Sparmatseto
Projects Γενικά Projects

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΙ για την ποιητική συλλογή «ΑΣΚΗΣΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ»

 

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΙ  για την ποιητική συλλογή «ΑΣΚΗΣΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ»

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΦΗΜΙΑ ΖΑΝΝΗ

ΔΙΚΗΓΟΡΟ ΔΡΑΜΑΣ

του ανεψιού μου, γιου της αδελφής μου Αναστασίας,

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΧΑΜΠΙΔΗ

 

«ΑΣΚΗΣΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ»

Φιλεύσπλαχνα κυκλική  η ποιητική συλλογή του Παντελεήμονος Χαμπίδη.

Ξεκινάει με μια ερώτηση «Μήπως είμαστε εμείς ο εξόριστος ιδιώτης;» ο ασυμβίβαστος και θυμώδης γέρων Τίμων;

Διερωτάται με έναν μύθο της Δάφνης, για έναν «έρωτα πρωτοβρόχι» που βιάστηκε στον οδυρμό και κατέληξε στα σπλάχνα της φύσης ως παραμυθία.

Λαμπρύνει τον ποιητικό έρωτα, τον υπαρκτό, της Σαπφούς για την  μορφή της γνώσης, που ικετεύει φιλευσπλαχνία στην προσέγγιση της λεπταίσθητης ποιητικής, χορεύοντας ικετευτικά για ένα κατάπλασμα σιναπιού στην αδύνατη καρδιά της.

Λουλούδια και ώριμοι καρποί φυτρώνουν μέσα σε μια νύχτα από το Ραβδί του ιερέα Ααρών μέσα στον πράσινο κήπο της γης, που είναι κήπος ροής με  εραστές αγέρηδες.

Ξαφνικά εκείνη η «ξαστεριά» και η ομορφιά από ένα γεράνι  ταπεινό μας πείθει πως το βλέμμα μας ποτέ δεν  «κλείνει» ακόμη κι αν χάνονται ο ήλιος και το στερέωμα.

Μας παροτρύνει να παίρνουμε τις ευχές του τόπου μας, να ζούμε με αυταπάρνηση σαν τον Παυλίνο της Καμπάνιας δεχόμενοι το μαρτύριο.

Υμνεί τον «Κύριο» που «μαρτύρησε γαλανόλευκα», ζωγραφίζοντας με την ωδή του Ανδρέα Κάλβου  τα μάτια  Του ως «αμβροσίοδμα ρόδα» .

Σταυρωμένος είναι ο έρωτας του για την ματωμένη άμμο της Αιγύπτου, την Βασιλεύουσα και την αφιλόξενη βορεινή στέπα αλλά τα μάτια του σταθερά προσβλέπουν στο εικονοστάσι ψάλλοντας μελωδικά τη φράση «Ροδάτα τρέμει η φωτιά στο εικονοστάσι». Με αυτό τον ψαλμό παραδίδεται σε μια εκκλησία που ξεχάστηκε, στα μάτια του πονεμένου, στο γιατί του αδικημένου, σε ένα μνημείο στο κέντρο της πόλης.

Στη Νινευή, την πρωτεύουσα των Ασσυρίων, στην βιβλιοθήκη της οποίας οι Ασσύριοι μορφώθηκαν από το ελληνικό πνεύμα, και στους μετανοούντες κατοίκους της, κατά Ματθαίο και Λουκά, απλώνει ηρωικά το γλυκοστάχτινο ετοιμοθάνατο κορμί ενός Μοναχού. Το απλώνει το κορμί μαζί  με ένα μετέωρο «τραγούδι Ταπείνωσης» και με λέξεις που ξεκλειδώνουν τις «έγνοιες στα πονεμένα κλείθρα».

Γνωρίζει και βλέπει καθώς στρέφει το βλέμμα του προς το «ανέσπερο φως του αλησμόνητου», που ατέλειωτα όλους διασχίζει.

 

 

Τότε έρχεται η πτώση!!! Η πτώση των κατάκοπων και καταραμένων σε σκέψεις ανηλεείς, στη ξενιτιά, στο παράδοξο από κλεμμένες Κυριακές, στα θρύψαλα και στις ρωγμές. Μέσα σε όλο τον ορυμαγδό παραμένει πάντα σθεναρά η ελπίδα, η θέρμη της μοναχικής πραγματικότητας και η ποίηση, η θεραπαινίδα(ΠΡΟΠΟΛΟΣ) των θείων μυστηρίων του χρόνου καθώς και ένα αεράκι προφητικό που μας υπενθυμίζει ότι η φύση σαν σχολιαρόπαιδο μαθαίνει να προσαρμόζεται.

Καθώς διώχνει τη σκόνη από το τραπέζι, κόβοντας τον γέρο κλώνο καταλήγει και κλείνει τον χορό τον κυκλικό με ένα «αντίο» και  ένα «καλώς όρισες» που σπάει τον κύκλο της γης μας.

 

Η ποίηση του Παντελεήμονος Χαμπίδη είναι υπηρετική και προφητική μαζί. Είναι  μέρος της «όλης της γνώσης», του κύκλου της όρασης, της πίστης και της σιωπής. Είναι ένα φύλλο που τον ακολουθεί σαν τη σκιά του ή προηγείται σαν το θήραμά του. Είναι μια κίνηση αναφοράς, την οποία οι ποιητές αποκαλούν (φαντασία) και οι φιλόσοφοι(στοχαστική ενατένιση) με αγάπη για τον κόσμο της γης.

Από τον ελληνικό μύθο, τις αρχαιοελληνικές λέξεις μέχρι το μαρτύριο, τις πνευματικές ερήμους Λίβα και Γουάντι Ρου, τον Εκκλησιαστή, την χριστιανική Υμνολογία, η  ποιητική γη του είναι «μοναδική». Δεν είναι απλώς ένας πλανήτης, ένα κόσμος, αλλά το διαφορετικό που ενοποιεί διαφοροποιώντας. Είναι το σύνολο του διαφορετικού-αναπόσπαστου, έτσι ώστε κάθε “μέρος” να είναι αναπόσπαστο από αυτή τη γειτονία ολοκλήρωσης των τμημάτων, βήμα προς βήμα, από καιρό σε καιρό,  από τη γη στον παράδεισο.

 

Ας καλέσουμε τον στοχαστή ποιητή Παντελεήμονα Χαμπίδη  να συνεχίσει να φροντίζει αυτήν την προσκόλληση των διαφορετικών βημάτων της ανθρωπότητας και να απειλεί το σκοτάδι μας.

Να μας εξοικειώνει τρυφερά και δροσιστικά με την διερώτηση  για τη ναρκισσιστική τύφλωση της εξόριστης ιδιώτευσης μας, που σκορπίζει την εικόνα μας.

Να του ζητήσουμε ικετευτικά να εξαπλώνει σταθερά μέσα μας την πίστη του στο ανέσπερο φως του αλησμόνητου, αυτό που ατέλειωτα όλους μας διασχίζει.

Να τον χαιρετίσουμε με ένα Αντίο και να τον κρατήσουμε στην αγκαλιά μας με ένα καλώς όρισες.

ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΑ ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Σχετικά άρθρα

SearchCulture.gr, ο Ελληνικός Συσσωρευτής Ψηφιακού Περιεχομένου Πολιτιστικής Κληρονομιάς

Η Αρχαία Ελληνική θρησκεία ως τελετουργία

Βασίλειος Μακέδος

Αγιά Σοφιά το μέγα μοναστήρι της οικουμένης

Θανάσης Μουσόπουλος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X