Sparmatseto
Αφιερώματα Πρόσωπα Συνεντεύξεις

ΦΙΛΙΖ ΚΑΝΤΟΥΧΑΡ – “Επέλεξα να ζω με τα χρώματα” | Συνέντευξη με μια εικαστικό

Ο σοφός λαός συνηθίζει πολλές φορές να λέει πως «Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει!». Τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό για τον καθέναν μας;


Να μην προτρέχουμε και ν’ απολαμβάνουμε το σήμερα;

Να μην προγραμματίζουμε πράγματα που δεν εξαρτώνται από μας;

Να μην ονειρευόμαστε;


Είναι αλήθεια πως κάποια πράγματα αλλού τα πηγαίνουμε και αυτά με την σειρά τους αλλού μας πάνε, ανοίγοντας μας  με επίπονο τρόπο πολλές φορές δρόμους και μονοπάτια που δεν γνωρίζαμε καν πως υπήρχαν μέσα μας, προκαλώντας μας να τα περπατήσουμε, να τα ανακαλύψουμε και να τα κατακτήσουμε.

Αυτό συνέβει και στην περίπτωση της Πομάκας εικαστικού Φιλίζ Καντουχάρ.

Η εικαστικός Φιλίζ Καντουχάρ

Γεννημένη στην Κομοτηνή και μεγαλωμένη στην Ξάνθη το 1981, η Φιλίζ είχε δρομολογήσει κάποια πράγματα για την ζωή της από μικρή.

Σαν καλή μαθήτρια που ήταν ήθελε να σπουδάσει και να ανοίξει τα φτερά της σε έναν κόσμο πιο μεγάλο, πιο ενδιαφέρον αντίθετο από τον μικρόκοσμο της ταπεινής μας επαρχιακής κοινωνίας.

Πέρασε στο Πανεπιστήμιο δίνοντας εξετάσεις στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και άρχισε να βλέπει τον εαυτό της να καθοδηγεί και να παροτρύνει τα μικρά παιδιά να ακολουθήσουν κι αυτά το δικό τους όνειρο.

Όπως όμως είπαμε εμείς κάνουμε τα σχέδια και κάποιος άλλος γελά.

Μετά από ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα που είχε είδε την ζωή της να αλλάζει ριζικά.

Ο πόνος, τα χειρουργεία, η αποθεραπεία, την ανάγκασαν να σταματήσει τις σπουδές της και να επιστρέψει στον αρχικό μικρόκοσμο της.

Με αγώνα, θέληση, πείσμα μα και πολλά χειρουργεία κατάφερε να σταθεί ξανά στα πόδια της και να συνεχίσει να χαίρεται το υπέρτατο δώρο που λέγεται ζωή.

“Όταν η ζωή σου αλλάζει ξαφνικά, ξανά και ξανά μαθαίνεις να τη χαίρεσαι όσο καλύτερα μπορείς. Εγώ επέλεξα να τη ζω με χρώματα.”

Η «δίψα» της όμως για δημιουργία και έκφραση δεν είχε σβήσει ποτέ και με την καθοριστική παρέμβαση της ζωγράφου Καίτης Σταυροπούλου Βλάχου (της έδωσε πινέλα , χρώματα κι ένα βιβλίο για να μάθει την τέχνη της ζωγραφικής και πως να χρησιμοποιεί τα χρώματα σωστά) πίστεψε στον εαυτό της και ξεκίνησε την ενασχόληση της με τα καλλιτεχνικά.

Οι φίλοι/ες  την στήριξαν, πήρε θάρρος και ξεκίνησε δειλά, δειλά να ζωγραφίζει κάνοντας την δημιουργία της βάλσαμο για τους πόνος του σώματος, γεμίζοντας με χρώμα και φως την ψυχή της.

Έτσι ξεκίνησε να παίρνει μέρος και σε εκθέσεις, αποσπώντας θερμά σχόλια από γνωστούς και αγνώστους που ανακάλυπταν την ίδια και το ταλέντο της.

