Sparmatseto
Αφιερώματα Πρόσωπα

Σταυρός Παπαδόπουλος – δημιουργός του ποιητικού και πεζού λόγου στην Κομοτηνή

 

Σταυρός Παπαδόπουλος – δημιουργός του ποιητικού και πεζού λόγου στην Κομοτηνή

 

 

Ποιητικός λόγος

Τα τελευταία χρόνια σε ποιητικές συναντήσεις στο γειτονικό νομό Ροδόπης – μ’ αρέσει ο παλιός τίτλος της γειτονικής μας περιφερειακής ενότητας – στη Ροδόπη, λοιπόν, στον Ίασμο, στην Κομοτηνή και στον Μικρό Διάκοσμο του Γιάννη Βουλτσίδη στον Ίμερο – συναντώ και γνωρίζω πολλούς ποιητές και ποιήτριες χριστιανούς και μουσουλμάνους, που παρουσιάζουν τις δημιουργίες τους.

Πρόσφατα στο Καφενείο του Καμενίδη στην πρωτεύουσα της Θράκης πήρα μέρος σε ποιητική βραδιά που οργάνωσε ο φίλος Σταύρος Παπαδόπουλος. Είχα την ευκαιρία να ακούσω τον δημιουργό να διαβάζει κείμενά του και να απαγγέλλει. Επιπλέον, μου χάρισε μια αυτοέκδοσή του με τίτλο «Ταξίδια Φαντασίας», Κομοτηνή 2020, σελ. 47. Σημειώνει ο ίδιος: πεζά και ποιήματα από τη συλλογή μου «Ταξίδια φαντασίας στο απέραντο γαλάζιο της ψυχής» – Ιστορίες και ποιήματα φωνές από τα βάθη της ψυχής μου – Αφιερωμένα σε φίλους αγαπημένους – Περίοδος 2018-20 – Ποιητής του έρωτα και της αγάπης».

 

 

Σταυρός Παπαδόπουλος

Φέτος, καθώς ασχολούμαι εκτός των άλλων με τους δημιουργούς της εκατονταετηρίδας της Ελεύθερης Θράκης, οφείλω να τιμήσω και τούτον τον σύγχρονό μας τεχνίτη του λόγου.

Ο Σταύρος Παπαδόπουλος, που είναι κτηνίατρος και έχει ευρύτερες σπουδές και ενδιαφέροντα, είναι άνθρωπος όχι του «γραφείου» αλλά της καθημερινής βιοπάλης. Αυτό αποτυπώνεται στα κείμενά του, πεζά και ποιητικά. Από τη συλλογή που μου χάρισε να παραθέσω δύο αποσπάσματα, ένα από το κάθε είδος, για να σχηματίσει ο αναγνώστης και η αναγνώστριά μου ιδία γνώμη για τον δημιουργό.

 

1

…Ο μπάρμπα Θανάσης…

 

΄Ηταν Μάης ημέρα ανοιξιάτικη όμορφη… Ξεκίνησα με το μικρό μου αμαξάκι την τσάντα τα φάρμακα και τα σύνεργα … Θα πήγαινα στον μπάρμπα Θανάση εκεί ψηλά στα βουνά της Ροδόπης. Είχε την καλύβα του και το μαντρί του εκεί ψηλά στο δάσος. ΄Ανθρωπος παράξενος μοναχικός.. Λέγανε στο χωριό πως ήταν αλαφροΐσκιωτος και μιλούσε με τα πρόβατα και τα φαντάσματα.. Λένε πως βρήκε ένα τσουκάλι λίρες εκεί στο βουνό και κανείς δεν μπορεί να ζυγώσει όταν τα άγρια σκυλιά του είναι ελεύθερα!! Λένε πως όταν πουλάει τα αρνάκια του κλαίει και για μέρες εξαφανίζεται!!

[…] Αφού τελείωσα με τις ενέσεις και εξετάσεις που έκανα μπήκαμε στην καλύβα του… ΄Εβγαλε ζεστό ζυμωτό ψωμί φρέσκο τυρί έκοψε ντομάτες από τον κήπο του φάγαμε είπιαμε όλα νόστιμα…

Τον ρώτησα για την ζωή του εδώ στην ερημιά..

