Sparmatseto
Πρόσωπα Τέχνες

Φιλία από μέταλλο | Άρης Ασσαριωτάκης

Ήταν Ιούνιος του 1970,μόλις είχα τελειώσει το Δημοτικό και πέρασα τη πόρτα του εξατάξιου Γυμνασίου με άριστα ….τότε δίναμε εξετάσεις για να περάσουμε στη μέση εκπαίδευση…

Ήταν ένα βροχερό καλοκαίρι και ακόμα αισθάνομαι τις γήινες μυρουδιές απ το χώμα, που ωστόσο στέγνωνε αμέσως λόγω της υψηλής θερμοκρασίας ,γι αυτό άλλωστε μύριζε τόσο έντονα μα ωραία…

Απ τη πρώτη Δευτέρα των διακοπών μου ο Μαστρογιάννης, ο πατέρας μου, μέγας φανοποιός μάστορας και δεξιοτέχνης της εποχής του, ικανοποίησε το πάγιο έτοιμα μου λόγω και της αριστείας μου να χρησιμοποιήσω όποιο  απ τα πολύτιμα εργαλεία του ήθελα και να κατασκευάσω ένα αντικείμενο της αρεσκείας μου.

Το βροχερό καλοκαίρι με κράτησε αρκετές μέρες μέσα στο εργαστήριο του. Μετά από ένα ολόκληρο μήνα, έπαψα να το βλέπω σαν εργαστήριο που με τον ιδρώτα του ο Μαστρογιάννης κατασκεύαζε τα αριστουργηματικά χρηστικά σκεύη για τα σπιτικά εκείνης της εποχής.

Το εργαστήρι έγινε ο ναός μου και εγώ ένας δογματικά πιστός που μου ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να απομακρυνθώ από αυτόν προς μεγάλη τέρψη του πανέξυπνου Μαστρογιάννη που έβλεπε στη συμπεριφορά μου τον επόμενο από αυτόν ένοικο αυτού του εργαστηρίου, και έτσι θα εξασφάλιζε τη συνέχεια των γενεών και της μαστοροσύνης του.

Του διέφυγε όμως κάτι, δεν πρόσεξε πάνω στον ενθουσιασμό του πως ο πιστός βοηθός του δε κατασκεύαζε χρηστικά αντικείμενα, αλλά διάφορα γεωμετρικά πολύ-επίπεδα αντικείμενα που δε χρησίμευαν σε τίποτα   διότι απλά ήταν διακοσμητικά .Βέβαια ο επιθετικός προσδιορισμός μου περί αντικειμένων που δε χρησίμευαν  αντανακλά την κουλτούρα εκείνης της εποχής και την επαρχιακή αντίληψη για τη τέχνη γενικότερα.

Έτσι άρχισα να απολαμβάνω τη μυρουδιά του ψευδάργυρου και του χάλυβα, έβλεπα με μεγάλο σεβασμό τις δεκάδες όρθιες λαμαρίνες έτοιμες πάντα σαν να περιμένουν τον νυμφίο μάστορα εν τω μέσω της νυκτός.

Ο μεταλλογλύπτης Άρης Ασσαριωτάκης

Απολάμβανα τη μουσική που παράγει το σφυρί όταν  «μαλώνει»  με το αμόνι κι ακόμη  πείσμωνα αλλά θαύμαζα τον τρόπο που το μέταλλο αντιστέκεται όταν έχεις βαλθεί να του χαλάσεις την ησυχία και να πειράξεις τη σθεναρή ισορροπία τω μορίων του. Όμως στο τέλος εισπράττεις την ανταμοιβή σου. Το μέταλλο είναι τίμιο και όταν τελικά το πείθεις για τις καλές σου προθέσεις γίνεστε οι καλύτεροι φίλοι.

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, όμως ουδέποτε προδόθηκε αυτή η φιλία, απεναντίας, έγινε πιο ισχυρή πιο τρυφερή και δημιουργική, διότι μετετράπη σε Μεταλλογλυπτική.

Τέλειωσα το Γυμνάσιο, σπούδασα, εργάστηκα έκανα οικογένεια, πάντα  συντροφιά με το χάλυβα .

Με βοήθησε να εκφράσω συναισθήματα, να πολιτικολογήσω, να φιλοσοφήσω,  να τοποθετηθώ στη ζωή , τον έρωτα, την αγάπη, τη φιλία , τη τέχνη και τη φύση. Να γίνω καλύτερος άνθρωπος, να πιστεύω στη φιλία των έντιμων φίλων.

 

Κομοτηνή 23/6/2020

Άρης Ασσαριωτάκης

Σχετικά άρθρα

Η Σύγχρονη Ελληνική Χαρακτική ταξιδεύει…στην Ιαπωνία

Μια «χαλαρή» κουβεντούλα με τον εικαστικό Διογένη Παπαδόπουλο.

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Δημιουργία Εργαστηρίου Θεατρικής Αγωγής & Τέχνης στο Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης

Βασίλειος Μακέδος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X