Sparmatseto
Μουσική

Γυναίκες Συνθέτριες: Κλασικισμός | Οι συνθέτριες (μέρος IV)

 

Γυναίκες Συνθέτριες:  Κλασικισμός | Οι συνθέτριες (μέρος IV)

 

 

Κλασικισμός: Οι συνθέτριες

Maria Theresia von Paradis (1759–1824) – Βιεννέζα

Η Maria Theresia von Paradis ήταν συνθέτρια, πιανίστα, οργανίστας και τραγουδίστρια, κόρη του Josef Paradis, ο οποίος ήταν Αυτοκρατορικός Γραμματέας Εμπορίου και Δικαστικός Σύμβουλος της Αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας από την οποία πήρε και το όνομά της. Ωστόσο, η Αυτοκράτειρα δεν ήταν η νονά της, όπως λανθασμένα πιστεύεται. Μεταξύ των ηλικιών 2 και 5, έχασε την όραση της.

Η Maria Theresia χάνει σταδιακά την όραση της από την ηλικία των δύο ετών έως την ηλικία των πέντε ετών. Παρόλο αυτά  μαθαίνει πιάνο ακουστικά από τον μουσικό Chez Léopold Kozeluch (πιάνο), από τον Βιτσέντζο Righini (άσμα), από τον Αντόνιο Σαλιέρι  (σύνθεση και τραγούδι) και από τον Abbé Vogler  (αποκλειστικά σύνθεση). Διάσημη πιανίστρια και τραγουδίστρια  εμφανίζεται στο κοινό στην Βιέννη και στις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις.  Ο Σαλιέρι της αφιερώνει ένα κοντσέρτο για όργανο και ο  Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, το  Κοντσέρτο για πιάνο Νο 18 (Κ 456).

Ιδρύει στην Βιέννη ένα μουσικό ινστιτούτο για νέα κορίτσια στα οποία μαθαίνει μουσική. Συνθέτει κοντσέρτα για πιάνο, μουσική δωματίου, λήντερ και καντάτες καθώς επίσης και όπερες, οπερέτες και μουσική για θέατρο.

Από το 1783, ξεκίνησε να περιοδεύει κι εκτός της Βιέννης. Μερικές από τις πόλεις που περιόδευσε ήταν το Λονδίνο και το Παρίσι. Προς το τέλος τούτης της χρονιάς συναντήθηκε με τον Μότσαρτ, στο Σάλτσμπουργκ. Επίσης, περιόδευσε και γερμανικές πόλεις, όπως τη Φρανφούρτη.

Το 1784, έφτασε στο Παρίσι. Τον Απρίλιο έδωσε το πρώτο της κονσέρτο εκεί και επαινέθηκε από τους κριτικούς. Συνολικά έκανε 14 εμφανίσεις εκεί και όλες έλαβαν πολύ καλές κριτικές. Αυτήν την περίοδο, ξεκίνησε να συνθέτει και τη δική της μουσική για πιάνο και φωνή.

Η πιο δημοφιλής σύνθεσή της είναι το «Sicilienne» σε μι ύφεση μείζονα. Από το 1789, ξεκίνησε να ασχολείται περισσότερο με τη σύνθεση παρά με τις εμφανίσεις. Από το 1789 έως και το 1797 έγραψε πέντε όπερες και τρεις καντάτες

Από το 1800 κι ύστερα ξεκίνησε να διδάσκει όλο και περισσότερο.

Πέθανε σε ηλικία 65 ετών.

 

Sophie Fitscher ή Sophia Maria Westenholz (1759–1838) – Γερμανίδα

Η Sophie Fitscher ή Sophia Maria Westenholz  ήταν Γερμανίδα συνθέτρια , μουσικός, τραγουδίστρια και εκπαιδευτικός. Γεννήθηκε μέσα σε μία προνομιούχα οικογένεια και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στις αυλές του Σβερίν (γερμ. Schwerin) και του  Λούντβιχλουστ (γερμ.Ludwigslust) πρωτεύουσες του δουκάτου Mecklenbourg- Schwerin.

Σπούδασε μουσική με τον Konzertmeister  Γερμανό συνθέτη και βιολιστή Johann Wilhelm Hertel , ο οποίος έγραψε ένα μεγάλο αριθμό συμφωνιών,  ύμνους, καντάτες και  θεωρείται σημαντικός εκπρόσωπος του «συναισθηματικού στυλ» του γερμανικού προκλασικού.

