Sparmatseto
Αφιερώματα Πρόσωπα

Σχολιασμοί για την ποιητική συλλογή ΓΝΩΣΤΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ του Παντελεήμονος Χαμπίδη

 

Σχολιασμοί για την ποιητική συλλογή ΓΝΩΣΤΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ 

του ανεψιού μου, γιου της αδελφής μου Αναστασίας Ζάννη,

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΧΑΜΠΙΔΗ

 

 

ΓΝΩΣΤΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ  του Παντελεήμονος Χαμπίδη

Πόσο με συγκίνησε η δεύτερη ποιητική συλλογή του ανεψιού μου Παντελεήμονος Χαμπίδη.

ΕΚΣΤΑΤΙΚΑ την διάβασα, σαν υπερβατική εμπειρία μέσα σε μια υπέρ-υψηλή συχνότητα καθώς αισθάνθηκα μια ενότητα και σύνθεση με όσους ανθρώπους με περιβάλλουν, με όποιες ίδιες με αγκαλιάζουν και όσα πλάσματα με φιλοξενούν στα μάτια τους και στο άγγιγμα τους.

Ο Παντελής Χαμπίδης στο κάλεσμα των δοκιμασιών της ζωής, καθώς έρχεται αντιμέτωπος με το ΕΓΩ  και το ΤΑΛΕΝΤΟ του, σκύβει με ταπείνωση και μας προσφέρει αυτοθυσιαστικά την δεύτερη ποιητική του συλλογή «ΓΝΩΣΤΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ» .

Μας μυεί στη γνώση των εκκλησιαστικών συγγραφέων της Ανατολής. Μας μαθαίνει ότι η «γνώση» είναι η “ΓΗ ΤΩΝ ΦΑΙΑΚΩΝ”, μία γη που συνδέει Ανατολή και Δύση και στην οποία γοργοπετούμε με του ΝΟΥ τη σκέψη. Μια “ΓΗ” που η ΓΝΩΣΗ αγκαλιάζει το ΟΛΟΝ, δεν περιορίζεται σε μια εγκεφαλική λειτουργία του ανθρώπου αλλά ζει μέσα στο ΒΙΩΜΑ, στο βίωμα των διαπροσωπικών σχέσεων αλλά και των σχέσεων με το χρόνο, τον έρωτα και την ίδια τη ζωή. Μία σχέση-διαδρομή Τρίκλιτη προς το Θεό, το εαυτό μας και τον συνάνθρωπο.

 

 

Στο πρώτο κεφάλαιο για το «ΧΡΟΝΟ»

Μας υπενθυμίζει ότι οφείλουμε να έχουμε στραμμένη την προσοχή μας στο «Τρόπο» της ζωής μας. Να διατάσσουμε επιλεγμένους φθόγγους στην μελωδία της ψυχής μας: «Δείκτες κοσμογυρισμένοι κοσμοκράτορες το βήμα σας……..Σκαλοπατάκι είμαι….Μη ρωτάτε πότε αλλά πώς…».

Μας διαβεβαιώνει ότι όλα ενώνονται και το παρόν και το παρελθόν και το μέλλον: «….μπορεί ένα παρόν να ακουμπήσει το παλιό ή το ανύπαρκτο μέλλον; Πάντα τα ενώνει…σύρμα ηλεκτρικό, καίει….»

 

 

xampidis-poihsh-sparmatseto

 

 

Στο δεύτερο κεφάλαιο για τον « ΑΝΘΡΩΠΟ»

Μας ταξιδεύει στην πόλη της Συρίας του Πατριαρχείου Αντιόχειας την Ἔμεσα (Χόμς)και απαντά για την κακία πως τριπλά διαιρείται: σε φόβο, θυμό και λύπη: «….Περί κακίας: Τριχῆ διήρειται το θεώρημα:  φόβος,  θυμός και  λύπη..»

Αναγνωριζει ότι είμαστε σταγόνες ανάκατες με σκόνη και στεναγμό: “Σταγόνες ανάκατες με σκόνη και στεναγμό, τα έτη ανελέητα οδεύουν στο άγνωστο…..”

Αναγνωρίζει ότι αναζητούμε χέρι να ακουμπήσουμε “….Σαν πλάστηκε απ’ τη μήτρα αυτό το χέρι τεντώνεται, σηκώνεται, ανοίγει…πάντα αναζητούν, ένα άλλο χέρι ν’ακουμπήσουν. Ετσι θα ζήσουν”

Προοικονομεί ότι στο τέλος σκυφτά θα χαμηλώσουμε για να μπούμε στο αίθριο του παραδείσου της συγχώρεσης.

Μας υπενθυμίζει ότι το ισχυρότερο και ανθεκτικότερο όπλο – φάρμακο του ανθρώπου είναι η “Τλημοσύνη” . η καρτερία στις θλίψεις, όπως ο τλήθυμος και τλήμονας (= καρτερόθυμος) Οδυσσέας, όπως ο Ιωνάς προφήτης στη Παλαιά Διαθηκη, με την ποεικόνιση της Σταύρωσης μέσα στο κήτος της Θάλασσας, μέσα στο κήτος των συναισθημάτων μας και των στεναγμών μας. Μας παροτρύνει να είμαστε Τλησικάρδιοι (= ισχυροί στο φρόνημα), Τλησίφρονες (= υπομονετικοί) και Τλησίπονοι (= καρτερικοί) αλλά ιδιαιτέρως  συμπονετικοί γι’αυτούς που δεν κράτησαν “…γερά το κουπί της τλημοσύνης…” .ΒΑΣΤΑ ΑΝΘΡΩΠΕ

 

Στο τρίτο κεφάλαιο για τον « ΕΡΩΤΑ»

Μας εισάγει στο ασκητικό λόγο του Αββά Ισαάκ που αποτελεί την πεμπτουσία ολάκερης της ορθόδοξης πνευματικότητας: “ Η αγάπη, θερμή εστί τη φύσει, και όταν αμέτρως επιπέση τινί, ποιεί εκείνην την ψυχήν εκστατικήν.” Η αγάπη είναι θερμή στη φύση και όταν κυριεύσει την ψυχή σου την κάνει εκστατική.

