Sparmatseto
Μουσική

Γυναίκες Συνθέτριες: Κλασικισμός | Οι συνθέτριες (μέρος VI)

 

Γυναίκες Συνθέτριες: Κλασικισμός | Οι συνθέτριες (μέρος VI)

 

 Οι συνθέτριες (μέρος VI)

 

 

Yekaterina Alekseyevna Senyavina ή Catherine Séniavina ( 1761-1784)Ρωσίδα

Η Catherine Séniavina , κόρη ναυάρχου, ήταν μια συνθέτρια και πιανίστα Ρωσίδα, κυρία της τιμής στη αυλή της Αικατερίνης της Β΄.

Έπαιξε για πρώτη φορά στην αυλή της Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας ένα κοντσέρτο για κλαβεσέν του Ιταλού συνθέτη Giovanni Paisiello(1740-1816) που είχε προσκληθεί από την αυτοκράτειρα  Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας να γίνει Μαέστρος στο παρεκκλήσι της αυλής και ως εκ τούτου έμεινε 9 χρόνια στη Ρωσία.

Παντρεύτηκε το κόμη, πολιτικό και διπλωμάτη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας Semion Romanovitch Vorontsov, ο οποίος διακρίθηκε στο Ρωσοτουρκικό πόλεμο και διετέλεσε πρέσβης στη Βιέννη, Βενετία και στη συνέχεια στο Λονδίνο.

«Ο δυτικός ακροατής δύσκολα θα γνωρίζει κάποιον Ρώσο συνθέτη από αυτήν την περίοδο, πόσο μάλλον από γυναίκες συνθέτριες. Στην πραγματικότητα, οι Ρωσίδες συνθέτριες του 18ου αιώνα ξεχάστηκαν στην πατρίδα τους. Μόνο σπάνια το καταφέρνουν να αναδυθούν από τις σελίδες των μουσικών εγχειριδίων μουσικής. Αυτό είναι κάπως αξιοπερίεργο, καθώς ορισμένες από αυτές τις συνθέτριες άφησαν μουσική εξαιρετικά υψηλής ποιότητας που θα διακοσμούσε οποιαδήποτε ρεσιτάλ της μουσικής του 18ου αιώνα.”  γράφει ο κιθαρίστας, λαουτίστας και μουσικολόγος Oleg Timofeyev στη Μόσχα τον Οκτώβριο του έτους 2001, για την Sonata 1st Movement της Yekaterina Alekseyevna Senyavina .

Η Catherine Séniavina πέθανε στη Βενετία το 1784, στην ηλικία των 23 ετών

 

 

Klementyna Grabowska (1771-1831) Πολωνή

Η Klementyna Grabowska το γένος Wyganowska γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1771 στο Πόζναν μια από τις αρχαιότερες πόλεις της Πολωνίας.

Ήταν  φημισμένη για το ταλέντο της στο πιάνο και την σύνθεση. Η Grabowska ήταν επίσης γνωστή ως Countess Clementine.

Συνέθεσε πολλά έργα για πιάνο: Σονάτες για πιάνο 1 και 2, Variations sur l’air «Narguons la tristesse»» Ας χλευάσουμε την θλίψη, δύο Polonaises και μία Grande Polonaise.

Οι περισσότερες συνθέσεις της εκδόθηκαν στην Βαρσοβία από τον εκδοτικό οίκο Brzezina.

Παντρεύτηκε τον Józef Grabowski της Łukowa

Μετακόμισε στο Παρίσι το 1813, σε ηλικία 42 ετών και πέθανε εκεί το 1831, σε ηλικία 60 ετών.

 

 

 Lucile Grety(1772-1790)Γαλλίδα

 Η Lucile Grety ήταν Γαλλίδα συνθέτρια και δεύτερη κόρη του γνωστού Γάλλου συνθέτη André-Ernest-Modeste Grétry (Αντρέ Ερνέστ Μοντέστ Γκρετρύ), ο οποίος διέπρεψε με τις κωμικές όπερές του. Μητέρα της ήταν η ζωγράφος Ζαν-Μαρί Γκραντόν (Jeanne-Marie Grandon). Η Lucile πήρε το όνομά της από την ηρωίδα της δεύτερης παρισινής όπερας του πατέρας της Grétry (1769).

