Sparmatseto
Θέατρο Τέχνες

Θέατρο αρχαίας Επιδαύρου, καλοκαίρι 2020

 

Θέατρο αρχαίας Επιδαύρου, καλοκαίρι 2020

 

Καλοκαίρι 2020

Μια εισαγωγική παρατήρηση: φέτος το καλοκαίρι να πάτε σε παραστάσεις, να πάτε σε πολιτιστικές εκδηλώσεις, να πάτε σε θερινούς κινηματογράφους (είμαστε η μόνη χώρα που υπάρχουν θερινοί κινηματογράφοι), να πάτε όπου υπάρχουν καλλιτέχνες και πραγματοποιούνται performances, γιατί ένας ευρύτατος κλάδος (μαζί με τους ηθοποιούς και μουσικούς και οι χορευτές μέχρι τους ταμίες και τις ταξιθέτριες) έμεινε χωρίς δουλειά εξαιτίας των μέτρων προφύλαξης και όλος αυτό ο μικρόκοσμος είναι που εξασφαλίζει σε μια κοινωνία όχι το ζην αλλά το ευ ζην, η τέχνη είναι που κάνει τη ζωή μας όμορφη και οφείλουμε να τη στηρίξουμε…

 

Στο προκείμενο: οι φετινές παραστάσεις στο θέατρο της αρχαίας Επιδαύρου είναι, ειδολογικά,  μία αρχαία τραγωδία του Αισχύλου και δύο κωμωδίες του Αριστοφάνη (η Ρωμαϊκή Κωμωδία παραμένει terraignota για το Φεστιβάλ και τη χώρα μας γενικότερα, έτσι το ελληνικό κοινό δεν θα μάθει να γελάει με τον Πλαύτο), αλλά, για σιγουριά ας επισημανθεί ότι πρόκειται για μια τραγωδία και μια κωμωδία και όσον αφορά το άλλο έργο… αναμονή και προσμονή.

 

η τέχνη είναι που κάνει τη ζωή μας όμορφη και οφείλουμε να τη στηρίξουμε…

 

Σε πείσμα λοιπόν της πανδημίας το αρχαίο θέατρο θα υποδεχθεί 3 παραστάσεις  που θα καλύψουν όχι το τυπικό διήμερο Παρασκευής-Σαββάτου, αλλά θα επεκταθούν και  στην Κυριακή. Προφανώς για κάθε παράσταση θα διατίθεται λιγότερος σε σχέση με το παρελθόν αριθμός εισιτηρίωνκαι θα υπάρξει μέριμνα για την τήρηση της απόστασης 1,5 μέτρου μεταξύ των θεατών… Τουλάχιστον εγώ θα απαιτήσω την απόσταση, γιατί  με αυτό τον τρόπο κάθε ευγενής και καλλιεργημένη θεατρικά αλλά και ευρύτερα κυρία σαν εκείνη που πέρυσι προσήλθε στο θέατρο 5 λεπτά πριν σβήσουν τα φώτα και επέμενε να κάτσει… απάνω μου, επειδή καθόμουν δίπλα στις κλίμακες, απαιτώντας να πάω πιο μέσα –στη διπλανή καταστραμμένη από τα χρόνια κερκίδα-  τονίζοντας ότι αυτό που κάνω «είναι παράνομο» και «γιατί, κυρία μου, πιάνετε δύο θέσεις;» και τελικά δεν ήξερε ούτε τι είχε έρθει να δει δηλώνοντας, όταν μια ευγενική ταξιθέτρια κατέφερε να την απομακρύνει με το ζόρι και να τη στριμώξει σε μία θέση, 2 κερκίδες  πιο πίσω,: «ααα, τραγωδία είναι, κρίμας (sic) δε θα γελάσουμε», θα μείνει μακριά μας…Από την άλλη, η τήρηση μέτρων προφύλαξης  έχει και ένα αρνητικό, γιατί αν η παράσταση είναι αξιόλογη,  το θέαμα σε παρασύρει και δε νοιάζεσαι αν κάθεσαι μόνος/η σε απόσταση 1,5 μέτρων από άνθρωπο προς κάθε σημείο του ορίζοντα, ίσως να είναι και καλύτερα, γιατί θα έχει και περισσότερη ησυχία… Αν όμως η παράσταση δεν αντέχεται, πώς θα τη βγάλεις 2 ώρες (περίπου) στις κερκίδες  που ξαφνικά γίνονται σκληρές και στενές χωρίς ώμο να ακουμπήσεις  και να πεις το τυπικό «Θα μείνεις; Εγώ πάω για μπύρα… έλα να με βρεις»,

Υπάρχει περίπτωση από το καλοκαίρι να συμβεί το τελευταίο;

 

 

