Sparmatseto
Projects Γενικά Projects

Σαν βροχή | Ποίηση από τη Μαρία Μουσοπούλου

 

Σαν βροχή | Ποίηση από τη Μαρία Μουσοπούλου

 

Σαν βροχή

Από την ομώνυμη ποιητική συλλογή της Μαρίας Μουσοπούλου

 

 

Πανδώρα

Πως έτσι γράφτηκε θαρρώ η Οδύσσεια κι η Ιλιάδα από έναν άπορο κοντό τυφλό γεράκο

-σ’ ένα λαϊκό νοσοκομείο-

που ήξερε να λέει παραμύθια. Η ίδια η ζωή του είχε διδάξει

πού ψέματα να λέει και πού αλήθεια. Κι οι άλλοι άκουγαν όμορφα, καλά,

τα ψέματά του. Αλλά πολύ κοντά στην πάναγνη αλήθεια. Του Πάρη και του Έκτορα και της Ελένης, του Αχιλλέως η Μήνις,

και κατόπιν του πολυμήχανου οι περιπλανήσεις του Οδυσσέα

μέχρι την Ιθάκη.

Ίσως ν΄ ανακαλύφθηκε η γραφή για να γραφούν τα έπη…

 

Σ΄ ένα νοσοκομείο κι εγώ έτσι τώρα καλούμαι για να γράψω το δικό μου έπος

με ημικρανία, εγκεφαλική παράλυση και ζάλη με μια νεκρή αγάπη για συντρόφι

και περιμένοντας γυμνή να λάμψει

η κατασκότεινη πολύτιμη αλήθεια, Σωκρατική ή μη δεν έχει σημασία.

Απλά αλήθεια να ‘ναι.

 

Επικαλούμαι πια και μούσες

μα και τον Κρίσνα, τον Χριστό, το Βούδα, τον ίδιο τον Θεό, το Πνεύμα,

την Παναγία Μητέρα των ανθρώπων, και ξεκινώ να πω το παραμύθι

 

Κάποτες όταν ο Σωκράτης ηρωτήθη

“γνωρίζεις κύριος πως ο πιο έξυπνος νογάσαι;” απάντησε πως ο Θεός ο ίδιος

ο Απόλλων ο προστάτης της Αλήθειας μαζί με την Παλλάδα και τον Δία πρέπει να κάνουν ένα μικρό λάθος. “Έξυπνος” είπε “είναι αυτός που μόνο κοιτάζει τη δουλειά του.

Εγώ δεν είμαι και πολύ γιατί

σαν αλογόμυγα το ψοφάλογο νοχλάω”.

 

Κι έτσι το κώνειο ήπιε και εσώθη από των Αθηναίων την λατρεία

 

Τώρα κι εγώ έτσι σε φυλακή οδηγούμαι, μονάχα που το κώνειο δεν είναι πια της μόδας, εδώ έχουν αλοπερδίν

αργό και βασανιστικό το θάνατο

τον ψυχικό επιφέρουν.

 

Σαν Πάρις νιώθοντας

που έχει κλέψει ένα σύννεφο κι αν και το ξέρει

κάνει έναν πόλεμο

από εγωισμό και μόνον, του Έλληνα αιώνια κατάρα.

τ’ αδέρφια αδέρφια να σκοτώνουν για εξουσία.

 

Έτσι κι εγώ από χέρι αδερφικό δέθηκα με τη Μοίρα.

 

Περνάν οι μέρες και οι ώρες και συνάμα μένει η αλήθεια κλειδωμένη

σε κουτί σαν της Πανδώρας, μόνο που τούτη τη φορά

είναι κι αυτή καλά δασκαλεμένη και πριν ανοίξει το κουτί γνωρίζει ήδη την ελπίδα

κι αυτήν την ίδια προσπαθεί να εξοντώσει.

Δε θα ανοίξει το κουτί λοιπόν ποτέ αφού από πριν το μέλλον το γνωρίζει.

Η Λάχεσις κι η Άτροπος θα χάσουν τη δουλειά τους και ορφανό το σύμπαν θε να μείνει.

Μόνο η ωραία Περσεφόνη μένει ελπίδα από άντρα στη Μητήρ να γυροφέρνει.

 

Φτάνει για σήμερα, κουράστηκα, κι ωστόσο ως μια σπουδάστρια μη κλασικής φιλολογίας

θα βρω τον χρόνο και τον πιο ανώδυνο τον τρόπο το παραμύθι να τελειώσω αισιόδοξα

όσο αφορά το μέλλον των ανθρώπων.

21/2/07, Γ΄ Οξέα (Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης)

 

 

Ελένη

Ελένη γεια σου

Χρόνια τώρα σε ψάχνω Κάποιοι λεν ότι ακόμα ζεις Άλλοι ότι δεν έζησες ποτέ.

Αλήθεια δεν το ήξερα πως πέθανες, αλλιώς δε θα ‘ψαχνα,

θα ‘ρχόμουν κατευθείαν εδώ στον Κάτω Κόσμο.

 

Πάνω τα ίδια όπως τα άφησες σαν έφυγες μια νύχτα.

 

Ο πόλεμος που για σένα και για ένα μήλο ξεκίνησε κρατάει αιώνες.

 

Άλλο όμως ήθελα να σου πω και σ’ έψαχνα αιώνες.

 

Τώρα που σε βλέπω αφτιασίδωτη, γριά, μαιτρέσσα ίδια στη δουλειά, δεν άξιζαν κορίτσι μου

-και συγνώμη που δε σε σέβομαι και σου μιλάω έτσι-

δεν άξιζε τόσα κορμιά νεκρά και πεθαμένα

θάλασσες, άλογα, ποτάμια ματωμένα, δεν άξιζαν όλα αυτά για σένα.

 

 

Εγώ αν ζούσα τότε εσένα θα σκότωνα!

 

Γιατί δε μιλάς;

Μάλλον συμφωνείς, έτσι δεν είναι; Εξάλλου έχεις κι ένα avantage…

Άλλος σου το ‘δωσε το μήλο!…

 

 

Σχετικά άρθρα

Tανγκό, ένας καθαρά ανδρικός χορός | Η αιρετική όψη ενός διάσημου χορού

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Η Ποίηση και εμείς…

Ποίηση ενδοσκόπησης (μέρος ΙΙ)

Μαρία Μουσοπούλου

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X