Sparmatseto
Αφιερώματα Πρόσωπα

Πενθεσύλεια μαχήτρια της αυγής

 

Πενθεσύλεια μαχήτρια της αυγής

 

 Πενθεσύλεια μαχήτρια της αυγής

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΠΕΝΘΕΣΥΛΕΙΑΣ

Είμαι Βασίλισσα των Αμαζόνων. Η αγάπη μου φαίνεται απίθανη και η ένωση εφήμερη. Λατρεύω την ελευθερία, τον πόλεμο και την αξιοπρέπεια. Δεν είμαι αγανακτισμένη αλλά από την αγάπη δεν γνωρίζω παρά μόνο την σύγκρουση. Βάρβαρη με αποκαλούν οι Έλληνες. Αυτοί που δεν με έχουν δει ποτέ με φαντάζονται δασύτριχη και απωθητική. Ζευγαρώνω σπάνια με άντρα μέσα στα σκοτάδια της νύχτας, με κρυφές και μύχιες αγκαλιές. Δεν αντέχω την υποταγή. Είμαι κυρίαρχη της ζωής μου, των πράξεων μου και της σκέψης μου. Είμαι ικανή τοξεύτρια και γρήγορη αναβάτης.

Βεβαία πολλές αμαζόνες δεν μπόρεσαν  να αποφύγουν τα βέλη του έρωτα. Όπως η αδελφή μου Αντιόπη που παντρεύτηκε τον Θησέα, γέννησε τον Ιπόλλυτο και δέχτηκε την ταπείνωση με την απιστία του αγαπημένου της, όταν ερωτεύτηκε την Φαίδρα. O Ηρακλής, μυώδης και άξεστος, με περιορισμένο πνεύμα, ήθελε μόνο να χρησιμοποιήσει και να ταπεινώσει την αδελφή μου Ιππολύτη. Ήθελε να την αναρτήσει ως Τρόπαιο στον κόσμο των κατορθωμάτων του. Μερικοί εραστές λύνουν τη ζώνη της γυναίκας για να χαϊδέψουν το σώμα της και να ενωθούν μαζί της, αλλά τόσο ο Θησέας όσο και ο Ηρακλής ήθελαν μόνο την κυριαρχία.

Εγώ θέλω ο αντίπαλος να είναι σκληρός και γενναίος και αρνούμαι τους εύκολους θριάμβους. Πολέμησα σώμα με σώμα με τον Αχιλλέα. Όταν με είδε να εμφανίζομαι καλπάζοντας με όρθιο κεφάλι, κρατώντας μια ασπίδα φεγγαριού, διπλασίασε το πάθος του σαν να πολεμούσε ενάντια στη δική του επιθυμία, σαν να ήθελε να σκοτώσει κάθε πόθο μέσα του. O Αχιλλέας ονειρευόταν, σαν «ήρωας», να κερδίζει την αγάπη μιας βασίλισσας και να την κατακτά μοναχικά, αποκλεισμένος μέσα στην δική του υπερηφάνεια. Ήθελε να με ρίξει από το άλογο, ήθελε να με εξημερώσει, ήθελε να με δαμάσει ζητώντας από αυτόν «έλεος».

Ναι!!! O Αχιλλέας με τραυμάτισε θανάσιμα με τη λόγχη του. Έπεσα θνητή στην άμμο. Ο Θάνατος σκέπασε τα μάτια μου και έχασα όλο μου το αίμα. Άκουγα γύρω μου μομφές, κραυγές θριάμβου, ύβρεις. Όλοι οι συμπολεμιστές του ήθελαν να με σύρουν σε ένα λάκκο να με φάνε τα σκυλιά. Τότε ο άκαμπτος, ο ατρόμητος Αχιλλέας έσκυψε επάνω μου, με αγκάλιασε μέσα στα μπράτσα του, με έσφιξε στην καρδιά του, περιφρονώντας τους δικούς του, και άρχισε να κλαίει γοερά. Με ήθελε επαναστάτρια και ανθεκτική, με νύχι αρπακτικό και χάδι, με περιφρόνηση και υποταγή. Ονειρευόταν να λυγίσει μια βασίλισσα για αυτόν.

Ανάμεσα σε έναν ευγενικό πολεμιστή και μια αμαζόνα δεν μπορεί να γεννηθεί η αγάπη. Κάθε επικοινωνία φαντάζει απαγορευμένη και ανέφικτη. Κάθε ειρήνη ύποπτη. Ο μόνος τόπος συνάντησης ανάμεσα μας είναι ο θάνατος ή  καλύτερα η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ  μας

Ελεύθερη Μετάφραση  ΕΦΗΣ ΖΑΝΝΗ  από το βιβλίο :LES FEMMES ETERNELES (Οι Αιώνιες Γυναίκες), της  Jacqueline Kelen.

 

 

Ποιημα

 

Πενθεσύλεια

Τι στιγμή που εκπνέω θάνατο

με ερωτεύεσαι Αχιλλέα.