Ξεκίνησε στην ηλικία των δέκα ετών και εισήλθε στην ορχήστρα του Σβερίν (γερμ. Schwerin)

Μετακόμισε από το Σβερίν (γερμ.Schwerin) στο Λούντβιχλουστ (γερμ.Ludwigslust) όταν η Σοφία παντρεύτηκε το νέο Konzertmeister  Carl Friedrich Westenholz , ο οποίος ήταν επίσης συνθέτης.

Όταν ο Carl Westenholz πέθανε το 1789, η Σοφία σε ηλικία 30 ετών έλαβε τον τίτλο του Kapellmeisterin στο Ludwigslust και συνέχισε την καριέρα της ως τραγουδίστρια, δασκάλα και πιανίστα.  Με αυτό το ρόλο της δασκάλας δίδαξε μουσική στις πριγκίπισσες του Ludwigslust και συνέθεσε και εκτέλεσε δικά της έργα.

Τρία από τα οκτώ παιδιά της έγιναν αξιοσημείωτοι μουσικοί.

Αποσύρθηκε από την αυλή το 1821, σε ηλικία 62 ετών, με σύνταξη ενώ είχε πολλές δικές της  συνθέσεις  που δημοσιεύθηκαν στη διάρκεια της ζωής της.  Πέθανε σε ηλικία 79 ετών.

 

Maria Hester Park, (1760–1813) – Αγγλίδα

H Maria Hester (née Reynolds ) (29 Σεπτεμβρίου 1760 – 7 Ιουνίου 1813) ήταν βρετανίδα συνθέτρια, πιανίστας και τραγουδίστρια  Ήταν επίσης διάσημη δασκάλα πιάνο διδάσκοντας στους πολυάριθμους μαθητές της την ευγένεια, συμπεριλαμβανομένης, μεταξύ των μαθητών της, της  Δούκισσας του Devonshire και των θυγατέρων της.

Πριν από το γάμο της, η Maria Hester Reynolds  έδωσε τέσσερα μεγάλα κονσερτα, κυρίως στην περιοχή της Οξφόρδης  τόσο στο πιάνο όσο και στο κλαβεσίν. Η πρώτη δημόσια εμφάνισή της ήταν στην ηλικία των είκοσι δύο ετών, όταν η Maria Hester Reynolds έδωσε μία σειρά συναυλιών στην πλατεία του Αννόβερου. Έπαιξε ένα ντουέτο του Clementi στις 29 Απρλίου 1783 με την επίσης συνθέτρια και πιανίστα Jane Mary Guest γνωστή ως Jane Guest και αργότερα ως Jane Mary Miles. Έδωσε μια συναυλία τον Μάρτιο του 1784 στα Willi’s Rooms και μια παράσταση ως Park τον Μάιο του 1791.

Παντρεύτηκε στον Λονδίνο τον Απρίλιο του 1791 σε ηλικία 31 ετών με τον χαράκτη λογοτέχνη και άνθρωπο των γραμμάτων Thomas Park και σταμάτησε την καριέρα της ως δεξιοτέχνης πιανίστα. Ωστόσο απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη φήμη ως συνθέτρια και  δασκάλα.

Ο γάμος της ήταν πολύ  ευτυχισμένος και  ο σύζυγος της της αφιέρωσε πολλά ποιήματα αγάπης που εξακολουθούν να υπάρχουν μέχρι σήμερα. Απέκτησαν  πέντε κόρες και ένα γιο.

Είχε ιδιαίτερες σχέσεις με τον Joseph Haydn , ο οποίος στις 22 Οκτωβρίου 1794 της έστειλε μια σονάτα της σύνθεσης του (Hob. XVI: 51) και ένα ευχαριστήριο γράμμα για τις δύο συνθέσεις που του απέστειλε.

Έχει ειπωθεί για την Maria Hester Park ότι ήταν “εξαιρετικά δημοφιλής στα κομψά σαλόνια της δεκαετίας του δέκατου όγδοου αιώνα” και ότι «έζησε συνθέτοντας το είδος της μουσικής της εμπνευσμένη από τις ηρωίδες της Jane Austen». Σημειωτέον ότι τα μυθιστορήματα της Jean Austen περιλαμβάνουν πολλές περιγραφές  νεαρών ηρωίδων με μουσικές δεξιότητες που αυτές αποτελούν τιμητική αξία για την προσέλκυση ενός συζύγου.