  • 2017 στον πολιτιστικό σύλλογο Π.Α.Σ. αντίκα με θέμα «Χέρια»
  • 2018 στις γιορτές παλιάς πόλης στην αυλή της Πινακοθήκης μαζί με άλλους καλλιτέχνες, με θέμα «Πρόσωπα»
  • 2019 ξανά στις γιορτές παλιάς πόλης, στην Αυλή της Πινακοθήκης με θέμα «Μικρός πρίγκιπας».

Ερ._Πώς μέσα στο κενό βρίσκεις την ουσία και την δημιουργία; Είναι σαν να σε τραβάει ένα χέρι από το σκοτάδι στο φως;

Απ._Διέξοδος, φάρμακο, ψυχοθεραπεία.

Η ζωή μου τα τελευταία χρόνια είναι ουσιαστικά μέσα στο σπίτι. Οι δυνατοί πόνοι, η σπαστικότητα, η αστάθεια στον βηματισμό, η κούραση είναι οι λόγοι που με κρατούν μέσα στο σπίτι. Αυτό είναι το λεγόμενο δικό μου σκοτάδι.

Δεν το φοβήθηκα ποτέ, μπορεί να με έχει κουράσει αλλά μέσα από το σκοτάδι αυτό μου δίνεται η ευκαιρία να ανακαλύπτω τρόπους να βγω στο φως.

Οι νύχτες μου κυλούν με δυσκολία και ο ύπνος είναι λίγος. Έτσι τις κυριολεκτικά σκοτεινές ώρες τα βράδια, τις “εκμεταλλεύομαι” κάνοντας σκέψεις κυρίως δημιουργικές. Το πρωί λοιπόν με το φως, ζωντανεύουν οι σκέψεις τούτες κι αποτυπώνονται σε κάποιο χαρτί, καμβά, ξύλο, ότι υπάρχει.

Έτσι μέσα από το σκοτεινό κενό της ζωής μου βρίσκω τη δύναμη να συνεχίσω βγαίνοντας στο φως. Η αγάπη μου για τη ζωή είναι το χέρι που με τραβάει μα και με βαστά γερά.

Ερ._Ή καλλιτεχνική σου «παλέτα» έχει ένα προκαθορισμένο μοτίβο, ή αυτό προσαρμόζεται ανάλογα με την εποχή και την διάθεση σου;

Απ._ Η καλλιτεχνική μου “παλέτα” αλλάζει συνεχώς. Ξεκίνησα δειλά, δειλά, να ζωγραφίζω λουλούδια κυρίως, σώματα, καμπύλες, κύκλους. Όλα αυτά για να μάθει το χέρι και να οικειοποιηθεί τις κινήσεις που θα χρησίμευαν στο μέλλον ώστε να μπορώ να δημιουργήσω όλο και πιο πολύ.

Νομίζω ότι αφού έμαθα τα βασικά, άρχισα μετά να δημιουργώ ανάλογα με την διάθεση μα και με το συναίσθημα. Θα αναφέρω ένα παράδειγμα, όταν έμαθα αρκετά καλά να ζωγραφίζω μάτια πράγμα που το είχα καημό. Τότε πήρα απόφαση να κάνω τα πρόσωπα / σκίτσα.

Επέλεξα να κάνω σκίτσα φίλων, συγγενών, γνωστών μου, βασικά ανθρώπων όπου ήθελα να δω. Είχα την ευκαιρία να έρθω σε επικοινωνία μαζί τους για να πάρω την έγκριση τους για το πορτρέτο μα και το “ναι” ώστε να βάλω τα έργα αυτά σε μια έκθεση που θα ακολουθούσε.

Γέμισαν οι μέρες μου χαρά , η μοναξιά μου ήταν η αιτία του θέματος ” πρόσωπα “.