Εκπαιδεύτηκε  από τον πατέρα της και έγινε γνωστή το 1786 χάρη στην επιτυχία της όπερας «Le mariage d’Antonio». Η Lucile Grétry συνέθεσε τα φωνητικά μέρη, το μπάσο και τη συνοδεία άρπας, που ο πατέρας της σημείωσε για ορχήστρα.  Την ίδια χρονιά, η Lucile Grétry είδε την όπερα της να ανεβαίνει  στην Comédie-Italienne. Τότε ήταν μόνο δεκατεσσάρων χρόνων. Η δεύτερη όπερα της  «Toinette et Louis»  ανέβηκε το 1787, αλλά απέτυχε.

Μερικές λεπτομέρειες της ζωής της αναδύονται από την επιστολή του πατέρα της στο Journal de Paris της 29ης Ιουλίου 1786, την ημέρα της πρεμιέρας της όπερας Le mariage d’Antonio.

Τα απομνημονεύματα της Bouilly μας ενημερώνουν για τον δυστυχισμένο γάμο της, όπως και η επιστολή της Grétry της 12ης Φεβρουαρίου 1790.

Όπως και οι δύο αδελφές της, ήταν νεανικό θύμα της φυματίωσης.  Πέθανε τον Μάρτιο του 1790, σε ηλικία 19 ετών.

 

 

Sophie de Bawr (1773-1860) Γαλλίδα

 H Sophie de Bawr γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1773  στο Παρίσι και πέθανε στις 31 Δεκεμβρίου 1860  σε ηλικία 87 ετών!!!

Ήταν συνθέτρια, θεατρική συγγραφέας, μυθιστοριογράφος και  συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας.

Το πατρικό της όνομα ήταν Alexandrine-Sophie Goury de Champgrand  κόρη εκτός γάμου του βαρόνου Charles-Jean Goury de Champgrand και της τραγουδίστριας της όπερας Madeleine-Virginie Vian. Ο πατέρας της πολέμησε στον επταετή πόλεμο και ήταν συγγραφέας πολλών βιβλίων κυνηγιού.

Η Sophie de Champgrand βαπτίζεται από την τραγουδίστρια Sophie Arnould και λαμβάνει το ίδιο όνομα βαπτίσματος με την νονά της. Η μητέρα της εγκατέλειψε το βαρόνο του Champgrand και την ίδια όταν η μικρή Sophie ήταν δύο ετών και έφυγε για να συνεχίσει την καριέρα της στη Ρωσία, όπου η κοσμική ζωή ήταν πολύ έντονη. Η εγκατάλειψη της από την μητέρα της οφέλησε την Sophie καθότι ο πατέρας της αναλαμβάνει και φροντίζει με επιμέλεια την εκπαίδευση της μικρής του κόρης, η οποία λαμβάνει εξαιρετική εκπαίδευση. Πήρε μαθήματα σύνθεσης από τον γνωστό Γάλλο συνθέτη André-Ernest-Modeste Grétry (Αντρέ Ερνέστ Μοντέστ Γκρετρύ), ο οποίος διέπρεψε με τις κωμικές οπερές του, μαθήματα αρμονίας και μουσικής από τον συνθέτη  François-Adrien Boieldieu. Έμαθε τραγούδι από τον  Γαλλο μουσικό και βαρύτωνο Pierre-Jean Garat και τον τραγουδιστή, λιμπρετίστα και κωμοδιογράφο Jean Elleviou. Η Sophie τραγουδά και παίζει τις δικές της  συνθέσεις της μπροστά στους καλεσμένους στο σαλόνι του πατέρα της.

