Sparmatseto
Τέχνες

Θα μετακομίσω | Της Ειρήνης Τσέλλου

Γεια.

Είναι έξη το ξημέρωμα κι είμαι στο ίδιο μικροσκοπικό διαμέρισμα που μ’ άφησες δυο μήνες πριν· στη συνοικία της Κυψέλης. Ξύπνησα μέσα στον ύπνο μου, γιατί άκουγα ξανά τη λούπα της απόγνωσης στ’ αφτιά μου. Τον ήχο των κλειδιών, των παπουτσιών σου και τη φασαρία της παρουσίας σου. Η ίδια μελωδία της επιστροφής σου, που ακούω κάθε βράδυ, μα που δεν άκουσα τελικά ποτέ.

Σηκώθηκα να πιώ νερό και να σου γράψω μερικές κουβέντες που τριβελίζουν το κεφάλι μου κι άμα το πάρω απόφαση, θα σου τις στείλω ν’ αλαφρώσω· να θυμηθείς κι εσύ, αν ξέχασες, ότι ήσουν κάποτε εδώ μαζί μου. Εχτός αν πάλι με πετάξεις και ποτέ σου δε διαβάσεις όλα τα υπέροχα λόγια που σου γράφω, που ‘ναι γεμάτα απελπισία και θυμό που σε θυμάμαι, ενώ εσύ μ’ έχεις ήδη διαγράψει.

Γράφω λοιπόν.

Οι μέρες περνούν από πάνω μου βαριές και παγωμένες. Από τη μέρα που έφυγες σαν να μίκρυνε το κρεβάτι· δεν έχω πού να χωρέσω τη θλίψη μου και ξεχειλίζει στα πατώματα. Χτες όλη τη νύχτα φύσαγε. Ο αέρας χτυπούσε τα παράθυρα με μανία. Κι εγώ –θολά, μέσα στον ύπνο μου– ευχόμουν να τρυπήσει ο τοίχος, να με πάρει και να με σηκώσει ο άνεμος, για να μην είμαι άλλο σε παύση.

Τελευταία όμως, προπονούμαι να κοιμάμαι κι όταν δεν κοιμάμαι, για να μην πονάω και να μην σκέφτομαι. Ενοχλώ τη σιωπή μου με θορύβους περιττούς και σπρώχνω την ώρα, για να νυχτώνει όσο γίνεται πιο γρήγορα. Κατάφερα να σβήνω κάπου-κάπου απ’ το μυαλό μου την εικόνα σου και τώρα κλαίω λιγότερο. Μόνον όποτε μυρίσω στο δωμάτιο την ανάμνηση· αλλά είναι σπάνια, γιατί τρίβω με σαπούνι και παροξυσμό τους τοίχους, μέχρι να ματώσουν και να ξεράσουν το παλιό απ’ τη ζωή μου και το σπίτι.

Θα μετακομίσω. 

Όταν δεν καταφέρνω να είμαι εγώ και είμαι εγώ σε σένα γαντζωμένη, παραδίνομαι ολόκληρη στο πάθος μου. Κλαίω, κλαίω και σου γράφω· για να θυμάμαι ότι στ’ αλήθεια υπήρξες κι ότι υπήρξα κι εγώ μέσα από σένα. Παλεύω να σε ξεχάσω ενώ δε θέλω, γιατί μετά ποια θα είμαι; Και τι σκοπό θα έχω απ’ το να σε κερδίσω πίσω; Θέλω τώρα, μέσα απ’ αυτές τις λέξεις να σου χαρίσω την ύπαρξή μου ολόκληρη, μιας και πια καταλαβαίνω ότι ποτέ δε μου ανήκε. Θα κρατήσω μόνο τη σάρκα μου και θα την ταΐσω λήθη, μπας και μπορέσω να χωρέσω πάλι μέσα της. Προς το παρόν, σου παραδίνομαι και κάνε με ό,τι θέλεις. Πόσα κομμάτια άλλωστε να γίνω ακόμη; Θρύψαλα είμαι.

Παρακάτω, χωρίζω σε παραγράφους τη διττή και αντιφατική μου διάθεση για σένα. Προσπάθησε να μην μπερδευτείς.

Αναρωτιόμουν αν ποτέ γεύτηκες φιλί καλύτερο απ’ το τελευταίο μας. Ποτισμένο με δάκρυα μαζί και όνειρα. Πιο αλμυρό και απέραντο απ’ όλες τις θάλασσες του κόσμου ενωμένες. Πιο δικό μας (μας;), που σχεδόν ξεχνάω αν τελικά το έζησα (το έζησα;). Και τι δε θά δινα για να το ξαναζήσω. Κι ας ήταν το τελευταίο πράγμα που θά κανα σ’ αυτή τη γη.

Σκέφτηκα να σηκώσω όπως μπορώ όσο κορμί μου απόμεινε και να το περπατήσω στην ακτή. Να το ρίξω, όπως είναι, μ’ όλα τα τραύματα που κουβαλάει, στο νερό και να ξεπλύνω από πάνω του το ό,τι νωχελικό και άχρηστο κρατάει από σένα. Ψάχνω ακόμα το καταλληλότερο μέρος να προσεύχομαι για να μην ξαναγυρίσεις. Αλλά εσύ όπου πήγαινες ταίριαζες την παρουσία σου με τον Θεό. Πού να προσευχηθώ λοιπόν, και ποιος θα με ακούσει;

Όλα είναι μάταια.

Όμως, όσο ο χρόνος ρέει και καταρρέει, τόσο σε μένα καταλήγω.
Βαρέθηκα να είμαι έτσι κι όχι αλλιώς (το έτσι είναι σε σένα αγκιστρωμένη και το αλλιώς είναι σε μένα).

Το κανονικό επιζητώ (το χωρίς εσένα κι ευτυχής). Να του χαρίσω ό,τι έχω, να μου επιστρέψει τη γαλήνη. Κανονική να γίνω, ήρεμη κι απλή. Να αδράζω στο έπακρο τις πέντε μου αισθήσεις. Να μη φοβάμαι μη γυρίσουν να με φάνε. Να τις αφήνω να με τρώνε και να βρίσκω εκεί την ευτυχία.

Φύγε λοιπόν, σε ικετεύω. Έχω τόση δουλειά ακόμα για να κάνω…

Σχετικά άρθρα

«Ποιος ανακάλυψε την Αμερική;» της Χρύσας Σπηλιώτη (θέατρο)

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Απολαύστε δωρεάν θεατρικές παραστάσεις από το σπίτι σας

Βασίλειος Μακέδος

Metropolitan Cats 1983 – Η ιστορία των γατών του Μητροπολιτικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης | Ντοκιμαντέρ

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X