Sparmatseto
Αφιερώματα

Το αγαθό της οικογένειας | Γιατί δεν πρέπει να “κόψουμε” τις ρίζες μας

(Για την θεία μου την Λαμπρινή)

Η γνώση, η καταγραφή και η διατήρηση του οικογενειακού μας ιστορικού επηρεάζει άμεσα εμάς, την οικογένειά μας, ακόμη και τις μελλοντικές γενιές ανθρώπων που ίσως δεν γνωρίσουμε ποτέ. Γιατί όμως έχει σημασία το οικογενειακό μας ιστορικό.

Γνωρίζοντας το πολιτιστικό μας υπόβαθρο και από πού ήρθαμε μπορεί να μας βοηθήσει να αναπτύξουμε μια ισχυρή αίσθηση του ποιοι πραγματικά είμαστε. Ο τρόπος με τον οποίο συσχετίζουμε τις οικογενειακές μας ιστορίες και δημιουργούμε τις δικές μας αφηγήσεις για τον εαυτό μας βοηθά στη δημιουργία μιας μοναδικής, αυθεντικής βασικής μας ταυτότητας.

Η δημιουργία σχέσεων με το οικογενειακό παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μπορεί να καλύψει μια έμφυτη ανάγκη μας. Τα ανθρώπινα όντα επιθυμούν προσκόλληση, ιδιοκτησία και σύνδεση. Οι σχέσεις που δημιουργούμε με άλλους ανθρώπους μπορεί να είναι απίστευτα ανθεκτικές, όχι μόνο με τους ανθρώπους στο παρόν μας, αλλά και με τους ανθρώπους στο παρελθόν και στο μέλλον μας. Όσο περισσότερα ανακαλύπτουμε για το παρελθόν μας, τόσο μεγαλύτερη είναι η σχέση που νιώθουμε με τους προγόνους μας. Καθώς καταγράφουμε τη δική μας ιστορία και ανοίγουμε την ευκαιρία στις μελλοντικές γενιές να έρθουν σε επαφή μαζί μας όταν εμείς θα έχουμε φύγει.

«Ένας λαός χωρίς τη γνώση της ιστορίας, της καταγωγής και του πολιτισμού του είναι σαν ένα δέντρο χωρίς ρίζες». —Marcus Garvey

Σε μια ομιλία του με τίτλο «Όλα όσα νομίζετε ότι γνωρίζετε για τον εθισμό είναι λάθος», ο Βρετανός δημοσιογράφος Johann Hari διδάσκει ότι το αντίθετο του εθισμού δεν είναι ηρεμία, είναι σύνδεση. Η σύνδεση με μέλη της οικογένειάς μας στο παρελθόν και στο παρόν, μαθαίνοντας την ιστορία τους γεμίζει μια έμφυτη ανάγκη σε κάθε έναν από εμάς.

Η εκμάθηση της ιστορίας των προγονικών μας καταβολών βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα τις προκλήσεις που αντιμετώπισαν και συχνά εμπνέει μεγαλύτερη αγάπη και συμπόνια για τα λάθη μας και τα λάθη τους. Αυτή η συμπόνια μπορεί εύκολα να μεταφραστεί στις σχέσεις μας με τους ζωντανούς, εντός των οικογενειών μας και εκτός αυτών. Όλοι αντιμετωπίζουμε σκληρά πράγματα. Το να θυμόμαστε αυτό το γεγονός στο πλαίσιο των αδυναμιών των άλλων μας επιτρέπει να είμαστε καλύτεροι υπάλληλοι, διευθυντές, σύζυγοι, γονείς, παιδιά, αδέλφια και γενικά ανθρώπινα όντα.

Η γνώση της οικογενειακής μας ιστορίας δημιουργεί ανθεκτικότητα.