Η Επανάσταση σηματοδοτεί την καταστροφή της πατρικής της οικογένειας που χάνει όλη την περιουσία της. Ως αριστοκράτης και προσκείμενος στον Δούκα της Ορλεάνης, ο Βαρόνος καταδικάστηκε σε φυλάκιση το 1793. Φαίνεται ότι την ίδια χρονιά η Σόφι παντρεύτηκε τον Louis Camille Jules de Rohan Rochefort, αλλά λίγους μήνες αργότερα απαγχωνίζεται και η οικογένεια του Ροχάν δεν αναγνωρίζει τον μυστικό τους γάμο. Ένα παιδί που γεννήθηκε από αυτήν την ένωση πέθανε το 1797, σε ηλικία 4 ετών. Ο ίδιος ο βαρόνος de Champgrand πέθανε το 1799 εξαίτιας της φυλάκισης του.

Μετά την απόλυτη οικονομική καταστροφή και την ψυχολογική κατάρρευση με τον θάνατο τριών αγαπημένων της πρόσωπων, του πατέρα, συζύγου και του παιδιού της ζει για πρώτη φορά στο σπίτι του Grétry και συνθέτει τραγούδια τραγουδισμένα από τον βαρύτωνο Pierre-Jean Garat και είναι τόσο επιτυχημένα που έτσι μπορεί να ζήσει.

Η Sophie de Champgrand παντρεύτηκε για δεύτερη φορά στις 7 Αυγούστου 1801, σε ηλικία 28 χρονών τον κατά 22 χρόνια μεγαλύτερο της, φιλόσοφο και οικονομολόγο Count Henri de Saint-Simon, γνωστό στην σύγχρονη ιστορία της σκέψης ως έναν εκ των «ουτοπιστών προδρόμων» του «επιστημονικού σοσιαλισμού» και θεμελιωτών της γαλλικής Κοινωνιολογίας, που διατύποωσε τις άρχες του Σαιν-σιμονισμού. Με αυτό τον γάμο ανέπτυξε ένα κύκλο γνωριμιών και σχέσεων από λαμπρούς άνδρες των γραμμάτων και των τεχνών, τους οποίους καλούσε στο σπίτι της σε συνεστιάσεις.

Μετά από ένα χρόνο χώρισε τον Count Henri de Saint-Simon για να παντρευτεί έναν Γερμανό αριστοκράτη από τη Βαλτική, τον Βαρόνο de Bawr, ο οποίος πολύ γρήγορα χρεοκόπησε και έπρεπε να ζήσει με τις δικές της δυνάμεις. Ο Βαρόνος de Bawr πέθανε τραγικά το 1812, συντετριμμένος από ένα αυτοκίνητο που μετέφερε πέτρες κατά την στιγμή που προσπαθούσε να διασχίσει το δρόμο.

Γράφει πολλά έργα που υπογράφει ως βαρόνη  Bawr, με εξαίρεση τις τρεις πρώτες κωμωδίες της που υπέγραψε με το ψευδώνυμο του François.

Ο σκηνοθέτης του αρχαιότερου κωμικού θεάτρου «Ambigu-Comique» παίζει σημαντικό ρόλο στην υποστήριξη του θεατρικού της έργου και των μουσικών της συνθέσεων. “Οι ιππότες των λιονταριών(Les Chevaliers du lion)”  κέρδισαν τεράστια επιτυχία για δύο χρόνια στο Ambigu-Comique και εμφανίστηκαν ακόμη και στη Γερμανία ήδη από το 1804. Με την ίδια επιτυχία στέφεται το μουσικό της μελόδραμα “ Λεόν(Leon)”. Πολλά από τα έργα της  έπαιξε ο διάσημος κωμικός FrançoisJoseph Talma που προφανώς συνέβαλε στη δημοτικότητά της.

Εκτός από τα θεατρικά έργα, η βαρόνη de Bawr ξεκινά επίσης τη συγγραφή ιστορικών μυθιστορημάτων και βιβλίων για νέους.

Η «Ιστορία της Μουσικής» δημοσιεύθηκε το 1823 στο Encyclopédie des Dames, καθιστώντας την την πρώτη ιστορικό μουσικής της εποχής της. Αυτό το έργο εκτιμάται πολύ από τους συγχρόνους της από την ποσότητα των λεπτομερειών και τη σαφήνεια της παρουσίασής του.

Για το βιβλίο της «Soirées des jeunes personnes», που αφηγείται ηθικά παραμύθια για παιδιά, της απονεμήθηκε ένα βραβείο από τη Γαλλική Ακαδημία το 1852.

