Sparmatseto
Projects Γενικά Projects

Σαν Βροχή | Ποίηση από τη Μαρία Μουσοπούλου (μέρος IV)

 

Σαν Βροχή | Ποίηση από τη Μαρία Μουσοπούλου  (μέρος IV)

 

 

Σαν Βροχή | Ποίηση

Ο τυφλός με το λύχνο

Ήταν νύχτα κι είχα πάρει τη μεγάλη απόφαση του αιώνα: θα έσωζα την ανθρωπότητα, αλλά, πώς; Χίλιες σκέψεις με τυραννούσαν όταν άκουσα βήματα, άνοιξα την πόρτα και είδα τον τυφλό της αντικρινής κάμαρας να προχωράει στο διάδρομο κρατώντας ένα λύχνο. Ήταν έτοιμος να κατέβει τη σκάλα. “τι τον θέλει τον λύχνο”; αναρωτήθηκα κι άξαφνα άστραψε μέσα μου μια ιδέα, είχα βρει τη λύση. “Αδερφέ μου, του λέω, ο Θεός σ’ έστειλε”.

Και βαλθήκαμε με ζέση κι οι δύο επί το έργον….

 

 

Πανάρχαιη αντιδικία

Θέλω να πω ότι κάθε νύχτα έπρεπε να τα παίζω όλα, και μάλιστα χωρίς να είναι κανείς στην άλλη πλευρά του τραπεζιού — Κανείς; αστείοι που είμαστε! – Αντίκρυ μου , εκεί, κάθε νύχτα, στέκεται ο Θεός, εγώ προσπαθώ να του ξεφύγω, εφευρίσκω πανουργίες, θανάσιμα αμαρτήματα, κάνω αποτρόπαιες σκέψεις, αλλά εκείνος με διεκδικεί ολόκληρη, λυσσἀω που δεν μπορώ να βρω μια υπεκφυγή, μια διέξοδο…..

Ώσπου αρχίζει να ξημερώνει. Ανοίγω τότε το παράθυρο και άθελά μου του χαμογελώ. Ο Θεός, για μια ακόμη φορά, με κερδίζει με την καινούρια μέρα του….

 

4

Κοιτάω γύρω μου και ψάχνω να βρω γνωστά σημάδια

του πόνου και της λησμονιάς. Σημάδια που αφήνουν σημάδια στις καρδιές μας.

 

Αφήνουν πόνο στις ψυχές μας, αφήνουν μια δόση αλήθειας στο όνειρο.

Κοιτάω μέσα μου και βρίσκω τα κομμάτια που λείπουν απ’ τον καθρέφτη.

Τα σημάδια που έτυχε να πάθω στους πολέμους τους ακήρυχτους, της λησμονιάς.

Έτσι γράφω για να γεμίσω τον τοίχο.

 

Ο Ποιητής κουράστηκε από ωραίες εικόνες.

Θέλει σαπίλα για να συνεχίσει.

 

 

Ο ποιητής ψάχνει να βρει βρώμικες λέξεις, βρώμικες εικόνες,

νεκρά πουλιά

και χαλασμένα σπέρματα.

 

 

Το ποίημα ήταν η θέση του χθες στο σήμερα.

Η θέση του σήμερα στο αύριο,

στο χθες, στο κενό.

 

Το κενό είναι

ποιητικά γεμάτο ψέματα.

Είναι γεμάτο ποιητικά ψέματα.

 

Το κενό είναι ψέμα γεμάτο ποιήματα.

 

Το κενό είναι ποίημα.

 

 

Ένα κενό από πολύπλοκες ποιητικές εικόνες

είναι η ζωή.

Το τέρας της αμάλθειας. Όχι το κέρας,

το τέρας.

Μεγαλώνω διαβάζοντας συναισθήματα νεκρά και αναληθή

στη δικιά μας παραίσθηση.

