Sparmatseto
Φεστιβάλ

Onassis New Choreographers Festival 9

 

Onassis New Choreographers Festival 9

Παρασκευή 11 – Κυριακή 13 Μαρτίου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση

 

Onassis New Choreographers Festival 9

Έργα ζωντανά που μιλούν για το σήμερα και το αύριο. Καλλιτέχνες που είναι έτοιμοι να στήσουν dance balls στην καρδιά της Αθήνας ξεπερνούν τα όρια του σύγχρονου χορού και ανοίγονται στο διευρυμένο τοπίο των υβριδικών τεχνών. Το καθιερωμένο φεστιβάλ της νέας γενιάς Ελλήνων (και όχι μόνο) δημιουργών του χορού είναι εδώ για ένατη χρονιά. Από καλλιτέχνες που δεν είναι απαραίτητα μόνο χορογράφοι ή μόνο νέοι ηλικιακά και δεν αυτολογοκρίνονται ως προς το καλλιτεχνικό υπόβαθρο, το ταμπεραμέντο ή το εννοιολογικά σύνθετο έως και εξεζητημένο περιεχόμενό τους, αλλά είναι σε θέση να στήσουν διεθνείς συνεργασίες στα πέρατα του κόσμου, που δεν διστάζουν να γίνουν πολύ προσωπικοί όσο και αντιδραστικοί, πολιτικοί και, ταυτόχρονα, αβίαστα συναισθηματικοί.

Έξι ολόκληρες ώρες χορού για 3 ημέρες. Το ONC9 είναι εδώ, όλο σε ένα απόγευμα, με αναθέσεις σε καλλιτέχνες που η ΣΤΕΓΗ υποδέχεται για πρώτη φορά και έργα που προέκυψαν μέσα από τη συνέχιση συνεργασιών με δημιουργούς της κίνησης και του χορού.

 

Οι παραγωγές του φεστιβάλ

Μια σκηνή από την όπερα-μπαλέτο του Jean-Philippe Rameau του 1735 χορεύεται στο στυλ του krump street dance (ένας χορός που ξεκίνησε ως πράξη αντίστασης από τα γκέτο του ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ στα τέλη των 90s) στη βίντεο εγκατάσταση στην είσοδο της Στέγης που δίνει τον παλμό σε όλο το φετινό φεστιβάλ (Clément Cogitore, “Les Indes Galantes”). Γιατί τουλάχιστον δύο ωραία πράγματα συμβαίνουν εδώ: Κανείς δεν θα ξαναμείνει ακίνητος ακούγοντας Ραμώ και μια δημόσια επανόρθωση συντελείται. Άβατο του αστικού πολιτισμού, η όπερα-μπαλέτο, παραδίδει το dance floor σε αυτούς που δικαιωματικά τους ανήκει: σε όσους χορεύουν στους δρόμους διεκδικώντας τη χειραφέτηση από τη βία, τον φόβο, την εξουσία, σώζοντας όλους μας από τα στερεότυπα για το τι πρέπει (και τι δεν πρέπει) να είναι ο χορός, η τέχνη, η ζωή.

Σε συνθήκη επιστημονικής –ή μήπως οντολογικής;– φαντασίας μάς διακτινίζει η transmedia εγκατάσταση των Constantine Skourlis, Δάφνης Αντωνιάδου & Αλέξανδρου Βαρδαξόγλου (“DEEP HORIZON”).

 

 

«Πότε ήταν η τελευταία φορά που νιώσατε σαν ρομπότ;» μας ρωτά ο Μανώλης Σαριδάκης και μας καλεί να μοιραστούμε το ίδιο dance floor με το έργο που δημιούργησε στο πλαίσιο του προγράμματος Europe Beyond Access και της δέσμευσης της Στέγης σε ζητήματα πρόσβασης ατόμων με αναπηρία στον χορό («Έχουν τα ρομπότ συναισθήματα;»).

Ένα πείραμα με σώματα, ήχους και αντικείμενα χορογραφεί η Ιωάννα Παρασκευοπούλου (“ΜΟS”).

Ένα «ροζ μανιφέστο» κατά της πατριαρχίας για πέντε «αμαζόνες» του latin, του camp και του kitsch στήνει ο Αλέξανδρος Σταυρόπουλος (“On Wednesdays We Wear Pink”).

Ένα savoir vivre για τον 21ο αιώνα μας παραδίδει ο Κωνσταντίνος Παπανικολάου (“A User’s Manual”).

Δύο ενισχυτές, δεκατέσσερα ηχεία και πρωτότυπο songwriting περιλαμβάνει το έργο της Φωτεινής Σταματελοπούλου (“optimal soft”).

Τέλος, για έναν άλλο «παλμό» αρρενωπότητας μας μιλά ο Ηλίας Χατζηγεωργίου, από τους πρωτεργάτες του ελληνικού hip-hop, χορογραφώντας τέσσερις street-dancers (“A BOUNCE 4 MEN”).

 

Επιμελητικό σημείωμα

Ο σύγχρονος χορός είναι ανοιχτό πεδίο. Έτοιμο να δεχτεί τις επιδράσεις όσων συμβαίνουν «εκεί έξω» και «πρώτα από τα κάτω». Από το hip-hop του Μπρονξ και το gangnam της Νότιας Κορέας, από το krump του ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ και το breakdance της Νέας Υόρκης έως τα voguing balls και τα Tik-Tok dance challenges, από τα σώματα που διεκδικούν τις νέες ταυτότητές τους έως τους χορούς όσων διαδηλώνουν για τα δίκαια αυτονόητα που δεν είναι δεδομένα. Γιατί το θέμα τώρα είναι να ενεργοποιήσουμε ξανά τις αισθήσεις μας. Να δούμε περισσότερα. Να ακούσουμε περισσότερα. Να αισθανθούμε περισσότερα. Να απορροφήσουμε όσο ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ γίνεται. Παραφράζοντας τη Σούζαν Σόνταγκ, η Ιστορία χορεύει δίπλα μας ουρλιάζοντας. Το πώς βλέπουμε κάτι, είναι μια πράξη ιστορικής συνείδησης.

Ιλειάνα Δημάδη, Αφροδίτη Παναγιωτάκου, Κωνσταντίνος Τζάθας

 

Μάθετε περισσότερα για το Φεστιβάλ κάνοντας ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Σχετικά άρθρα

See Me – Feel Me | Ο Κώστας Μπλιάτκας γράφει για τον Διονύση Σαββόπουλο και το “Ελληνικό Woodstock”

Κωνσταντίνος Μπλιάτκας

Radio Plays από το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου

Βασίλειος Μακέδος

Η Ξάνθη του Μάνου Χατζιδάκι από την Φ.Ε.Ξ.

Βασίλειος Μακέδος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X