Τέλος δημοσίευσε  τις «αναμνήσεις» της της που περιγράφει τη φιλία της για την διάσημη ζωγραφο πορτρετίστα της εποχής της Vigée Le Brun και  άλλες προσωπικότητες της εποχής της.

Η βαρόνη de Bawr έλαβε σύνταξη ισόβιας ζωής το 1816 από τον Louis XVIII, σε αναγνώριση των επιτυχιών της στο θέατρο, που τελικά έθεσε τέλος στις οικονομικές της δυσκολίες.

 

 

Η Maria Brizzi Giorgi (1775 – 1812) Ιταλίδα – Μπολόνια

H  Maria Brizzi Giorgi ήταν πιανίστρια και μια από τις πιο διάσημες συνθέτριες της Μπολονέζικης Ναπολεόντειας εποχής. Γεννήθηκε σε ένα παλάτι αναγεννησιακού στιλ στο Palazzo Albergati,  στη Via Saragozza και είχε δύο αδέλφια που έγιναν επίσης διάσημοι μουσικοί. Ήδη ως παιδί το μουσικό ταλέντο της Μαρίας εκτιμήθηκε, σε σημείο που μόλις δεκατριών χρονών ήταν η διοργανώτρια και δασκάλα χορωδίας ενός σημαντικού μοναστηριού στην Ανκόνα.

Τον Φεβρουάριο του 1794, σε ηλικία δεκαεννέα ετών, παντρεύτηκε τον δικηγόρο Luigi Giorgi, του οποίου η οικογένεια κατείχε το Aurora Cafe στη Via San Mamolo της Μπολόνια, στη γωνία της Via della Asse, στον δρόμο στο οποίο αργότερα θα βρίσκεται η Ακαδημία Polimniaca. Παράλληλα με έναν πολιτικά ενεργό σύζυγο, όπως ο Luigi Giorgi, η Μαρία έθεσε την τέχνη της στην υπηρεσία της Ναπολεόντειας Επανάστασης. Κατά τη διάρκεια της Αυστρο-Ρωσικης κατοχής της Μπολόνια (1799-1800), αυτή και ο σύζυγός της μετακόμισαν έξω από την πόλη.

Η επιστροφή τους στην Μπολόνια σηματοδότησε την αρχή της φωτεινότερης καλλιτεχνικής περιόδου της Μαρίας. Το 1806 της απονεμήθηκε ο τίτλος της φημισμένης Ακαδημαϊκού από την Ακαδημία Filarmonica.  Έγινε δεκτή στην Accademia dei Concordi .Το πορτρέτο της φιλοτεχνήθηκε από τον Filippo Gargalli (Φίλιππο Γκαργκάλι). Συνέθεσε μάλιστα στρατιωτικά μάρς “Marcia” τα οποία παιζόταν από την νεολαία της Μπολόνια που φορούσαν την τρίχρωμη στολή τους. Διοργάνωνε μουσικές βραδιές  μαζί με τον συνθέτη και επίτιμο μέλος της Φιλαρμονικής Ακαδημίας της Μπολώνια  Francesco Sampieri

Ίδρυσε την Ακαδημία Polimniaca, μια σχολή για πιάνο και τραγούδι, καθώς και χώρο συναυλιών στον οποίο θα συμμετείχε ο όμορφος κόσμος της Μπολόνια. Οι πιο διάσημοι καλλιτέχνες, δάσκαλοι του τραγουδιού και της μουσικής θα έτρεχαν στον διαγωνισμό της Ακαδημίας Polimniaca  για να ζήσουν την ποιότητα της μουσικής, τη χάρη και την εξαιρετική τέχνη. Η Ακαδημία Polimniaca μετατράπηκε σε τόπο Αρκαδίας, ή μάλλον ένα νέο Παρνασσό, ως καταφύγιο για τους εορτασμούς της χαράς και της απόλαυσης. Είναι επίσης ένα σημείο συνάντησης για πολιτιστικές, μουσικές και πολιτικές προσωπικότητες από όλη την Ευρώπη, ιδίως εκείνες της Γαλλίας. Ένα σαλόνι τέχνης όπου ήταν δυνατόν να συναντηθούν οι επιφανείς της Μπολόνια με όλους τους επισκέπτες και ξένους προσκεκλημένους, για να ακούσουν μία μουσική άγνωστη,  για τους περισσότερους Ιταλούς, από διεθνείς καλλιτέχνες. Στην Ακαδημία Polimniaca, στις 31 Ιουλίου 1806,  εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο νεαρός Gioachino Rossini  ως τραγουδιστής και στη συνέχεια, στις 23 Δεκεμβρίου 1808, παρουσίασε την πρώτη του συμφωνία σε D ματζόρε γνωστή ως « Di Bologna” και έλαβε την πρώτη του σημαντική κριτική ως συνθέτης. Η  Ακαδημία  θα κλείσει το 1809 όταν η οικογένεια Giorgi μετακομίζει στη Via San Felice αρ. 70.