Μαθαίνοντας για τη ζωή των προγόνων μας, μπορούμε να δούμε μοτίβα να ξεπεράσουμε τις αποτυχίες και να επιβιώσουμε σε δύσκολους καιρούς. Οι ιστορίες τους μας θυμίζουν ότι σίγουρα δεν θα λειτουργούν όλα εύκολα σ’ αυτή τη ζωή, ότι υπάρχουν απογοητεύσεις και ανισότητες, αλλά μπορούμε να τις ανακάμψουμε, να θριαμβεύσουμε και να βρούμε ευτυχία παρά τις όποιες δυσκολίες.

Ο Bruce Feiler, σε ένα άρθρο για τους New York Times, συνοψίζει μια μελέτη για την ανθεκτικότητα των παιδιών: «Όσο περισσότερα παιδιά γνώριζαν για την ιστορία της οικογένειάς τους, τόσο ισχυρότερη είναι η αίσθηση ελέγχου τους στη ζωή και η αυτοεκτίμησή τους αναδεικνύοντας το σαν αποτέλεσμα συναισθηματικής υγείας και ευτυχίας αυτών των παιδιών. ”

Πώς τα αρχεία και το οικογενειακό ιστορικό επηρεάζουν τις επόμενες γενιές.

Ο William Dade κληρικός του 18ου αιώνα στο Γιορκσάιρ της Αγγλίας αν και δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν είχε δικά του παιδιά, προώθησε την πρακτική της συμπερίληψης όσο το δυνατόν περισσότερων πληροφοριών στα μητρώα των ενοριών.

Λόγω των προσπαθειών του, πολλά μητρώα αυτής της περιόδου περιέχουν πλούσιες πληροφορίες για γενεαλογικές ανησυχίες. Η Amy Harris, καθηγήτρια οικογενειακής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Brigham Young, αναφέρεται για αυτόν σαν μια υπέρτατη πράξη ανιδιοτελούς προσπάθειας στην γενεαλογική συνείδηση. Η πράξη της συνειδητοποίησης και της αίσθησης ευθύνης έναντι των προγόνων μας αλλά και όλων των μελλοντικών ανθρώπων είναι μια πράξη αλτρουιστικής ανιδιοτέλειας.

Η ικανότητα συνεργασίας και ανιδιοτελούς συμπεριφοράς είναι μοναδική για την ανθρωπότητα. Η Harris διδάσκει πως αυτό είναι που μας επιτρέπει να αξιοποιήσουμε τη «δύναμη εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων». Η εκμάθηση της ιστορίας μας, η καταγραφή της και η συνέχιση της ευλογεί όχι μόνο τη συγγενική μας οικογένεια, αλλά και ολόκληρη την ανθρώπινη παγκόσμια οικογένεια.

Πώς μας ενισχύει το οικογενειακό ιστορικό και οι οικογενειακές σχέσεις. Καθώς βουτάμε στις δικές μας οικογενειακές ιστορίες, βλέπουμε γεγονότα να ξετυλίγονται τόσο σε δημόσια όσο και σε προσωπική κλίμακα.

Η οικογενειακή μας ιστορία ξεπερνά τα ονόματα και τις ημερομηνίες που βρίσκουμε στο γενεαλογικό μας δέντρο. Πρόκειται για αυτό που μας κάνει να είμαστε αυτό που είμαστε.  Πρόκειται για άτομα με τα οποία μπορούμε να δημιουργήσουμε βαθιές συνδέσεις. Πρόκειται για ανθρώπους που κάποτε έζησαν, υπέφεραν και θριάμβευσαν. Πρόκειται για ρίζες και κλαδιά και φύλλα και ολόκληρα δάση.

Πρόκειται για όλους μας.

Σχετικά άρθρα

21η Μαρτίου – Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Γιάννης Βλαχογιάννης | Αφιέρωμα στα 200 χρονιά από την επανάσταση του 1821

Θανάσης Μουσόπουλος

Το έργο του Κώστα Kρυστάλλη (μέρος ΙΙ)

Θανάσης Μουσόπουλος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X