εβραίοι από όλη την Ευρώπη. Το 1948 ο τότε ΟΗΕ με τη στήριξη των ΗΠΑ και στις ΕΣΣΔ, αποφάσισε την ίδρυση στις εβραϊκού κράτους του Ισραήλ και στις παλαιστινιακού.
Στις 14 Μαΐου 1948 άρχισε πόλεμος ανάμεσα στις αραβικούς γειτονικούς λαούς και κράτη και το νέο κράτος του Ισραήλ. Τα χρόνια εκείνα γεννήθηκε το κίνημα ανεξαρτησίας των Παλαιστινίων. Ακολούθησαν πολλοί πόλεμοι μεταξύ του Ισραήλ και των Αράβων. Όλα οφείλονται στο ότι η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ έγινε χωρίς την ταυτόχρονη ίδρυση αραβικού κράτους στη γη στις Παλαιστίνης (προέβλεπε η απόφαση 181 του ΟΗΕ), δηλαδή «ένα αραβικό και ένα εβραϊκό κράτος».
Στις δεκαετίες που ακολούθησαν το κράτος του Ισραήλ και η Παλαιστινιακή αρχή βρίσκονται σε διαρκή διαμάχη. Εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι ξεριζώθηκαν από τα πάτρια εδάφη και κατέφυγαν άλλοι στη Γάζα άλλοι στην Ιορδανία, άλλοι στον Λίβανο και άλλοι στη Συρία.
Το 1964 δημιουργείται εξ ανάγκης η Οργάνωση για την Απελευθέρωση στις Παλαιστίνης, γνωστότερη με το αγγλικό αρκτικόλεξο PLO, η οποία και τίθεται ως νόμιμη εκπρόσωπος και προστατευτική ομπρέλα των Παλαιστινίων. Τον Οκτώβριο του 1974 ο Αραβικός Σύνδεσμος αναγνώρισε την PLO (ή ελληνικά ΟΑΠ) ως τον μοναδικό εκπρόσωπο των Αράβων στις Παλαιστίνης.
Με τη συμφωνία του Εθνικού Παλαιστινιακού Συνεδρίου, στις 15 Νοεμβρίου του 1988, το Κράτος στις Παλαιστίνης διακήρυξε ανεξαρτησία. Η Εθνική Παλαιστινιακή Αρχή οραματίζεται την ίδρυση Παλαιστινιακού κράτους, το οποίο θα περιλαμβάνει όλη ή μέρος στις Δυτικής Όχθης, τη Λωρίδα στις Γάζας και την ανατολική Ιερουσαλήμ, ζώντας ειρηνικά με το Ισραήλ υπό μια δημοκρατικά εκλεγμένη και αξιόπιστη κυβέρνηση. Το «Κράτος Παλαιστίνης» αναγνωρίσθηκε αμέσως από τον Αραβικό Σύνδεσμο, διατηρεί πρεσβείες σε χώρες (που αποτελούνται συνήθως από αποστολές στις ΟΑΠ). Σήμερα 138 ανεξάρτητες χώρες μέλη του ΟΗΕ και 2 μη μέλη (Δυτική Σαχάρα και Βατικανό) αναγνωρίζουν την ανεξαρτησία του Κράτους στις Παλαιστίνης.
συνεχίζεται…