H Μαρία θα πεθάνει μόλις 37 ετών και ο θάνατος της θα θεωρηθεί ως καταστροφή. Η κηδεία της έγινε δημοσία δαπάνη και πραγματοποιήθηκε με επίσημη λαμπρότητα στις 22 Ιανουαρίου 1812 στην εκκλησία Santa Maria delle Muratelle, η Santa Maria Annunziata delle Muratelle.

 

 

Sophia Giustina Dussek (1775-1831) Σκωτσέζα

Η Sophia Giustina Dussek ,το γένος Corri , αργότερα Moralt γεννήθηκε στο Εδιμβούργο 1η Μαίου 1775. Ήταν σκωτσέζα με ιταλική καταγωγή τραγουδίστρια, πιανίστα και αρπίστρια.

Γεννήθηκε μέσα σε μια οικογένεια μουσικών και έγινε γνωστή ως σοπράνο και συνθέτης τραγουδιών. Σπούδασε φωνητικά με τον πατέρα της, συνθέτη, εκδότη μουσικής και ιμπρεσάριο Domenico Corri. Ο θείος της ήταν o συνθέτης Natale Corri και η ξαδέλφη της ήταν η σοπράνο Fanny Corri-Paltoni.

Αφού μετακόμισε στο Λονδίνο το 1788, σε ηλικία 13 ετών, σπούδασε με τους Luigi Marchesi και Giovanni Battista Cimador. Η Sophia ήταν άκρως επιτυχημένη ερμηνεύτρια και έκανε το ντεμπούτο της στο Λονδίνο στις διάσημες συναυλίες του διευθυντή ορχήστρας και βιολιστή Johann Peter Salomon. Τραγούδησε μάλιστα στην πρώτη παράσταση της καντάτας για τέσσερεις φωνές, χορωδία και ορχήστρα του Josef Haydn “The Storm(Η καταιγίδα)”

Ήταν σολίστ στην πρεμιέρα του Requiem Mass in D minor (KV. 626), του Wolfgang Amadeus Mozart, στο Λονδίνο, που δόθηκε στο Lenten Oratorios του John Ashley, Covent Garden, στις 20 Φεβρουαρίου 1801, ένα έργο μύθο του τελευταίου έτους της ζωής του Μότσαρτ, που συντάχθηκε το 1791 από τον Mozart.

Το 1792 σε ηλικία 17 ετών παντρεύτηκε τον κατά δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερό της Jan Ladislav Dussek (Dusík) διάσημο από την Βοημία συνθέτη και πιανίστα.  Τραγουδούσε και έπαιζε πιάνο και άρπα μαζί του για αρκετό καιρό. Η κόρη τους, η Ολίβια, ήταν επίσης πιανίστας, αρπίστρια και συνθέτης.

