Sparmatseto
Βιβλίο

Σχολιασμοί για την ποιητική συλλογή «ΑΝΙΑΤΗ ΑΝΟΙΞΗ» της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΨΙΡΟΛΙΟΛΙΟΥ

 

Σχολιασμοί για την ποιητική συλλογή «ΑΝΙΑΤΗ ΑΝΟΙΞΗ» της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΨΙΡΟΛΙΟΛΙΟΥ

 

ΑΝΙΑΤΗ ΑΝΟΙΞΗ

Η Αγαπημένη μου, φίλη, Φωτεινή

Με ταξίδεψε στον ποιητικό λόγο της που είναι τόσο προσωπικός όσο και κοινός, παράλληλα άχρονος και χρονικός.

Προτρέπει τον εαυτό της να «μαζέψει τα φωνήεντα που ‘ χάσαν την ηχώ τους» την μυρωδιά της μπόρας και βήμα το βήμα μόνη της να πορευτεί στην Άνοιξη, σαν «ξυπόλυτο σπουργίτι».

Πιστεύει και ονειρεύεται το φως της νιότης που κερδίζει βήμα για ένα νέο στερέωμα ενοίκων στη γη .

Αφήνεται στην υγρή της ανάσα να μάθει, να διδαχτεί, να γαληνέψει, να παραιτηθεί (το ποίημα της «Αναγέννηση» είναι καταπληκτικό!!!).

Μαδάει τα στεφάνια της διεκδικώντας το δίκιο της ζωής της, διεκδικώντας δεύτερη ζωή, μέσα σε θάλασσα που ακατάπαυστα ρέει μεταξύ των δαχτύλων.

Παινεύει την υπαναχώρηση των πόθων και τον εξωραϊσμό των θυμών. Αφήνει λυπημένους τους υγρούς χρόνους που βάφουν τα μαλλιά μας και παρατάει την Ιθάκη σαν καπετάνιος.

Το άλλοθι της, η δικαιολογία της για τους φόβους της, είναι μία παραπλάνηση, ένα αλλού, μια βεβαίωση ότι βρισκόταν αλλού τη στιγμή που διαπράχθηκε το έγκλημα του φόβου, εκείνη σε ήλιους και οι άλλοι σε ανταρσία εναντίον της, ενάντιων των ήλιων των ημερών της.

 

poetry2-sparmatseto

 

Γνωρίζει ότι είναι θέμα χρόνου η συντριβή, μια συντριβή όμως αληθινής ζωής που την καπνίζουμε γυμνοί σε αχυρένιο στρώμα χαζεύοντας ρωγμές του ουρανού που τραγουδούν (το ποίημα «Χιούμορ» με συγκλόνισε).

Βαθιά απογοητευμένη από το συλλογικό γήρας καθρεφτίζεται στο μαύρο πίνακα του Γκόγια «Δυο γέροι τρώνε σούπα» αλλά κατεβάζει μια ελπίδα από τον ουρανό για να πορευτεί στους ίσκιους.

Μετά σχεδόν τον 1/3 της ζωής της (τον 1/3 των ποιημάτων της- στο 17ο από τα 42 ποιήματά της) έρχεται η «Μετάλλαξη», ο διασυρμός της σε γη άγνωστη, σαν όψιμο χορτάρι στα ρείθρα του δρόμου. Ζει στη λίμνη της λύπης, με ρήματα που τα ‘πνιξε το κύμα, καθώς η ποίηση δεν προσφέρεται για ψαλμωδία.

Τότε επαναστατεί με «ρήματα ασυντέλεστου μέλλοντα», ενός μέλλοντος που δεν συντελέσθηκε, δεν περατώθηκε ακόμη, κάνοντας παντιέρα αισθήματα από λεβάντα και ένα καπέλο των τεχνών. Τότε απευθύνεται στην μεγάλη δασκάλα τη φύση. Με ένα τριπλό δοξαστικό: 1.- ένα ευχαριστώ στη ρίζα, 2.- ένα ύμνο στον έρωτα, 3.- μία αποκάλυψη στην μουσική του θεού που είναι η δική μας σιωπή, η σιωπή του εαυτού μας.(το ποίημα «ΦΥΣΗ ΔΙΑΔΑΞΕ ΜΑΣ» υμνητικό).

Γνωρίζει ότι το μόνο που θα απομείνει από τις σχέσεις μας είναι η «εγγύτητα» και διακηρύσσει ένα ανίατο πάθος στο άνοιγμα, μια αθεράπευτη, αγιάτρευτη επιθυμία στης Άνοιξης το άνοιγμα.

Βέβαια μιλάει για τον πόνο, για τα στάδια του εξευγενισμού των ψυχών και προτάσσει την «αντοχή στο αέναο κατηφόρισμα…. με καλή παραφίνη», με σκοπό την αφαίρεση του λαδιού της λύπης, των πτητικών υλών των συνειρμών, των χρωστικών από τις αράχνες, την υγρασία από τα αγκάθια. Νιώθει ότι πάντα θα ματώνει η πληγή και «η εκατόμβη των ψυχών θα καπνίζει για πάντα» και όλα «τα καρφιά θα βλασταίνουν».