[…] Και το τσουκάλι με τις λίρες που το έχεις, μπάρμπα Θανάση, του είπα γελώντας… Μείνε το βράδυ και θα σου το δείξω… […] Το βράδυ άναψε το τζάκι την λάμπα πετρελαίου.. Αφήσαμε την καλύβα του στο βουνό και ξεκινήσανε να μου δείξει τον θησαυρό του… Είχε φεγγάρι και το βουνό λουσμένο στο φως του φεγγαριού σαν να ήταν μέρα… […] Φτάσαμε σε μια σπηλιά κρυμμένη πίσω από βάτα και θάμνους μπήκαμε μέσα… ΄Αναψε ένα φανάρι που κρατούσε στα χέρια του… ΄Εκπληκτος είδα μέσα στην σπηλιά ανθρώπινους σκελετούς, ανατρίχιασα.. Μην φοβάσαι μου λέει τους ζωντανούς να φοβάσαι…

Είδα ασπίδες και δόρατα σκουριασμένα διαλυμένα από τον χρόνο… ΄Εψαξε σε ένα βαθούλωμα στον βράχο… Κοίτα μου είπε κρατούσε στο χέρι του ένα κομμάτι που γυάλιζε κίτρινο… Δεν μπόρεσα να καταλάβω αν ήταν χρυσός ή μπρούντζος. Επάνω του σκαλισμένος ο Δίας Βασιλιάς των Θεών με τις αστραπές στα χέρια του, και στα πόδια του άνθρωποι και ζώα το βασίλειο του… Σσσστ μην μιλάς μου λέει ακούς; ακούς; τα άλογά τους τα σπαθιά τους να πολεμούν…. Σάστισα και μες στην ησυχία της νύχτας άκουσα τις άγριες φωνές της μάχης την τελευταία κραυγή τους πριν πεθάνουν…τα ποδοβολητά των αλόγων… αρχαίοι ΄Ελληνες να πολεμούν τον εχθρό εκεί επάνω στα βουνά της Ροδόπης! Στα βουνά της Ν. Σάντας… ΄Οταν ξανάρθεις να μου φέρεις ένα βιβλίο αρχαίας ιστορίας να διαβάσω να μάθω για αυτούς τους ανθρώπους.., μου είπε. Σήμερα καθαρίζοντας ένα συρτάρι βρήκα ένα αργύριο και μια μικρή λυχνία που μου έδωσε ο μπάρμπα Θανάσης σαν ενθύμιο αυτής της όμορφης βραδιάς… ενθύμιο φιλίας όπως είπε !

[Από την συλλογή μου «Ιστορίες της ζωής μου»]

ΥΓ. Αφιερωμένο στους βοσκούς και φίλους κτηνοτρόφους της Ν. Σάντας!

 

2

Το λιοντάρι …

Πανσέληνος απόψε…

σύννεφα σκέπασαν το φεγγάρι.

Κι αυτή η βροχή

δεν λέει να τελειώσει

Σκέπασαν οι ψιχάλες

το καλοκαιρινό θρόισμα της θάλασσας

κι αυτό τ αηδόνι

έπαψε να κελαηδεί απόψε..

…κι ο κούκος βουβάθηκε

δεν ψάχνει το ταίρι του.

Μελαγχολία σκέπασε την ψυχή μου

με μαύρο πέπλο.

Είναι κι αυτό το λιοντάρι μέσα μου

που ξυπνάει κάθε βράδυ

Βρυχάται…

Ζεστό κορμί θέλει να γευτεί

Του ανοίγω την πόρτα της ψυχής

και του λέω φύγε…

σε περιμένει εξω η ζούγκλα…

Μα δεν ξέρει πλέον πώς να κυνηγήσει

δεν τον ενδιαφέρει πλεον

η φρέσκια σάρκα

και το καυτό αίμα…

΄Εμαθε να ζει πίσω απο τα κάγκελα

που εγώ τον φυλάκισα

Δεν ξέρει πια να κυνηγά

δεν ξέρει πια να διαφεντεύει

Γλύφει τα δάχτυλα

που το ταϊζουν …

σιγουριά και ησυχία.

Μα τι ζητάει μες στην ζούγκλα αυτός

ο έρωτας τόσες φορες τον πλήγωσε

δεν θέλει άλλο να πονέσει…

Κι έτσι αποφάσισε

εδώ στο κλουβί του να πεθάνει

κι ας χάνει την χαίτη του

την περηφάνια του

Κι από βασιλιάς

σκλάβος κατάντησε του πρέπει !

 

[Από την συλλογή “Ταξίδια στο απέραντο γαλάζιο της ψυχής“]

 

 

Επέλεξα από το σύνολο των πεζών και ποιητικών έργων του Σταύρου Παπαδόπουλου αυτά τα δύο δείγματα, που δείχνουν την ευαισθησία του δημιουργού και την ουσιαστική έννοια της αγάπης. Όντας κοντά στη φύση και τους απλούς ανθρώπους της ροδοπαίας γης αποτυπώνει τις αρχέγονες ευαισθησίες των ανθρώπων της Θράκης.

Σχετικά άρθρα

Δυο αιώνες από την επανάσταση του 1821: ο Γιάννης Βλαχογιάννης και τα διηγήματα του (μέρος 1)

Θανάσης Μουσόπουλος

Κίτρινο Υποβρύχιο | Το νέο βιβλίο της Σεμίνας Διγενή

Δισκοκριτική | Dead Can Dance ‎– Dionysus (2018)

Βασίλης Δελιάδης

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X