Μετά το θάνατο του Jan Ladislav το 1812 η Σοφία σε ηλικία 37 ετών παντρεύτηκε τον παίκτη βιόλας John Alvis Moralt. Ζούσαν στο Πάντινγκτον, όπου ίδρυσε μουσική σχολή. Πέθανε σε ηλικία 56 ετών στο Λονδίνο

Δημοσίευσε 3 σονάτες για πιανοφόρτε και βιολί, σονάτες για κλαβεσίν,   ροντό, παραλλαγές και πολλά έργα για πιάνο ή άρπα και πολλές σονάτες για Άρπα

 

 

Sophie Gail ( 1775-1819) Γαλλίδα

 Η Edmée Sophie Garre ήταν  κόρη ενός επιδέξιου χειρουργού, ο οποίος είχε κερδίσει τον τιμητικό τίτλο της ιπποσύνης Saint-Michel και ήταν φίλος με πολλούς καλλιτέχνες και ανθρώπους των γραμμάτων. Η Σόφι αναπτύχθηκε μέσα σε ένα περιβάλλον τεχνών και γραμμάτων και από πολύ μικρή ηλικία έδειξε την κλίση της για την μουσική. Στα δώδεκα είχε ήδη ένα αξιοθαύμαστο ταλέντο για το πιάνο και το τραγούδι. Τραγουδούσε ρομαντικά τραγούδια που περιλαμβάνονται στα περιοδικά τραγουδιού του διάσημου εκδότη  Louis-Balthazar de La Chevardière και  του βιολιστή και εκδότη Antoine Bailleux. Αυτά τα τραγούδια  αποτέλεσαν το προοίμιο για τα έργα στα οποία αργότερα οφείλει τη λαμπρή φήμη της.

Όταν έφτασε το δέκατο όγδοο έτος της παντρεύτηκε τον κατά 20 χρόνια μεγαλύτερό της επίκουρο καθηγητή της Collège de France  και ελληνιστή Jean-Baptiste Gail. Από αυτή την ένωση απέκτησε ένα γιο, τον μελλοντικό κλασικιστή και ελληνιστή Jean-François Gail.  Η ασυμβατότητα των χαρακτήρων και των προτιμήσεων οδήγησε, μετά από λίγα χρόνια, στον χωρισμό  τους, που επέτρεψε στη Σόφι Γκάιλ να αφιερωθεί έντονα στην κλίση της για μουσική και να μελετήσει το τραγούδι υπό τη διεύθυνση του διακεκριμένου τραγουδιστή και συνθέτη Bernardo Mengozzi .

Μετά το διαζύγιό της το 1801,σε ηλικία 26 ετών η Sophie Gail έζησε μια πολύ ελεύθερη ζωή και απέκτησε τέσσερις γιους από τέσσερις διαφορετικούς πατέρες.

Η Γαλλική επανάσταση κατέστρεψε τον πατέρα της οικονομικά και ως εκ τούτου αναγκάσθηκε να χρησιμοποιήσει τα ταλέντα της. Αυτός ήταν ο λόγος που την έκανε να αποφασίσει να ταξιδέψει ώστε να δώσει συναυλίες στις νότιες επαρχίες της Γαλλίας και στην Ισπανία. Σε όλες αυτές τις συναυλίες είχε τεράστια επιτυχία και δέχτηκε πολλά χειροκροτήματα.

Επιστρέφοντας στο Παρίσι, επιδόθηκε στη σύνθεση γοητευτικών ρομάντζων. Ήδη από το 1797, στην ηλικία των 22 χρόνων της, είχε δώσει δείγμα του δραματικού της ένστικτου γράφοντας δύο άριες για το δράμα του Montant, το οποίο είχε εκτελέσει ο δραματουργός και λιμπρετίστας Alexandre Duval στο Théâtre de la Cité. Αυτή την πρώτη προσπάθεια ακολούθησε μια όπερα μιας πράξης, για την οποία ο  Étienne Nicolas Méhul, (1763 -1817), ο σημαντικότερος συνθέτης των όπερων στη Γαλλία κατά τη διάρκεια της Επανάστασης και ιδρυτής του Ωδείου του Παρισιού έδωσε επαίνους.

Η ανάγκη για πιο σοβαρές σπουδές στην τέχνη της γραφής εντυπώθηκε στο μυαλό της και αποφάσισε να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή της. Εμπιστεύτηκε τις σπουδές της στο François-Joseph Fétis, τα μαθήματα αρμονίας και αντίστιξης, στον François-Louis Perne και  στον Sigismond von Neukomm.

