Sparmatseto
Projects Γενικά Projects

Σύγχρονος «Μεσαίωνας» – νέου τύπου σκοταδισμός (Μέρος 3)

 

Σύγχρονος  «Μεσαίωνας» –  νέου τύπου σκοταδισμός (Μέρος 3)

 

 

Σύγχρονος  «Μεσαίωνας» –  νέου τύπου σκοταδισμός

Θα  συνεχίσουμε και ολοκληρώσουμε το κείμενό μας εστιάζοντας  –  πολύ συνοπτικά – στο θέμα του εμβολιασμού και γενικότερα της πανδημίας.

Η μία πλευρά των προβλημάτων είναι πώς βλέπουμε τον Άνθρωπο και την Επιστήμη, η άλλη πλευρά είναι η Κοινωνία και το Κράτος.  Αναφέραμε στο πρώτο μέρος κάποιες θέσεις μου. Να διευκρινίσω ότι είμαι υπέρ του εμβολιασμού – εμβολιάστηκα – διαφωνώ όμως με τον πιεστικό τρόπο με τον οποίο επιβάλλεται  ο εμβολιασμός. Πιστεύω στην Πειθώ και όχι στη Βία.

Θεωρώ ότι ενώ ο κορονοϊός και η πανδημία είναι θέμα βιολογικό / ιατρικό, η αντιμετώπισή του είναι θέμα πολιτικό, οικονομικό, γενικότερα γεωπολιτικό – η νέα κατάσταση του πλανήτη, σε σχέση με θέματα εξουσίας και  κυριαρχίας.  Θα δώσουμε τον λόγο σε τρεις ειδικούς.

 

Νίκος Μουζέλης

Ο Νίκος Μουζέλης  καθηγητής  στη London School of Economics, μιλώντας για  «Το κράτος πρόνοιας, τα αδιέξοδα και η λύση» αναλύει τα πολλά σύγχρονα προβλήματα και καταλήγει:

«Το κοινωνικό κράτος με τους πόρους που διαθέτει σήμερα θα μπορούσε να προσφέρει υψηλού επιπέδου κοινωνικές υπηρεσίες ¬ αν αυτές στόχευαν όχι τις μεσαίες/εύπορες τάξεις αλλά το 1/3 του πληθυσμού που τις έχει πραγματικά ανάγκη. Αυτή η αντίληψη, που αποτελεί ακόμη ταμπού στον χώρο της Αριστεράς, λαμβάνει σοβαρά υπόψη της πως, είτε της αρέσει είτε όχι, ζούμε τις λεγόμενες κοινωνίες των 2/3. Μέσα σε τέτοιες κοινωνίες η αρχή της καθολικότητας των παροχών αντί να αμβλύνει το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών το εντείνει. Άρα η μόνη λύση στο αδιέξοδο είναι το πέρασμα από τη σημερινή άδικη, μίζερη και άκρως αναποτελεσματική καθολικότητα σε αυτό που μερικοί ερευνητές ονομάζουν «γενναιόδωρη επιλεκτικότητα». Αυτό σημαίνει, όσον αφορά τις υπηρεσίες του κοινωνικού κράτους, τίποτα «δωρεάν» για τις εύπορες τάξεις και τελείως δωρεάν ποιοτικές υπηρεσίες στο 1/3 του πληθυσμού που τις έχει ανάγκη».

 

Σπύρος Κοντοσώρος

Ο Σπύρος Κοντοσώρος αναφερόμενος εξάλλου στον  Νεοφιλελευθερισμό  σημειώνει  ότι «είναι μία εκσυγχρονισμένη εκδοχή της κλασικής φιλελεύθερης οικονομίας (καπιταλισμός). Αποτελεί κατ’ αρχήν μία οικονομική θεωρία η οποία συνδέεται άμεσα με την πολιτική και ιδίως με το ρόλο του κράτους τις σχέσεις μεταξύ των ιδιωτών […] Κάθε είδους οικονομικές συναλλαγές θα πρέπει να ρυθμίζονται σε ελάχιστο βαθμό από το κράτος και τους θεσμούς του και σε σχεδόν απόλυτο βαθμό από τους κανόνες -αν αυτοί υπάρχουν – της ελεύθερης αγοράς […] Δεν μιλάμε για κοινωνικό κράτος πρόνοιας (=πατερναλιστικό κράτος κατά τους νεοφιλελεύθερους), το οποίο στηρίζει τους αδύναμους, αλλά για ένα κράτος του οποίου οι πολίτες στηρίζονται αποκλειστικά στις δικές τους δυνάμεις για να καταφέρουν να επιτύχουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης».

 

Σπύρος Μανουσέλης

O Σπύρος Μανουσέλης ξεκινώντας το άρθρο του «Ο νέος πανδημικός σκοταδισμός»  διαπιστώνει: «Στο πλαίσιο της βαθιάς υγειονομικής κρίσης που αντιμετωπίζουμε, ο κοινωνικός ρόλος της επιστημονικής κοινότητας δεν είναι να προσφέρει έτοιμες «λύσεις» στα προβλήματά μας, αλλά να θέτει τα αποφασιστικά σε κάθε περίπτωση ερωτήματα και να προτείνει τα καταλληλότερα εργαλεία για την επίλυσή τους. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, όταν δηλαδή οι επιστήμονες παραβλέπουν ή αθετούν την αναγκαία μεθοδολογική και διαφωτιστική λειτουργία τους, τότε από ερευνητές της πραγματικότητας μετατρέπονται σε «ειδικούς»: αναλαμβάνουν τον ρόλο – αλλά όχι και την ευθύνη! – της επίλυσης προβλημάτων που δεν ανήκουν στη δικαιοδοσία της επιστήμης, αλλά της πολιτικής»

 

Κείμενα προβληματισμού τον καιρό της πανδημίας

Στα τέλη του 2020 και αρχές του 2021 στη σειρά «Κείμενα προβληματισμού τον καιρό της πανδημίας» δημοσίευσα τα άρθρα  «Άλλο Ανθρωπισμός – Άλλο Ανθρωποκεντρισμός» και  «Επιστήμη – Επιστημονισμός και Ηθική ευθύνη του επιστήμονα».  Θα παραθέσω  χαρακτηριστικά  βήματα του προβληματισμού  μου.

Η πανδημία και ο εγκλεισμός αλλάζουν ήδη πολλά δεδομένα της ατομικής και κοινωνικής ζωής. Η ανθρωπότητα εισπράττει από μία διαφορετική γωνία την περιλάλητη Παγκοσμιοποίηση.

Οι φιλόσοφοι, οι ιστορικοί, οι ποιητές είναι νυν και αεί χρήσιμες φωνές. Οι πολιτικοί, οι γιατροί, οι θρησκευτικοί ταγοί διαχειρίζονται κατ’ ουσίαν καταστάσεις ή τις κατευθύνουν όπου θεωρούν επωφελές για την άποψή τους.

(συνέχεια και τέλος στο επόμενο)

Σχετικά άρθρα

Οι αυτοπροσωπογραφίες του Rembrandt.

Ο υπεύθυνος της πανδημίας

Δημήτρης Στογιαννίδης

Ο καραγκιόζης και το 1821 (μέρος ΙΙ)

Θανάσης Μουσόπουλος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X