Παρόλα αυτά στης «θεραπείας μπαίνει τον ναό με τον ξυπόλυτο πόθο» και νιώθει τον έρωτα «τον επερχόμενο» να λιώνει την αποστείρωση, να δίνει στη «στιγμή χτύπο και παλμό και όνομα θνητό, αίμα, γεμάτο» και ας ξέρει ότι αργά «εξαϋλώνεται το άχθος του χειμώνα».

Εκείνη στέκεται πάντα «από’ δω…» , στα αχαρτογράφητα, στα άυλα, στα ζωντανά με χρώματα.

Όταν είναι κοντά στο όριο, στης καραντίνας το άρρωστο μυαλό, βγάζει το φίμωτρο και κλαίει!! Αφήνει το συναίσθημα ελεύθερο. Τότε τη στιγμή που αρρωσταίνει το μυαλό ΑΝΑΣΤΑΙΝΕΤΑΙ.

Κάθε πρωί ανασταίνεται στις ανατολές και ανταμώνει την «επαιτεία του κόσμου», την «επ-αιτεία»-ζητιανιά στην ΑΙΣΑ, στην θέα της τύχης, στο πεπρωμένο του κόσμου.

ΑΙΤΕΙΤΑΙ η Φωτεινή!!! Ζητάει το κέρας της αμαλθείας, το σύμβολο της αφθονίας, κρατώντας ένα μεγάλο δοχείο, σε σχήμα κέρατος ζώου, το οποίο ξεχειλίζει από φυσικά προϊόντα: ΛΕΞΕΙΣ, ΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΥΜΝΟΥΣ: ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗ “ΑΝΙΑΤΗ ΑΝΟΙΞΗ”

ΦΩΤΕΙΝΗ ΜΟΥ!!!!

 

poetry-sparmatseto2

 

Αξίζει, Φωτεινή μου, η ποίηση σου να γεννηθεί και να ξαναγεννηθεί μπροστά στην έκσταση που προκαλεί η πρωτοτυπία μιας εικόνας σου.

Άλλωστε κάθε καινούρια εικόνα σου συνδέεται με το αρχέτυπο που κοιμάται στο βάθος του ασυνειδήτου μας και το ξυπνά, το αναγεννά.

Φωτεινή μου, η ποιητική εικόνα σου είναι ένα αιφνίδιο ανάγλυφο του ψυχισμού σου. Όμως παράλληλα, η πηγή της φαντασίας σου, εκτείνεται πέρα από τις προσωπικές αναμνήσεις σου. Όπως διατυπώνει ο Bachelard είναι μια κίνηση προς το παρελθόν, φτάνοντας σε ένα πεδίο, που ονομάζει εναλλακτικά: «προ-μνήμη, αρχαία μνήμη, επέκεινα της μνήμης και επέκεινα των ονείρων, επέκεινα του παρελθόντος, πανάρχαια μνήμη, «στα βάθη της μνήμης, στο όριο της μνήμης, ίσως και πέρα από τη μνήμη στα πεδία του πανάρχαιου», στο απομακρυσμένο παρελθόν που δεν είναι δικό μας, στο μεγάλο βασίλειο του αχρονολόγητου παρελθόντος, όπου η μνήμη και η φαντασία είναι άρρηκτες. Η πηγή της φαντασίας σου προέρχεται αδιάσπαστα από μια σύνθεση των στοιχείων της δημιουργικής επεξεργασίας των δεδομένων που έχουν εισέλθει από το εξωτερικό σου περιβάλλον στον ψυχισμό σου μέσω της εμπειρίας σου, της αντίληψης σου άλλα και από αυτά τα άλλα που δεν έχουν βιωθεί αλλά ενυπάρχουν στην ψυχή σου, δημιουργώντας, μέσα στο πνεύμα σου Ελευθερία με λόγο και εικόνες.

Αξίζει να προστατεύσεις, Φωτεινή μου, την «μνήμη του αμνημόνευτου», την ποιητική φαντασία σου, για εσένα προσωπικά, μα και για τα πεδία του πανάρχαιου και του παν-μέλλοντος χρόνου.

 

ΜΕ ΠΑΘΟΣ ΑΝΙΑΤΟ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Σχετικά άρθρα

Frank M.Snowden, “Επιδημίες και κοινωνία -Από τον Μαύρο Θάνατο μέχρι σήμερα” | Της Λεύκης Σαραντινού

Λεύκη Σαραντινού

Nial Ferguson, «Η πλατεία και ο πύργος, Δίκτυα, ιεραρχίες και η πάλη για παγκόσμια ισχύ» | Της Λεύκης Σαραντινού

Λεύκη Σαραντινού

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΥΝΘΕΤΡΙΕΣ | Ποίημα για την Γυναίκα

Έφη Ζάννη

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X