Οι επιτυχίες των έργων της στον κόσμο της ενέπνευσαν την βαθιά επιθυμία να δοκιμάσει τη δύναμή της στη σκηνή. Η πρώτη της προσπάθεια ήταν επιτυχής, καθώς παρήγαγε μια κωμική όπερα με τίτλο  “Deux Jaloux, που ανέβηκε το 1813 στο θέατρο Opéra-Comique. Ήταν η πρώτη κωμική όπερα που είχε δημιουργήσει μια γυναίκα. Η πολύ μεγάλη επιτυχία αυτού του έργου συνίστατο στη φυσικότητα των μελωδιών. Την ίδια χρονιά, η Sophie Gail παρήγαγε την δεύτερη κωμική όπερα “Mademoiselle de Launay” που δεν πέτυχε. Το 1814,παρήγαγε δύο όπερες που δόθηκαν στο θέατρο Feydeau,  πρώτη, με τίτλο “Angela”, και η  δεύτερη  με τίτλο “The Mistake” οι οποίες επίσης δεν είχαν επιτυχία.

Το 1816 η Sophie Gail έφυγε στο Λονδίνο, όπου έκανε σουξέ ως τραγουδίστρια.  Όταν επεστρεψε στο Παρίσι, αφιερώθηκε για αρκετό καιρό στη σύνθεση ελαφριών κομματιών και κυκλοφόρησε τρεις συλλογές γαλλικών και ιταλικών νυχτερινών, καθώς και μεγάλο αριθμό ρομαντικών ειδών, που διακρίνονται από ένα πρωτότυπο τρόπο  σύνθεσης.

Μετά από αρκετά χρόνια, η Sophie Gail επέστρεψε στη δραματική καριέρα και έγραψε την όπερα “Serenade” (το 1818), στην οποία η μουσική ξεχώριζε πάνω από όλα με μια καλή αίσθηση γραφικής έκφρασης. Ήταν η τελευταία παραγωγή της συγγραφέα. Λίγο μετά την πρώτη παράσταση της Serenade, η Sophie Gail έφυγε με την Ιταλίδα τραγουδίστρια της όπερας Angelica Catalani για τη Γερμανία όπου έδωσε συναυλίες με αυτή τη διάσημη τραγουδίστρια στις κύριες πόλεις, ειδικά στη Βιέννη, αλλά σύντομα επέστρεψε στο Παρίσι.

Η σύνθεση πολλών όπερων, οι οποίες προοριζόταν για το θέατρο Feydeau, την απασχολούσαν εξ ολοκλήρου, και αφιερώθηκε σε αυτήν με έντονη διάθεση, όταν υπέκυψε από καρκίνο  του μαστού σε ηλικία σαράντα τεσσάρων ετών. Θάφτηκε μαζί με τον σύζυγό της και τον γιο της στο νεκροταφείο Père-Lachaise.

Μετά το θάνατο της Sophie Gail, δημοσιεύθηκαν δύο συλλογές νυχτερινών και ένα σημειωματάριο απο ρομάντσες που είχε την εξής χειρόγραφη σημείωση:

“Η δεξαμενή ταλέντων που δεξιώθηκε η κυρία Gail την έκανε πολύ αξιόλογη. Βαθιά μουσικός, συνόδευε την παρτιτούρα με ισορροπία και νοημοσύνη, τραγουδούσε με γούστο και με πολλή έκφραση, εκπαίδευε πολύ καλούς μαθητές και συνέθετε με ευκολία όμορφα κομμάτια που απέκτησαν φήμη. Εκτός από το προικισμένο πνεύμα και τον ευγενικό χαρακτήρα, φάνηκε να μην αξιολογεί αυτά τα πλεονεκτήματα της και ήξερε πώς να ζητά συγχώρηση για την υπεροχή της έναντι των άλλων γυναικών που επισκίαζε. Είχε πολλούς φίλους και είχε τη σπάνια καλή τύχη να τους κρατήσει. “- François-Joseph Fétis, Γενική βιογραφία μουσικών

 

 

Antoinette-Pauline de Montet-Duchambge ( 1778-1858) Γαλλίδα

Η Antoinette-Pauline, γνωστή ως Pauline Duchambge, ήταν Γαλλίδα τραγουδίστρια και συνθέτρια. Γεννήθηκε  στη Μαρτινίκα το 1778. Ήταν συγγραφέας πολλών  romances , συμπεριλαμβανομένης της La Ronde.