 

 

Η ψευδαίσθηση ότι ζούμε, ότι υπάρχουμε

είναι αυτό που ταϊζει τις βρώμικες ψυχές μας με αίμα,

με ψίχουλα αλήθειας, το ψέμα.

 

Περιμένω να πεθάνω για να δω πώς είναι,

και να το γράψω ποίημα.

 

 

5

Καμιά φορά πονάει πιο πολύ όταν γνωρίζεις τον δήμιο παρά αν ήταν ένας άγνωστος. Είναι δευτερόλεπτα μόνο, στιγμές,

αλλά είναι ίσως πιο δυνατές από ζωές ολόκληρες.

 

Δε γνωρίζουμε, βέβαια, αν μετά υπάρχει μνήμη αλλά το βλέμμα εκείνο,

το στερνό, μιλάει για πολλά και τα λέει όλα.

 

Μόνο που το βλέπει κανείς, αρκεί για να στοιχειώσει μια ζωή.

Φαντάσου να το ζούσε μια ψυχή

τι πόνος θα έμενε ες αεί.

 


 

Άλλη μια μέρα μοναξιάς και απελπισίας.

Ο χρόνος περνάει με ανθρώπινες άγνωστες γνωστές φωνές Η έννοια της ανθρώπινης επαφής έχει πια χάσει το νόημα Η «Σαρξ», που έλεγε κ ο συγχωρεμένος ο Σαμαράκης.

Τι είναι λοιπόν μεγαλύτερη αμαρτία, η σκέψη ή η πράξη; Μήπως ο αποκλεισμός;

 

Τυχαίες ημερομηνίες που καθορίζει η καθεμία τους κύκλους της ζωής μας αυθαίρετα;

Γιατί να αισθάνομαι απαίσια που είναι Χριστούγεννα;

Κάθε άλλη οποιαδήποτε μέρα δεν θα είχα πρόβλημα με την συναίσθηση της Μοναξιάς μου.

 

Ούτε τώρα δεν έχω που ξαφνικά κατά κάποιο τρόπο περίεργο έχω παρέα.

Πρόβλημα.

 

 

Δεν ξέρεις αλήθεια κάποιες φορές τι είναι καλύτερο, Ένας φίλος, ο Νίκος, είπε κάποτε ότι,

Δεν πρέπει να προσφέρεις βοήθεια εκεί που δεν την εκλιπαρούν.

Έχει χρόνια που το ‘πε.

Για διπλωματία μιλούσαμε, για το σχέδιο Αννάν.

 


 

Περνά η στιγμή.

Αιώνας φωτιάς.

Πάγο αφήνοντας

στο πέρασμά του.

Δεν υπάρχει καμία

βιοχημική μέθοδος

για να μετρηθεί

η καταστροφή.

 

Ο οργανισμός, εγώ, εσύ, όλοι,

πρέπει να ‘ναι νεκρός.

 

Όταν αργοπεθαίνουμε δεν τους κάνουμε, βλέπεις.

 

Βλέπεις;

 

Τυφλά οδηγούμε

τα κοπάδια τ’ αδάμαστα σε λίμνη παν ή

σε γκρεμό, δεν ξέρουν.

 

Στέρεψαν τα ποτάμια μετά τη φωτιά.

Τα σάρωσε όλα.

 

Πάγος παντού Πρόβλημα.

Αν ήταν παγόβουνο

θα βλέπαμε τουλάχιστον

την κορφή του.

 

Συνεχίζεται…

Σχετικά άρθρα

Φιλοσοφία: ας στρέψουμε το βλέμμα και σε άλλες κατευθύνσεις… (μέρος Ι)

Θανάσης Μουσόπουλος

Η τέχνη του να μιλάς και να μη λες τίποτα | Οδηγός επιβίωσης για υποψηφίους πολιτικούς

Ζωγράφειο Γυμνάσιο Λύκειο | 126 χρόνια φεγγοβολούσα ακτίνα παιδείας και πολιτισμού

Τάσος Κωνσταντινίδης

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X