Sparmatseto
Αφιερώματα

“Μεσημέρι Αυγούστου” | Ένα μίνι διήγημα του Γρηγόρη Καραγιαννίδη

Μεσημέρι Αυγούστου. 

Μπήκε και ο Αύγουστος… Άλλος ένας μήνας που βράζουμε όσοι μείναμε στην Αθήνα. Το μόνο που σκέφτομαι, είναι το χωριό, η Γενισέα, που θα τη δω λίγο πριν τον Δεκαπενταύγουστο. Προσπαθώ να κάνω υπομονή… Μάταια. Η ανυπομονησία του εσωτερικού μετανάστη να δει τον τόπο του…

Τελειώσαμε νωρίς στην εφημερίδα σήμερα. Από το μεσημέρι. Δεν άντεχα άλλο με τέτοια κάψα… Κι έτσι φουριόζος κατεβαίνω σχεδόν όλη την Πανεπιστημίου με τα πόδια… Στην Ομόνοια, σκέφτομαι να πάρω τον Ηλεκτρικό μέχρι το Θησείο. Μετρώ τα ψιλά: 615 Δραχμές. Δεν είναι καιρός για έξοδα τώρα…

Συνεχίζω με τα πόδια επί της Πειραιώς μουσκεύοντας στον ιδρώτα. Λίγο πριν στρίψω στην Ιερά Οδό, πλησιάζω στο περίπτερο.

“Ένα Cooper κόκκινο” ψελλίζω, μουγκρίζοντας ταυτόχρονα από τη ζέστη, στο ταλαιπωρημένο πρόσωπο που με κοιτάζει από το άνοιγμα… Μετρώ τα κέρματα -τάληρα και δεκάρικα κυρίως-, και του δίνω το αντίτιμο ακριβώς. Ρίχνω μια μάτια στις αθλητικές εφημερίδες. Μεταγραφές παντού. Σκέφτομαι τον ΑΟΞ. Δυο μικρούς πήραμε φέτος: Βρύζα και Μαλαδένη. “Για να δούμε αν θα θα αποδειχτούν καλοί…” μονολογώ καθώς ανοίγω το βήμα.

Περνώ τις γραμμές του τραίνου, και βρίσκομαι στην Λεωφόρο Κωνσταντινουπόλεως, δυο βήματα από το σπίτι. Συνειδητοποιώ πως, η δίψα που είχα από πριν, δεν αντέχεται πλέον -το πολύ τσιγάρο σου ξεραίνει το στόμα-. Σκέφτομαι να κατέβω να αγοράσω μια πορτοκαλάδα τουλάχιστον…

Μα το ψιλικατζίδικο μακριά, βαριέμαι… Στρίβω την Αγίας Μαρκέλλης, αποφασίζοντας να αγοράσω μια από το καφενείο που ‘ναι κοντά μου.

Φτάνω από έξω. Τραπέζια μαζεμένα, οι πόρτες κλειστές. Κοιτώ καλύτερα… Λέω μέσα μου πως ο καφετζής πρέπει να κάνει κάνα μερεμέτι στον τοίχο δεξιά κι αριστερά στην πόρτα, ο σοβάς ξεφλούδισε…

Κοιτώ ξανά. Ψυχή ζώσα δεν υπάρχει μέσα. Προσέχω ένα σημείωμα, κολλημένο στην πλαϊνή τζαμαρία:

“ΕΠΗΣΤΡΕΦΩ ΤΗ ΔΕΦΤΕΡΑ 6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
ΕΦΧΑΡΗΣΤΟ”.

Λογικό, Αύγουστος. Οι άνθρωποι θέλουν να ξεκουραστούν και λίγο…

Κρίμα πάντως που ‘ναι κλειστό, γιατί ήθελα να ρίξω κι ένα ΠΡΟ-ΠΟ Κυριακής… Ε, δε πειράζει, θα το ρίξω το βραδάκι αλλού.

Στρίβω να φύγω, μα κοιτώ ξανά το κλειστό μαγαζί. Η γειτονιά μοιάζει ερειπωμένη τέτοιον καιρό. Άραγε πώς θα τούτος ο τόπος σε 30 χρόνια;! Πώς θα ‘ναι η φάτσα μου, πώς θα ‘ναι όλο το μέρος το 2021 ή το ’22;!

“2021, 2022″… Άκου ‘κει αριθμοί για έτη! Σαν χρονολογίες από τον “πόλεμο των άστρων” ή το “Star Trek” ακούγονται! Ελπίζω τουλάχιστον να ‘ναι έτη χωρίς τον Μητσοτάκη στην κυβέρνηση…!

Γελάω μόνος μου, σαν χαζός, με τη σκέψη αυτή, ενώ βγάζω τη φωτογραφική μηχανή από την τσάντα. Θα ‘χει 1-2 λήψεις ακόμα το φιλμ… Έτσι νομίζω τουλάχιστον. Τραβώ μια και μοναδική λήψη την είσοδο. Δίχως κανέναν λόγο. Έτσι, για τη στιγμή…

Δε ξέρω καν πώς βγήκε η φωτογραφία… Αυτό θα το μάθω στο φωτογραφείο του Λεοντιάδη στην Ξάνθη, όταν τις δώσω για εμφάνιση σε λίγες μέρες που θα ανεβώ για διακοπές… Διότι τώρα “παρά γιοκ”!

Όσο για τη δίψα μου, αυτήν την έσβησα με νερό από το ψυγείο της κουζίνας…

Σάββατο 3 Αυγούστου 1991

Ο Γρηγόρης Καραγιαννίδης
O Γρηγόρης Καραγιαννίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1992, και μεγάλωσε στον τόπο καταγωγής του, τη Γενισέα του Νομού Ξάνθης. 

Σχετικά άρθρα

Ο σύγχρονος ποιητικός λόγος της Μάγδας Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη

Θανάσης Μουσόπουλος

“Η τέχνη δεν έχει να κάνει πάντα με την αλήθεια” | Christian Boltanski (6 Σεπτεμβρίου 1944 – 14 Ιουλίου 2021)

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Μισή ώρα στην economia με τον Νικόλαο Μουσιόπουλο | Του Κώστα Μπλιάτκα

Κωνσταντίνος Μπλιάτκας

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X