Φεύγει από τη νήσο Μαρτινίκα και εγκαθίσταται στο Παρίσι όταν παντρεύτηκε η φίλη της Joséphine Tascher de la Pagerie στο Παρίσι τον  πρώτο σύζυγο της Beauharnais. (Η Ιωσηφίνα, γαλλ. Joséphine Tascher de La Pagerie καταγόταν από τον Οίκο των Τασέρ και  ήταν κόρη του Λα Παζρί και με τους γάμους της έγινε πρώτα σύζυγος στρατηγού της Γαλλικής Επανάστασης και μετά πρώτη σύζυγος του Ναπολέοντα Α΄, Αυτοκράτειρα των Γάλλων).

Η Pauline παντρεύτηκε έναν βαρόνο  τον Désiré Duchambge d’Elbhecq, από τον οποίο γρήγορα χώρισε, διατηρώντας το όνομά του.

Μαθήτρια του διάσημου Κερουμπίνι γαλλ. Cherubini και σύντροφος του  Daniel François Esprit Auber, έβαλε πολλά ρομαντικά στοιχεία στη μουσική της, επηρεασμένη από την φίλη της την  ποιήτρια Marceline Desbordes-Valmore.

Εκείνη την εποχή το “romance de salon” ήταν ένα ενδιάμεσο είδος μεταξύ λυρικού και δημοφιλούς τραγουδιού, πολύ συχνά αφιερωμένο στις γυναίκες.

Παρόλο που έχασε όλη της την περιουσία και καταστράφηκε ολοκληρωτικά, διατηρούσε τις λαμπρές και ισχυρές φιλίες της. Έγραφε τα περίφημα romances μαζί με τη φίλη της την Marceline Desbordes-Valmore αλλά και με τον Γάλλο συγγραφέα, πολιτικό και φιλέλληνα  Φρανσουά-Ωγκύστ-Ρενέ, υποκόμη ντε Σατωμπριάν  (François-Auguste-René, vicomte de Chateaubriand, εξελληνισμένη μορφή  Σατωβριάνδος,  1768-1848) .

Η κοινωνία έκλεισε διακριτικά τα μάτια στην «επικίνδυνη κοινωνικά» φιλία της με την Marie Dorval η οποία αφενός ήταν ερωμένη του διάσημου ποιητή  Άλφρεντ ντε Βινι που, μαζί με τον Βίκτωρ Ουγκώ, την έφεραν στο Θέατρο-Φραντσάη τον Φεβρουάριο του 1834, αφετέρου διατηρούσε στενές σχέσεις με Γεωργία Σάνδη που περιέγραφαν ως λεσβία.  Οι σημερινοί ιστορικοί  βεβαία παραμένουν διχασμένοι σχετικά με τη φύση αυτής της σχέσης, η αγάπη ή η σεξουαλική φύση της οποίας δεν έχει επαληθευτεί..

Η Pauline Duchambge πέθανε στις 23 Απριλίου 1858, σε ηλικία 80 ετών.

Ο συνθέτης σύντροφός της Auber, κατέθεσε πάνω από τριακόσιες romances  της στη βιβλιοθήκη του Ωδείου.

Η φίλη της Marceline Desbordes-Valmore την ακολούθησε μετά. ένα χρόνο στις 23 Ιουλίου 1859.

 

 

Συνεχίζεται…

Σχετικά άρθρα

Ζανέλ – Μια Φορά Αγαπάμε | Νέο τραγούδι

Βλέποντας τον κόσμο από ψηλά | Hammock ‎– Silencia

Βασίλης Δελιάδης

See Me – Feel Me | Ο Κώστας Μπλιάτκας γράφει για τον Διονύση Σαββόπουλο και το “Ελληνικό Woodstock”

Κωνσταντίνος Μπλιάτκας

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X