Μας ταξιδεύει πάνω στα πέλματα οδοιπόρων στην αμμο της Νουβίας και στους ναούς του Abu Simbel της αρχαίας Αιγύπτου, (τους σκαλισμένους στο βράχο που χτίστηκε από τον Φαραώ Ραμσή Β ‘ γύρω στο 1260 π.Χ. Μ.Χ. για τον εορτασμό της νίκης του στη Μάχη του Καντίς), με σκοπό να γράψουμε με λιπόσαρκα χέρια ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ στα Κοπτικά και να γίνουμε “Χτίστες” της ζωής μας: “…Τα σκαμμένα χώματα του Αμπου Σίμπελ περιμένουν να τα κατηχήσετε χτίστες να γίνετε, που τα λιπόσαρκα σας χέρια θα γκρεμίζουν αμμόλιθους χαράζοντας κοπτικά στα δυσάγωγα ιερογλυφικά που ψιθυρίζουν : ΠΙΧΡΙΣΤΟΣ ΑΦΤΟΝΦ…”

Μας αποκαλύπτει ότι ο “ΕΡΩΤΑΣ” μας γνωρίζει πριν τον γνωρίσουμε “….Πως επιλαθωμαί σου άναρχε έρωτα; Πριν σε γνωρίζω εσύ με γνώριζες. Θα περιμένω τη Δευτέρα παρουσία σου….”.

Αλλωστε δεν ξεχνούμε τα ίχνη που αφήνει ο έρωτας  και μας γοητεύει περισσότερο ό,τι δεν ξέρουμε γι’ αυτόν, ό,τι δεν ζήσαμε, ό,τι δεν γευτήκαμε. “…Μα πως να ξεχάσω τα ίχνη που αφήνεις; Θηρεύω την κατάφαση. Το τι δεν είσαι, όμως, με γοητεύει πιότερο.”

Μας υπενθυμίζει ότι η Καρδιά στην καρδιά μόνο μιλάει (Cor Cordi loquitur)και μόνο τα πολύτιμα δάκρυα μας ζεσταίνουν καθώς με άροτρο οργώνεται η καρδιά μας για να  ημερέψουμε, να τραφούμε με “Πέλανο”(λάδι και αίμα) και να στολιστούμε με” Ειρεσιώνη”. Αυτη η διαδικασία του έρωτος  μας οδηγεί σε “Ελευσίνια” κατάσταση, η οποία είναι εσωτερική και μας αποκαλυπτει  όχι μόνο να ζούμε ευτυχισμένοι, αλλά και να πεθαίνουμε με μια καλύτερη ελπίδα.

 

Στο τέταρτο κεφάλαιο για την « ΖΩΗ»

Μας ψιθυρίζει ότι μπορούμε να βγούμε από την κοιλιά των τρωκτικών αν ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ τρεις μέρες και τρεις νύχτες, αν περιμένουμε την «ΑΝΑΣΤΑΣΗ», παραπέμποντας στην ρήση  Κατά Ματθαίον 12,40  ‘ὥσπερ γὰρ ἐγένετο Ἰωνᾶς ὁ προφήτης ἐν τῇ κοιλίᾳ τοῦ κήτους τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας, οὕτως ἔσται καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ καρδίᾳ τῆς γῆς τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας”

Μας δίνει μία Συνταγή ζωής, με τη χάρη του Βασιλικού, τον καρπό του σίτου και τη ορμή της σιωπηλής μαγιάς, να ζυμώσουμε τη ζωή μας ως “ΠΡΟΣΦΟΡΟ”.

Μας ενισχύει να αποδεχτούμε το “λόγο των Οντων” καθώς είναι αυτός που “πρέπει”. Να αποδεχτουμε την φωνή μας , την υπαρξή μας καθως είναι η “πρέπουσα”, η αρμόζουσα, η ταιριαστή μέσα στο σύμπαν των επι μέρους διαφορετικοτήτων.

Μας προτρέπει να τραγουδάμε περισυλλέγοντας κάθε ατελές.

Να τραγουδάμε ακόμη και την νεκρώσιμη ακολουθία δοξαστικά και χαρούμενα:“..Ποιος είπε πως η νεκρώσιμος ακολουθία δεν εκτελείται σε μείζονες κλίμακες…”

 

Να τον χαιρετίσουμε με ένα «Ευχαριστώ» και να τον κρατήσουμε στην αγκαλιά μας με ένα «Σε περιμένουμε Ξανά».

ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΑ ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Σχετικά άρθρα

Κατά το εικός και το αναγκαίον | Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του σκηνοθέτη Φίλιππου Τσαουσέλη

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Περικλής Κοροβέσης | Αντίο σε έναν γνήσιο διανοούμενο

Βασίλειος Μακέδος

Η Λίλα Μπακλέση και ο Κωνσταντίνος Μπιμπής στο sparmatseto

Βασίλειος Μακέδος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X