Τα μάτια μου διασταυρώνονται με τα δικά σου

και μαγνητίζουν το λευκό σου χνάρι.

Δεν απειλώ πλέον την ευρυθμία σου

χάνεται η πολικότητα

Δεν προκαλώ την ταυτότητά σου

απαξιώνεται η εχθρότητα

Φτάνω στο μηδέν.

Δεν σου αφήνω, πια, κανένα διάνυσμα

Κανένα ρυθμό μεταβολής στο χρόνο.

 Τότε

αιφνιδίως

Αποκαλύπτεται

ο εκστατικός χώρος.

 Κλαις Αχιλλέα

Κλαις

γιατί Αναγνωρίζεις

μόνο ότι σκοτώνεις

γιατί η οργή σου

μόνο ροή έρωτα γεννά.

Είναι το μόνο παιδί μας, Αχιλλέα,

η αγνότητα

του πολέμου μας.

 

Έφη Ζάννη Δράμα 30-8-2019

 

 

  Ο μύθος της Πενθεσύλειας

Ήταν κόρη του θεού του πολέμου Άρη και της Οτρήρης. Η βασιλεία της ανάγεται στην εποχή του Τρωικού Πολέμου, ενώ στην (υποτίθεται προγενέστερη) εποχή του Ηρακλέους βασίλισσα των Αμαζόνων ήταν η Ιππολύτη.

Μετά τον θάνατο του Έκτορα στον Τρωικό Πόλεμο, η Πενθεσίλεια ήρθε «από τον αλαργινό Πόντο» να βοηθήσει τους Τρώες επικεφαλής στρατού από Αμαζόνες.

Σύμφωνα με κάποια εκδοχή είχε αναγκασθεί να εγκαταλείψει τη χώρα της μετά από κάποιο φόνο που διέπραξε άθελά της, ή ήθελε να εξαγοράσει το κρίμα. Συγκεκριμένα, είχε σκοτώσει κατά λάθος την αδελφή της στο κυνήγι κι έλπιζε βοηθώντας τους Τρώες, που τους προστάτευε η θεά Άρτεμη, προστάτιδα και του κυνηγιού, ότι θα τη συγχωρούσε η θεά.

Ο βασιλιάς της Τροίας, ο Πρίαμος, δέχθηκε την Πενθεσίλεια σα να ήταν πραγματική κόρη του και ετοίμασε πλούσιο τραπέζι γι’ αυτή. Η Πενθεσίλεια και οι Αμαζόνες της διακρίθηκαν στη μάχη. Κυνήγησαν τον εχθρό μέχρι τα πλοία του, αλλά τελικώς η Πενθεσίλεια τραυματίσθηκε θανάσιμα από τον Αχιλλέα.

Ο θάνατος της Πενθεσίλειας περιγράφεται με λεπτομέρεια, όχι στην Ιλιάδα, αλλά στις «Ηρωίδες» του Οβιδίου και την Αινειάδα του Βιργιλίου: Προς το τέλος του Τρωικού Πολέμου ο Αχιλλέας βρέθηκε αντιμέτωπος με την Πενθεσίλεια, που πολεμούσε φορώντας πολεμική μάσκα και του έριξε το κοντάρι της, το οποίο έγινε κομμάτια μόλις χτύπησε στην ασπίδα του Αχιλλέα. Η Πενθεσίλεια έριξε και δεύτερο κοντάρι, αλλά ούτε και τότε τον πλήγωσε. Ο Αχιλλέας τότε κατόρθωσε να την τραυματίσει θανάσιμα στο στήθος, οπότε πήγε κοντά της και έβγαλε τη μάσκα της.

Η συγκίνηση του ήρωα ήταν τότε καταφανής σε όλους. Η ομορφιά της Πενθεσίλειας τον γέμισε μελαγχολία και όσοι ήταν παρόντες δεν είχαν καμιά αμφιβολία ότι ο Αχιλλέας είχε εκείνη τη στιγμή ερωτευθεί τη γυναίκα που σε λίγο θα πέθαινε. Αν και γενναία, η στάση της δείχνει μια τελευταία ικεσία. Βρισκόμαστε προς το τέλος του Τρωικού Πολέμου. Εκείνος τη σκοτώνει κι εκείνη τον κοίταγε στα μάτια σαν να του λεγε: “Συγγνώμη που σε πλήγωσα την ώρα που με σκότωνες”. Διάβαζε τα μάτια που ο ίδιος είχε σκοτώσει. Η μεταγενέστερη γραπτή παράδοση επιβεβαιώνει τον κεραυνοβόλο έρωτα που ένιωσε ο γενναίος Αχιλλέας την ώρα που τη σκότωνε.