Έχει περιγραφεί επίσης  ως “μία από τις πιο παραγωγικές συνθέτριες του 18ου αιώνα”. Τα έργα της είναι ποικίλα και επαγγελματικά οργανωμένα. Οι σονάτες της, σύμφωνα με το λεξικό των συνθετών γυναικών Norton / Grove, είναι “ποικίλες και βαθιά πνευματικές”. Η Sonata της σε C ντο ματζόρε ( Op. 7, Sonata στο C major, πιάνο, 1796) είναι στιλιστικά κοντά στον Μότσαρτ, ευχάριστη στο αυτί χωρίς να είναι υπερβολικά δύσκολη ούτε για τον καλλιτέχνη ούτε για τον ακροατή. Τα χαρακτηριστικά  που εμφανίζονται στη Sonata σε F ματζόρε  περιλαμβάνουν μια σταθερή γραμμή μπάσων  και η πλειοψηφία των κομματιών της είναι καθαρή, λιτή και λείπει το μελόδραμα των μεταγενέστερων ρομαντικών έργων

Πέθανε στο Hampstead  του Λονδίνου, στην ηλικία των 53 ετών, μετά από πολλά χρόνια κακής υγείας.

 

Adelheid Maria Eichner (1762–1787) – Γερμανίδα

Η Adelheid Maria Eichner (1762-1787)Ανελέιντ Μαρία Άιχενερ- ήταν Γερμανίδα συνθέτρια, τραγουδίστρια και πιανίστα που πέθανε παρα πολυ νέα στην ηλικία των 25 ετών.

Κατά τη διάρκεια της σύντομης διάρκειας της ζωής της  επαινέθηκε για την ωραία  φωνή  της και την φωνητική της τεχνική. Ήταν το μόνο παιδί του συνθέτη εκτελεστή φαγκότου και γνωστού ως εκπροσώπου της Σχολής Mannheim Ernst Eicher  και της συζύγου του, Μαρίας Μαγδαλένα Ρίτερ.

Η Adelheid Eichner μεγάλωσε στο Zweibrücken. Ο πατέρας της, Ernst Eichner, εργάστηκε στο Hofkapelle του δούκα Christian IV του Zweibrücken-Birkenfeld από το φθινόπωρο του 1762 έως το Νοέμβριο του 1772. Διδάχθηκε τραγούδι στο Mannheim από ένα ηλικιωμένο ιταλικό castrato, ενώ θεωρείται ότι ο πατέρας της δίδασκε πιάνο.

Στο τέλος του 1773 μαζί με τη μητέρα της εγκαταστάθηκε στο Πότσνταμ. Ταξίδεψε στο Παρίσι και στο Λονδίνο για να δώσει συναυλίες και είχε αρχίσει την εργασία της στο Hofkapelle του Πρίγκιπα της Πρωσίας τον Αύγουστο του 1773, σε ηλικία 11 ετών .

Από το 1773, η Adelheid εργάστηκε στην Hofkapelle, με τον πατέρα της, ως μοναδική γερμανίδα τραγουδίστρια. Εμφανίστηκε σε δημόσιες συναυλίες στη Βασιλική Όπερα του Βερολίνου ως «Cammer Sängerin» του πρίγκιπα από το έτος 1777, σε ηλικία 15 ετών. Απο το έτος  1781 έγινε μόνιμο μέλος της όπερας και από το 1782  τραγουδούσε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε παραστάσεις όπερας .

Η Adelheid Eichner πρωτοεμφανίστηκε ως συνθέτρια  το έτος 1780, σε ηλικία 18 ετών, με την συλλογή 12 Lieder mit Melodien fürs Clavier που  δημοσιεύτηκε στο Πότσνταμ. Αυτή η συλλογή είναι το μοναδικό επιζών  έργο  της και περιλαμβάνει ένα από τα πρώτα ποιήματα του Goethe, τo «Jägers Nachtlied  -Τραγουδι νύχτας κυνηγών».  Αν και είναι εξαιρετικά εκφραστικά τραγούδια παρόλα αυτά έχουν ελάχιστη προσοχή στη φυσική μελωδία των κειμένων τους.

Επίσης συνέθεσε  μεμονωμένα τραγούδια από ποιήματα του γερμανού ποιητή Γκόφτριχ Αουγκστον Μπέργκερ(γερμ GA Bürger) και του Γερμανού ποιητή Christian Adolph Overbeck.