Οι παραστάσεις

Οι 3 φετινές παραστάσεις αρχαίου δράματος αναμένονται ενδιαφέρουσες για διαφορετικούς λόγους και, περιέργως πως, και οι 3 ενέχουν μια επικαιρότητα: επετειακοί τρόπον τινά «Πέρσες», για τα 2.500 χρόνια από τη ναυμαχία στη Σαλαμίνα, αλλά «Λυσιστράτη» και «Όρνιθες», ήτοι η πρόταση του τέλους ενός πολέμου σε μια Αθήνα ουτοπική με την ανατροπή να έρθουν οι γυναίκες στην εξουσία και μετά μια ακόμη ιπτάμενης χροιάς ουτοπία-αντίγραφο της παθολογίας των Αθηνών …

 

1) 24-26 Ιουλίου

Εθνικό Θέατρο: «Πέρσες» του Αισχύλου, σκηνοθεσία: Δ. Λιγνάδης,  μετάφραση: Θ. Στεφανόπουλος, Σκηνικά: Α. Παπαγεωργίου,  Κοστούμια: Ε. Νάθενα, Μουσική: Γ. Πούλιος, Χορογραφία – Επιμέλεια κίνησης: Κ. Ρήγος.

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά) Β. Αθανασόπουλος, Κ. Γαβαλάς, Ν. Καραθάνος, Λ. Κονιόρδου, Κ. Κουτσολέλος, Σ. Κυριαζόπουλος, Α.Μαγγόνας, Λ.Μαλκότσης, Α.Ξάφης, Α.Πανταζάρας, Δ. Παπανικολάου, Γ. Περλέγκας, Α.Φάις.

 

 

Αν εξαιρέσω την αναφορά στο πρόγραμμα ότι «Οι Πέρσες […] είναι […] ένα ιστορικό ντοκουμέντο», γιατί, όπως φαίνεται, ο Αισχύλος ήξερε την αντίδραση των Περσών στην περσική πρωτεύουσα για την ήττα τους και είχε σαφείς πληροφορίες για την εμφάνιση ενός φαντάσματος, ενώ ο λόγος του Πέρση αγγελιαφόρου συνιστά μια πραγματική ιστορική πηγή (ο Ηρόδοτος δεν τα ήξερε και τόσο καλά), η παράσταση καθαυτή έχει κάτι μοναδικό: τη μετάφραση του Θ. Στεφανόπουλου, δηλαδή μια νέα, φρέσκια μετάφραση από έναν χαλνέντερο φιλόλογο, έναν αρχαιοελληνιστή που κατέχει όσο ελάχιστοι την αρχαία μετρική και την αρχαία τραγωδία ως κείμενο και ως θεατρικό  φαινόμενο. Η σκηνοθεσία αναμένεται επίσης ενδιαφέρουσα δεδομένου ότι ο Λιγνάδης είναι ικανότατος σκηνοθέτης και κλασικός φιλόλογος. Λίγη υπομονή ίσως χρειαστεί για την Κονιόρδου στον ρόλο της Άτοσσας, μπορεί όμως να γίνει η έκπληξη και να ακολουθήσει τη γραμμή του σκηνοθέτη με συνέπεια και χωρίς δικές της απόψεις και προσλήψεις, γιατί ακόμη δεν έχω συνέλθει από τον «Ιππόλυτο», έργο που είχε συλλάβει και καταδικάσει σε σκηνοθεσία κωμωδίας με την ίδια πρωταγωνίστρια.

Εν ολίγοις, τόσο ο Λιγνάδης, ασχέτως και θα ακολουθήσει «μετακλασική» προσέγγιση όπως ακούστηκε, όσο και ο Στεφανόπουλος συνιστούν εγγύηση για το αποτέλεσμα. Επιπλέον ο χορογράφος, διευθυντής μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Ρήγος πρέπει να ξέρει να «στήσει» τον Χορό, και στην τελική, οι «Πέρσες» είναι ένα αγαπημένο έργο ήδη από την αρχαιότητα.

 

2) 31 Ιουλίου και 1-2 Αυγούστου

Εθνικό Θέατρο: «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, σκηνοθεσία: Οδ. Παπασπηλιόπουλου, μετάφραση Σ. Κακίσης, σκηνικά:  Ο. Μπρούμα, κοστούμια: Α. Μέντης, μουσική: Κ. Πολέμη, κίνηση: Τ. Καραχάλιος

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Π. Αλεξανδρόπουλος, Β. Βολιώτη, Σ.Γουλιώτη, Β.Δαούσης, Δ. Δαυίδ, Σ.Ιακωβίδης, Γ.Κότσιφας, Ν.Μαϊστράλη, Γ.Ματζιάρης, Ε. Νικολάου, Α. Οικονόμου, Ο.Παπασπηλιόπουλος, Β.Σταυροπούλου, Ν. Ψαρράς.

