«Έξοδος»
Η τελετή γινόταν στη μεγάλη σάλα,
μόλις μ’ είχαν ξεκρεμάσει απ’ το ηλιοβασίλεμα,
με τύλιξαν μ’ ένα σεντόνι,
μα οι πληγές φάνηκαν στον τοίχο,
το πλήθος συνωστίζονταν στις σκάλες,
ζητούσε ν’ αναστηθώ,
μα εγώ έπρεπε να μείνω αγνός από θαύματα,
και κρυβόμουν πίσω απ’ τα παλτά των ξένων στο διάδρομο,
τρώγοντας τα φύλλα από παλιά ημερολόγια,
το ξημέρωμα ήταν ωχρό πίσω απ’ τις μπουκάλες,
βγήκα στο δρόμο και γονάτισα στον πρώτο περαστικό,
«γιατί το ‘κανες;» με ρωτούσε ο Θεός,
είναι ο καιρός της βασιλείας μου, Κύριε, πώς ν’ αρνηθώ;»
και τότε ο Θεός μου ‘βαλε στο χέρι αυτό το κλειδί,
έτσι μπορώ τώρα ν’ ακούω ήρεμος το ανελέητο βήμα πίσω απ’ τον τοίχο,
αθέατος μέσα σε όποια θεία εικόνα.
Ήμουν τόσο μονάχος, που τα σκυλιά που με γάβγισαν στο δρόμο
ανέβαιναν τώρα μαζί μου στον ουρανό.
Τάσος Λειβαδίτης,
‘Όπως η Ελληνική ποίηση ύμνησε το Πάσχα μέσα από στοίχους μεγάλων ποιητών έτσι και η Ελληνική ζωγραφική προσέφερε τη δική της οπτική γωνία μέσα από έργα ζωγράφων που χάρισαν στην ανθρωπότητα απαράμιλλα έργα, πέρα και πάνω από το θρησκευτικό συναίσθημα του καθενός. Ένα ελάχιστο δείγμα μπορούμε να δούμε παρακάτω…
Κωνσταντίνος Παρθένης, Η Ανάστασις, 1917
Νικηφόρος Λύτρας, Άνθη Επιταφίου, 1901
Νικηφόρος Λύτρας, Το ωόν του Πάσχα, 1874-1875
Δομήνικος Θεοτοκόπουλος: “Η Σταύρωση”
Γύζης Νικόλαος, Ιδού ο Νυμφίος, 1899-1900
Γύζης Νικόλαος, Ιδού ο Νυμφίος, 1899-1900