 

 

Jane Mary Guest ( 1762–1846) Αγγλίδα

Η Jane Mary Guest , γνωστή και ως Jenny Guest και αργότερα ως Jane Mary Miles, (1762 – 20 Μαρτίου 1846) ήταν αγγλίδα συνθέτρια και πιανίστας. Ήταν μαθήτρια  του  Johann Christian Bach ,1 συνθέτοντας σε στυλ Galante 2 σονάτες και φωνητικά εργα με συνοδεία πληκτρολογίου.

Πιθανότατα γεννήθηκε στο  Bath Somerset, πόλη γνωστή για τα Ρωμαϊκά λουτρά της, όπου ο πατέρας της Thomas Guest ήταν ένας ράφτης. Στο Bath οι καθηγητές της ήταν ο Thomas Orpin και ο σύνθετης επονομαζόμενος “Άγγλος Μότσαρτ” Τόμας Λίνλει (Thomas Linley)  και εκεί έδωσε παραστάσεις από την ηλικία των 6 ετών.  Από το έτος 1776, σε ηλικία 14 ετών ήταν μαθήτρια του J.C. Bach στο Λονδίνο. Ήταν μαθήτρια επίσης του Ιταλού συνθέτη Antonio Sacchini.  Έκανε παραστάσεις στο Λονδίνο από το 1779 και έμεινε αξέχαστη για το εκφραστικό της και παιχνιδιάρικο  στυλ.

Τότε δημοσίευσε τις έξι Σονάτες της, Op. 1 και οι οποίες δημοσιεύθηκαν  στο Παρίσι το 1784 και το Βερολίνο το 1785.

Στις 29 Αυγούστου 1789 παντρεύτηκε τον Abram ή τον Abraham Allen Miles, λογιστή, στο Λονδίνο.  Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1790 δίδαξε και έδωσε παραστάσεις στο Bath. Μάλιστα πολλές συναυλίες έδωσε υπό την διεύθυνση του γνωστού Ιταλού καστράτο, πιανίστα και διευθυντή ορχήστρας Venanzio Rauzzini o οποίος συμπεριλαμβάνεται στους δασκάλους της.  Έγραψε επίσης μερικά αδημοσίευτα έργα που δεν φαίνεται να έχουν επιβιώσει.

Το 1804 έγινε δασκάλα πιάνου  της πριγκηπέσας Αμέλια, νεώτερης κόρης του βασιλιά Γεωργίου Γ’ , η οποία πέθανε νεαρότατη το έτος 1810 και  της πριγκηπέσας  Σαρλότ της Ουαλίας .

Ο σύζυγός της Abram πέθανε το 1832 και η ίδια  πέθανε στις 20 Μαρτίου 1846, σε ηλικίας 84 ετών στο Μπλάκχιθ του Λονδίνου  όπου ζούσε με την κόρη της Louisa. Τους έθαψαν με τον σύζυγό της στην εκκλησία του  Αγίου Εντμουντ.

Η δημοτικότητα ορισμένων από τα έργα της συνεχίστηκε  με την αναδημοσίευση του “The Fairies ‘Dance” το 1863 και “The Bonnie Wee Wife” το 1874.

 

 

Ann Valentine (1762–1842) Αγγλίδα

Η Ann Valentine ήταν  αγγλίδα, οργανίστας και συνθέτρια της μουσικής πληκτρολογίων. Ήταν μέλος μιας προεξέχουσας οικογένειας  μουσικών στην κοσμοπολίτικη πόλη Λέιτσεστερ κατά τον  δέκατο όγδοο αιώνα.  Ήταν κόρη του  John Valentine ΙΙ (1730-1791) και της Tabitha Valentin  και γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1762, ενώ στις 15 Μαρτίου βαπτίσθηκε χριστιανή στην  εκκλησία του ST Martin. Eπίσης ήταν ανιψιά του συνθέτη ομποίστα και βιολονίστα  Robert Valentine.

Το ντεμπούτο της  ως σολίστ έγινε σε ένα Κοντσέρτο αρπίχορδων κατά τη διάρκεια μιας οικογενειακής  συναυλίας  στο  Ράγκμπι (Warwickshire),  περίπου είκοσι  μίλια νότια του Λέιτσεστερ.