“Όταν έμαθα αρκετά καλά να ζωγραφίζω μάτια, τότε πήρα την απόφαση να κάνω τα πρόσωπα”

Ένας έρωτας, ήταν ο λόγος που έκανα το θέμα “χέρια” ήθελα να περιγράψω μέσω της τέχνης μου το πόσο σημαντικό είναι για εμένα τουλάχιστον το άγγιγμα των χεριών. Άγγιγμα, από αυτό το πρώτο τρυφερό κι αμήχανο έπειτα το ρομαντικό χέρι, χέρι έως και αυτό του πάθους, του καυγά, της τελευταίας αγκαλιάς.

Στη συνέχεια ήρθε ο ” Μικρός πρίγκιπας” εκεί έβγαλα όλη μου την αγάπη για τα παιδιά . Ταυτόχρονα όμως ήθελα να θυμίσω και στους μεγαλύτερους ανθρώπους ότι υπάρχει μέσα τους, ίσως κάπου βαθιά η παιδική ψυχή που δεν πρέπει να ξεχνούν.

Συνοψίζοντας λοιπόν , η καλλιτεχνική μου “παλέτα” προσαρμόζεται ανάλογα με τις ανάγκες και τις επιθυμίες της ψυχής μου.

 

Ερ._Τα υλικά που χρησιμοποιείς είναι τα συνηθισμένα που χρησιμοποιούν όλοι οι καλλιτέχνες ή τα επιλέγεις μέσα από την καθημερινότητα σου;

Απ._ Έχω δοκιμάσει νομίζω πάρα πολλά υλικά , κυρίως τα κλασικά. Ακρυλικά, τέμπερες, λάδι, ξηρό παστέλ, λαδοπαστέλ, μαρκαδόρους.

Κάνω μίξεις χρωμάτων και πειραματισμούς άλλοτε με επιτυχία κι άλλοτε με αποτυχία. Έτυχε να χρησιμοποιήσω και υλικά λίγο πιο ιδιαίτερα θα έλεγα. Ζουμί /χυμό ροδιού, παζαριού, βύσσινου. Μπαχαρικά όπως πάπρικα και κουρκουμά αλλά και καλλυντικά κυρίως σκιές ματιών.

Λατρεύω τα έντονα χρώματα και τα χρώματα που έχουν υφή, όπως το λάδι. Θέλω να αγγίζω το υλικό με τα χέρια μου και να το νιώθω. Κυρίως χρωματίζω τη βάση με τα χέρια μου κι όπου μπορώ δηλαδή και όταν κρίνεται απαραίτητο για λεπτομέρειες κυρίως, δουλεύω με πινέλα.

Πηγαίνω λίγο κόντρα θα έλεγα στο πώς πρέπει να χειριστώ ένα υλικό. Κάνω αυτό που μου βγαίνει αυθόρμητα, ρισκάρω θα έλεγα (κάποιες φορές με πλήρη αποτυχία) αλλά συνεχίζω !

 

Ερ._Σημειολογία και έκφραση – Υπάρχουν κρυφά μηνύματα και συμβολισμοί στη τέχνη σου;

Απ._Σημειολογία κι έκφραση , όπως κι όπου χτυπά η καρδιά μου . Χτύποι από χαρά, από λύπη, αγωνία
ανάλογα δηλαδή με το πώς καρδιοχτυπώ, επιλέγω χρώματα αρχικά κι έπειτα δημιουργώ . Αποτυπώνω αυτά που νιώθω , αυτά που με εκφράζουν.

Με κυρίαρχο τον σωματικό πόνο, όπου υπάρχει καθημερινά στη ζωή μου, ξεσπάω, αντιδρώ και δημιουργώ.

Συνήθως αντίθετα από αυτά που πραγματικά νιώθω. Όταν πονάω ζωγραφίζω χαρούμενα θέματα κι όταν είμαι καλά βγάζω από μέσα μου τον πόνο, τον διώχνω, τον εκθέτω θα έλεγα για να τον ξορκίσω.

Συμβολισμοί και κρυφά μηνύματα δεν υπάρχουν.

Ίσα ίσα θα έλεγα ότι είναι φανερά όσα θέλω να μοιραστώ. Θαρρώ ότι καταφέρνω να μεταδώσω μέσω της τέχνης μου ελπίδα, αισιοδοξία και δύναμη.