Αλλά ο Θερσίτης, ακόμα και την τραγική αυτή ώρα, αισθάνθηκε την ανάγκη να περιγελάσει τον Αχιλλέα, έμπηξε μάλιστα και το κοντάρι του μέσα στο μάτι της Πενθεσίλειας. Τότε ο ήρωας, έξαλλος από θυμό, σηκώθηκε και τον σκότωσε με γροθιές στο στομάχι, «εν βρασμώ ψυχής». Στη συνέχεια, σήκωσε απαλά τη βασίλισσα και την έβγαλε από το πεδίο της μάχης. Το σώμα της, μαζί με τα πτώματα 12 άλλων Αμαζόνων, τα παρέδωσαν με ολόκληρο τον οπλισμό τους στους Τρώες. Κι αυτοί τα έκαψαν και έθαψαν τις στάχτες με όλες τις τιμές.

Η Πενθεσίλεια απεικονίζεται σε κύλικα του 5ου αιώνα π.Χ. και αρκετά άλλα αγγεία. Το θέμα ζωγράφισε τόσες φορές ένας ανώνυμος αγγειογράφος του 6ου αιώνα π.Χ., ώστε ο Άντολφ Φουρτβένγκλερ τον ονόμασε συμβατικά «Ζωγράφο της Πενθεσίλειας»

Στην ελληνική μυθολογία, η Ιππολύτη ήταν βασίλισσα των Αμαζόνων και κόρη του θεού Άρη. Πολλές φορές ταυτίζεται με την Αμαζόνα Αντιόπη, ακόμα και με τη Μελανίππη, ενώ υπάρχουν εν γένει πολλές παραλλαγές των μύθων της.

Μητέρα της Ιππολύτης ήταν η Οτρήρη και αδελφή της η Πενθεσίλεια ή και η Αντιόπη.

Γνωστότεροι είναι οι μύθοι που συνδέουν την Ιππολύτη με τους δύο κορυφαίους ήρωες της ελληνικής μυθολογίας, τον Ηρακλή και τον Θησέα: Ο Ηρακλής πήγε και πήρε τη Ζώνη της Ιππολύτης (αντικείμενο θεϊκό, από τον πατέρα της) ως ένα από τους άθλους του. Ο Θησέας κατά μία παράδοση άρπαξε την ίδια την Ιππολύτη ή την Αντιόπη την ίδια εποχή. Κι όταν ο Θησέας έκανε το γάμο του με τη Φαίδρα, η Ιππολύτη οργίσθηκε με την απιστία του και εμφανίσθηκε με ολόκληρη διμοιρία Αμαζόνων απειλώντας να σκοτώσει τους προσκεκλημένους. Επακολούθησε μάχη, κατά την οποία η Πενθεσίλεια σκότωσε από λάθος την Ιππολύτη. Ωστόσο δεν αποκλείεται να τη σκότωσε και ο Θησέας ή ένας από τους συντρόφους του. Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή, αιτία της εκστρατείας της Ιππολύτης στην Αθήνα ήταν η απελευθέρωση της αδελφής της Αντιόπης, γιατί εκείνη είχε αρπάξει ο Θησέας. Αλλά όταν οι Αθηναίοι νίκησαν τις Αμαζόνες, η Ιππολύτη κατέφυγε στα Μέγαρα, όπου και πέθανε από τη λύπη της για την αποτυχία της. Ο Παυσανίας αναφέρει (Α΄ 41, 7) ότι οι Μεγαρείς έθαψαν την Ιππολύτη σε μνήμα που είχε το σχήμα ασπίδας των Αμαζόνων. Μία άλλη παράδοση αναφέρει ότι ο ακούσιος φόνος της Ιππολύτης έγινε σε κυνήγι. Στην τραγωδία Φαίδρα, η Ιππολύτη έχει αποκτήσει με τον Θησέα ένα γιο, τον Ιππόλυτο. Στον μύθο του Ηρακλή η Ιππολύτη βασιλεύει στη Θεμίσκυρα.

 

 

Μακτρισμός

Ασελγής χορός που χορευόταν από γυναίκες με στριφογύρισμα των ισχίων. Στον Αθήναιο (ΙΔ’ 629C, 26), ο μακτρισμός είναι νεότερη ονομασία του χορού απόκινος• σ’ έναν κατάλογο όμως γελοίων ή κωμικών χορών, στην παράγραφο 629F, ο μακτρισμός και ο απόκινος αναφέρονται σαν δύο διαφορετικοί χοροί.

Ο Πολυδεύκης (IV, 101) χρησιμοποιεί τη λέξη βακτριασμός για τον ορισμό του μακτρισμού.

 

 

Σχετικά άρθρα

O Γιάννης Βλαχογιάννης και η ζωή του καραγκιοζοπαίχτη

Θανάσης Μουσόπουλος

Ο Κωστής Παλαμάς καλεσμένος στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι μας…

Θανάσης Μουσόπουλος

ΠΑΝΔΗΜΙΑ | Ήρθε το τέλος του ανθρώπινου πολιτισμού μας?

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X