Κατά το έτος 1785  διορίστηκε ως οργανοπαίκτρια  στην  εκκλησία  του  ST. Margaret,  μια σημαντική  θέση   για την πολιτιστική ζωή της πόλεως.       Επίσης το 1785 αυτή και τέσσερα υπόλοιπα μέλη της οικογενείας της συμμετείχαν σε μία σειρά  συναυλιών  με σκοπό την οικονομική συνδρομή  των  νέων  οργάνων  στις  τρεις κύριες εκκλησίες του Λέιτσεστερ. Η Δεσποινίς (Ann) έπαιξε κοντσέρτο για αρπίχορδο  του  Handel,  και  η Δεσποινίς  Fanny Valentine (η δεύτερη ξαδέλφη  της)τραγούδησε arias  από τα oratorios  του Handel.

Ο πατέρας  της Ann, ο John, ήταν ο προεξάρχων  μουσικός  στο  Λέιτσεστερ. Σύμφωνα με  τις ανακοινώσεις  στον  τοπικό  Τύπο,  δίδαξε  αρπίχορδο,  κιθάρα,  βιολοντσέλο,  βιολί, bassoon,   πιθανώς  hautboy (όμποε), γερμανικό  φλάουτο, σάλπιγγα,  και  γαλλικό κόρνο. Συνέθεσε  μουσική, συμπεριλαμβανομένων  των  Μαρς  και χορών για  μικρά  οργανικά  σύνολα  και  ψαλμούς για τέσσερα  μέρη.  Σύμφωνα με τον  Αμερικάνο  ιστορικό μουσικής και  καθηγητή μουσικής σε πολλά πανεπιστήμια της Αμερικής τον Karl Kroeger ο  John Valentine,  συνέταξε  καταλόγους που  χρησιμοποιήθηκαν σε όλη  την  Αγγλία  από  τις  μουσικές  κοινωνίες, τους χορωδούς και  τους οργανοπαίκτες.

Μετά από το θάνατό του το 1791, η Ann, σε ηλικία 29 ετών, συνέχισε ένα μεγάλο μέρος  της  εργασίας  του πατέρα της. Σαν  συνθέτρια επικεντρώθηκε  στη  μουσική  για  «τις κυρίες» δηλαδή  τη μουσική  πιάνου  με φωνές και χωρίς τις φωνές ή  ένα  συνοδευτικό  όργανο.

Το 1790  δημοσίευσε  ένα  σύνολο με δέκα σονάτες για  αρπίχορδο  ή   πιάνο  με συμπλήρωμα βιολιών ή φλαούτων.  Αν και  οι σονάτες είναι  συχνά  χρονολογημένες ca.1798, ο Αμερικάνος  ιστορικός μουσικής  Karl Kroeger στη βιογραφία του  John  Valentine αναφέρει  μια ανακοίνωση στο περιοδικό του Λέιτσεστερ το έτος 1790 ότι οι  Δέκα  Sonatas  της Ann Valentine δημοσιεύθηκαν “μόλις”.

Κατά το 1798  δημοσίευσε  ένα  rondo Musk  Monny  strathsprey, το οποίο βασιζόταν σε ένα  δημοφιλή σκωτσέζικο  χορό και  ήταν αφιερωμένος  στον βαρόνο  Sir Archibld Grant από το Monemusk, Aberdeenshire. Σε κάποιο βαθμό το  «Mony musk»  εισήγαγε την αμερικανική παράδοση βιολιών, αλλά πραγματικά παραπέμπει σε χορό της Σκωτίας ονομαζόμενο  “strathsprey”.  Οι  Δέκα  Sonatas  και  το Musk Monny, που καταχωρίσθηκε  ως Rondo για το πιάνο-Forte  (ca.1798) έχουν δημοσιευθεί  στη σύγχρονη έκδοση. Η Ann δημοσίευσε πολλά άλλα δημοφιλή μουσικά έργα  επίσης.

Επτά μουσικά της έργα ανακαλύφθηκαν  στη  δεκαετία του ’90 και αποκτήθηκαν από το πανεπιστήμιο της Ιντιάνα και  στεγάστηκαν  στη βιβλιοθήκη  της  Lilly.1

H  Ann  πέθανε στις 13 Οκτωβρίου 1842 στο Λέιτσεστερ, σε ηλικία 80 ετών.

 

Helene de Montgeroult (1764–1836) – Γαλλίδα

Η Hélène de Montgeroult (1764-1836) είναι  Γαλλίδα συνθέτρια και αναγνωρίζεται ως μεγαλοφυΐα. Γεννήθηκε στις 23 Μαρτίου 1764 στην Λυών από οικογένεια ευγενών. Πατέρας της ήταν o Jean –Baptiste de Nervo.