Ο αυθορμητισμός μου και η ανυπομονησία μου δεν μου δίνουν περιθώριο να σκεφτώ και πολύ το τι θα ζωγραφίσω. Γι’ αυτό και λέω ότι δεν υπάρχουν κρυφά μηνύματα. Ίσως όμως ο κάθε άνθρωπος που θα δει το έργο μου να ανακαλύψει κάποιο μυστικό που δεν θα μάθω ποτέ.

 

Ερ._Ονειρεύεσαι με κλειστά ή ανοιχτά μάτια. Πες ένα τρελό όνειρο που θες να γίνει πραγματικότητα.

Απ._Όνειρα, αμέ πολλά, με κλειστά και με ανοιχτά μάτια .
Μετά το τροχαίο είχα πάψει να ονειρεύομαι, γενικά είχα πάψει να ελπίζω. Προσπαθούσα να κρατηθώ για τους ανθρώπους που αγαπώ.

Σιγά σιγά, ήρθαν και τα όνειρα ξανά στη ζωή μου.

Ένα όνειρο χάθηκε, αυτό το να γίνω δασκάλα μα πραγματοποιήθηκε ένα άλλο, να γίνω ερασιτέχνης ζωγράφος.

Μάλλον αυτό ήταν που ήθελα πιο πολύ μέσα μου, τη ζωγραφική.

Κάνω όνειρα συνέχεια, ξέρω μερικά δεν θα τα ζήσω ποτέ γιατί δεν γίνεται, αλλά τα ζει το μυαλό μου, η ψυχή μου.

Είναι όμορφο να ονειρεύεσαι και με ανοιχτά και με κλειστά μάτια. Στα όνειρα με κλειστά μάτια, έχω την εντύπωση ότι βλέπουμε τους φόβους, τους πόθους μας, στιγμές που θέλουμε και δεν θέλουμε να βιώσουμε.

Είναι μια συνεργασία του μυαλού και της καρδιάς ώστε να υπάρξει μια ισορροπία μέσα μας με σκοπό να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε με ανοιχτά μάτια.

Τρελό όνειρο που θέλω να γίνει πραγματικότητα, έχει γίνει, ήθελα να κάνω έκθεση ζωγραφικής .

Με τη βοήθεια αγαπημένων ανθρώπων κατάφερα να το ζήσω κι εύχομαι να υπάρξει συνέχεια.

Έχω κι ένα ακόμη που είναι άσχετο με την τέχνη της ζωγραφικής, αλλά σχετικό με τη μουσική.

Μα δεν θα το αποκαλύψω, είναι σαν τις ευχές.
Δεν θα το πω για να βγεί, θα βγει; Αν βγει θα το μάθετε!

Ζούμε μια πολύ δύσκολη περίοδο όλες κι όλοι μας λόγω της πανδημίας.
Υπάρχουν πολλά χέρια που θέλουν να μας τραβήξουν, κάποια χάνονται μα κάποια είναι πάντα εκεί.

Αξίζει να απλώσουμε κι εμείς το χέρι μας.

Να το δώσουμε για να βγούνε στην επιφάνεια αλλά και για να τραβήξουμε κάποιο άτομο που το έχει ανάγκη.

Ζήστε στιγμές με υγεία , αγάπη και κάντε πράξη τα πιο τρελά σας όνειρα.


Περισσότερα έργα καθώς και περισσότερες πληροφορίες για την Φιλίζ Καντουχάρ θα βρείτε ΕΔΩ.

Σχετικά άρθρα

10-1 ερωτήσεις ψάχνουν απάντηση – Η Παρθενόπη Μπουζούρη συνεντευξιάζεται με τον Αντώνη Βαρβατσούλια.

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Ποιοι θυμούνται τον Μπόλεκ και τον Λόλεκ?

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Σκέψεις για τα Σπήλαια του Μυαλού του Τριαντάφυλλου Βαΐτση

Βασίλειος Μακέδος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X