Sparmatseto
Projects Γενικά Projects

Σαν βροχή | Ποίηση από την Μαρία Μουσοπούλου (μέρος ΙΙ)

 

Σαν βροχή | Ποίηση από την Μαρία Μουσοπούλου (μέρος ΙΙ)

 

 

Σαν βροχή | Ποίηση

 

1.

Μια ζωή

σαν τη βροχή. Μια σταγόνα.

Θα πέσει.

Θα φανεί για λίγο στο τζάμι. Θα κυλήσει στο πεζοδρόμιο. Στο ποτάμι.

Στη θάλασσα.

Θα χαθεί για πάντα. Πάντως, για λίγο φάνηκε.

Σαν θάνατος μέσα στην έκσταση.

 

2.

Κι η μοναξιά στον κάθε αντικατοπτρισμό της. Μπορεί να είναι ένας καφές, ένα φιλί ή μια αγκαλιά. Ένα χάδι ή ένα κομμάτι ψωμί.

Η ψυχολογική χαρμάνα.

 

Η ζωή, ο θάνατος κι ο έρωτας. Η ψυχή βλασφημάει το σώμα. Το σώμα πουλάει την ψυχή.

Η ζωή βουλιάζει στο βάλτο. Ο βάλτος αιμορραγεί.

Το φύλλο που παίρνει ο αέρας Ο έρωτας, θάνατος μαζί.

Και το μίσος στη γωνία καρτεράει για να βγει. Το τέλειο πάντρεμα.

Η ζωή.

 

Για το θάνατο μη με ρωτάτε να σας πω, τον είδα.

Είναι όμορφος, καλοντυμένος και χαμογελάει

κλείνει λάγνα το μάτι και ορίζεται.

 

Ο έρωτας είναι σεμνός, ασήμαντος,

κάθεται ήσυχος στη γωνία και γράφει

ή ζωγραφίζει.

Με μια πίπα όπιο στο στόμα. Ή ένα χορτάρι

-από ‘να χωράφι μαζεμένο- στο στόμα, τον Αύγουστο.

 

 

Παλιά πίστευα στην αγάπη, στον έρωτα, στο μίσος, στο θάνατο. Στη ζωή ποτέ.

Τώρα, αλλάξαν τα πράγματα.

Τώρα είναι το sms και κάτι παλιά τροχαϊκά που ακόμα με βασανίζουν.

Άνδρα μοι έννεπε μούσα… Για να σου πω μιαν ιστορία…

Απ’ τα παλιά φερμένη, στα σημερινά.

Και σαν τότε η αρπαγή πρέπει ξανά να γίνει.

Να την αναθεωρήσουμε. Άλλα ονόματα τότες, άλλα τώρα.

Αλλά η αρπαγή πρέπει να γίνει.

 

Πάρι κι Ελένη, σύννεφο μπορεί, τότε.

Μαρία κι ένα σύννεφο τώρα. Πραγματικά ένα καράβι έλειπε.

Τώρα δε λείπει.

Σύννεφα και καπνοί στης ψυχής τα ενδόμυχα.

Ένα πουκάμισο αδειανό, τι να αρπάξεις;

 

Τότε σηκώθηκαν για δέκα χρόνια και μαλώναν για να πεθάνουν απ’ της μάνας τους το χέρι.

Τώρα δυο μέρες θα ναι κι άμα.

Μετά…

Τότε δεν είχε εισαγγελείς, ψυχιατρεία.

Είχε διασυρμό το πτώμα.

 

Κι η πτέρνα η αχίλλειος πάντα θα υπάρχει.

 

Ζωή μισή να παραδώσω;

 

Και η βροχή να μη λέει να σταματήσει. Να κάθεσαι στο σκαμπό ενός bar και να περιμένεις το τίποτα. Του αγίου Αντρέα. Και έρχεται το τίποτα για να σου πει μια καλησπέρα και πώς περνάς. Για ν’ απαντήσεις ένα ψεύτικο καλά, όλα ωραία. Και να ακούς μια παλιά μπαλάντα που κάτι σου θυμίζει αλλά δε θυμάσαι τι.

Κι ένα τηλέφωνο που κάποιος το σηκώνει. Άλλον ήθελες να πάρεις. Όμορφα εδώ, κι εκεί και παντού, πολύ όμορφα. Κάπου σ’ ένα νησί, σε μια πόλη, σε μια χώρα…

Κι έρχεται Δεκέμβρης. Και βρέχει. Πολύ. Και θα χιονίσει; Παραμύθια. Παραμύθι.

Αυτό είναι. Σαν ένα παραμύθι όλ’ αυτά που γίνανε, στιγμές απ’ τη ζωή σου, μες στο μυαλό σου να περνούν. Τίποτα και όλα, ένα φιλί, δυο σέα και μια σοκολάτα.

 

Τώρα μιλά

για πολλοστή φορά και τελευταία. Είναι ζωή αυτή, ή θάνατος μαζί;

Σαν τη σταγόνα

η βροχή σε παρασέρνει. Ένα νησί ανάμεσα στην ίδια διαδρομή.

Μια νέα Ιθάκη

με τον Οδυσσέα παραδέρνει.

 

Και η Ελένη σύννεφο καυτό, σου καίει το μυαλό,

 

σου καίει το φεγγάρι.

Ποτάμι που δεν έχει γυρισμό είν’ η ζωή με θάνατο αγνάντι.

 

Και είναι τώρα πια αργά πολύ για την επιστροφή.

Στο τζάμι η βροχή κυλά σαν δάκρυ που για χρόνια είχε κρυφτεί

σαν έρωτας ή θάνατος, σαν τίποτα ή σαν φεγγάρι.

 

συνεχίζεται…

Σχετικά άρθρα

Οι διατροφικές συνήθειες των Αρχαίων Ελλήνων

H Νέα Γενοκτονία : Πόλεμοι και Μνημεία Πολιτισμού…

Θανάσης Μουσόπουλος

Οι παράξενες συνήθειες των διασήμων (μέρος 2ο)

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X