Ο πρώτος της γάμος ευλογήθηκε σε ηλικία 20 ετών το έτος 1784 με τον μαρκήσιο Andre Marie Gautier de Montgeroult ο οποίος πέθανε μετά από 9 χρόνια και την εισήγαγε στο σκοτάδι της ύπαρξης μαζί με την επανάσταση της Γαλλίας. Η επανάσταση της Γαλλίας(1789-1799) αλλάζει τον τρόπο διαβιώσεως της Hélène. Οι οικογενειακοί τίτλοι και τα προνόμια δεν έχουν πια αξία, οι ιδιότητες που προκύπτουν από αυτά δεν είναι αναφαίρετα και όπως κάθε πλούσιος ευγενής θα πρέπει να διαχειριστεί μόνη της την περιουσία της. Καταγγέλθηκε για αντεπαναστατική δραστηριότητα και φημολογείται ότι έσωσε το κεφάλι της από την γκιλοτίνα παίζοντας στο πιάνο το θέμα της Μασσαλιώτιδας ενώπιον του Επαναστατικού δικαστηρίου. Έχασε την περιουσία της αυτούς του δίσεκτους γι’ αυτήν χρόνους και αναγκάστηκε να δίδει σειρά κονσέρτων στην Αγγλία που της επέτρεψε να ανακτήσει τον Πύργο της στο Καντότι de Senonches το έτος 1794.

Το επόμενο έτος το 1795 σε ηλικία 31 ετών γεννάει το μοναδικό παιδί της τον  Aime Charles His γνωστό ως Horace His ( 1795-1878). Ο πατέρας του Charles His  τον αναγνώρισε δύο χρόνια μετά την γέννηση του.

Ο δεύτερος γάμος της με τον Κόντε Edouard Dunod de Charnage, ο οποίος ήταν κατά 19 χρόνια μικρότερος της, θα γίνει στις 19 Ιανουαρίου 1820, στην ηλικία των 56 χρόνων της. Δυστυχώς μένει χήρα για δεύτερη φορά και εγκαταλείπει το Παρίσι.

Εγκαθίσταται στη Πίζα, μετά στην Φλωρεντία, και πέθανε στις 20 Μαΐου 1836, σε ηλικία 72 ετών στο μοναστήρι της Basiliqua Santa-Croce.

Ο  βιογράφος  της, Jérôme Dorival, στο βιβλίο του “HELENE MONGEROULT La marquise et la Marseillaise” θεωρεί ότι η Montgeroult είναι «ο συνδετικός κρίκος  που λείπει ανάμεσα στον Μότσαρτ  και  τον Chopin, μία γέφυρα μεταξύ κλασικισμού και ρομαντισμού ».

Μια εξαίρετη πιανίστα που έκανε “τα κλειδιά του πιάνο να μιλούν” και μια μεγαλειώδης συνθέτρια η οποία έμεινε για αρκετά χρόνια στην αφάνεια εξαιτίας της αριστοκρατικής καταγωγής της.

Είναι η πρώτη γυναίκα που διδάσκει σε τάξη ανδρών στο ολοκαίνουργιο Εθνικό Ωδείο το 1795.

Είναι συνεργάτης του διάσημου βιολονίστα Viotti (Giovani Battista Viotti)με τον οποίο ανέπτυξε βαθιά καλλιτεχνική φιλία.

Αφήνει μια ογκώδη μέθοδο πιάνου, την οποία θαύμασαν και χρησιμοποίησαν πολλοί πιανίστες.

Υιοθέτησε μια μουσική εσωτερική που αρνείται το “εμπόριο της δεξιοτεχνίας”(commerce de viostuosite) και το συναίσθημα είναι  αναμεμειγμένο με την παράδοση.

Συνέθεσε σονάτες για πιάνο και έξι νυκτερινά. Σήμερα η πιανίστα Edna Stern αποκαθιστά την  τιμή της ερμηνεύοντας τις σονάτες της για πιάνο

 

Συνεχίζεται…

Σχετικά άρθρα

Ποίηση και μουσική μαζί…

Έφη Ζάννη

Μορφολογικά χαρακτηριστικά και κοινωνικές – ιδεολογικές διαστάσεις του ρεμπέτικου τραγουδιού

Βασίλειος Μακέδος

Podcasts από το Μέγαρο Μουσικής | Μια συζήτηση για την παλαιά μουσική: Εκπαιδευτικό

Βασίλειος Μακέδος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X