Μεγάλο ρίσκο για τον –σχετικά άπειρο σε σκηνοθεσία αρχαίου δράματος- ηθοποιό και σκηνοθέτη, να παρουσιάσει Αριστοφάνη. Το θέατρο της αρχαίας Επιδαύρου ως χώρος δεν ανέχεται εύκολα την αρχαία κωμωδία και, γι’ αυτόν τον λόγο, η παράσταση πρέπει να είναι πολύ προσεγμένη, για να επιβληθεί στον χώρο. Το κωμικό ταλέντο της Σταυροπούλου είναι αποδεδειγμένο, αν και κάπως περιορισμένο σε ρόλους που γράφονται απάνω της ή της ταιριάζουν, αλλά οι διαστάσεις στον χώρο του αρχαίου θέατρου αλλάξουν και επίσης, όσο ικανή και να είναι, φαίνεται να έχει μια κάπως αδύναμη «υποστήριξη». Η «Λυσιστράτη» δεν είναι τηλεοπτική σειρά σαν το «Λόγω Τιμής» και οι ωραίες γκριμάτσες και οι «φατσούλες» και τα κλεισίματα ματιών δεν διακρίνονται ούτε από την 1η σειρά των εδωλίων. Δεν ξέρω αν θα ήθελα να δω, υπό άλλες συνθήκες, αυτή την εκδοχή μιας απαιτητικής και δύσκολης κωμωδίας, αλλά ας πούμε ότι πάμε να δούμε δράμα με τη σημερινή σημασία του όρου και ό,τι προκύψει.

 

3) 7-9 Αυγούστου

Κ.Θ.Β.Ε.: «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, σκηνοθεσία: Γ. Ρήγας, μετάφραση: Κ. Χ. Μύρης, σκηνικά Κ. ΜακΛέλλαν, κοστούμια: Δ. Ντάνη, μουσική: Γ. Χριστιανάκης, χορογραφία: Δ. Σωτηρίου.

Παίζουν: Ε.Αγγελίτσα(Τριβαλλός), Λ. Βλαχοπούλου (Υπηρέτης του Έποπα), Ι.Δεμερτζίδου(Κήρυκας), Δ.Διακοσάββας(Κινησίας), Α.Ζαχαράκης(Επιθεωρητής, Ψευδομάρτυρας), Χ. Ζαχάρωφ (Ψευδομάρτυρας), Σ. Ζώρα (B΄ Αγγελιοφόρος), Ή. Κεραμίδα (Ψευδομάρτυρας), Μ.Κιμούλη(Κήρυκας), Γ. Κολοβός (Προμηθέας), Α.Κονίδη(Κήρυκας), Μ.Μαλγαρινού(Κήρυκας), Τ.Μελίδου(Ψευδομάρτυρας), Χ.Μπαχτσεβάνη(Κήρυκας), Κ. Οθωναίου (Ίρις), Β. Παπαδόπουλος (Μέτων, Ψευδομάρτυρας), Γ. Παπαδόπουλος (Ηρακλής), Θ. Ραφτόπουλος(Μέτων, Ψευδομάρτυρας), Θ.Ρέστας(Α΄ Αγγελιοφόρος, Ποσειδών), Γ.Σαμψαλάκης(Ευελπίδης), Π.Σιούντας (Συνταγματολόγος, Ψευδομάρτυρας), Κ.Σισσίνι(Αγγελιοφόρος), Β. Σπυρόπουλος (Ιερέας), Χ.Στέργιογλου(Έποπας), Γ.Τσεμπερλίδης(Ποιητής), Ι.Φραγκάτου(Χρησμολόγος), Τ. Χάνος (Πεισθέταιρος) , Χορός των πουλιών Ελευθερία Αγγελίτσα, Λίλα Βλαχοπούλου, Ιωάννα Δεμερτζίδου, Δημήτρης Διακοσάββας, Αριστοτέλης Ζαχαράκης, Χριστίνα Ζαχάρωφ, Στεφανία Ζώρα, Ήριννα Κεραμίδα, Μαριάννα Κιμούλη, Γιώργος Κολοβός, Αναστασία-Ραφαέλα Κονίδη, Μάρα Μαλγαρινού, Τατιάνα Μελίδου, Χρυσή Μπαχτσεβάνη, Κλειώ-Δανάη Οθωναίου, Βασίλης Παπαδόπουλος, Γρηγόρης Παπαδόπουλος, Θανάσης Ραφτόπουλος, Θανάσης Ρέστας, Περικλής Σιούντας, Κατερίνα Σισσίνι, Βασίλης Σπυρόπουλος, Γιάννης Τσεμπερλίδης, ΙώβηΦραγκάτου

 

 

Όχι αυτονόητο ότι ο αριθμός των χορευτών είναι, όπως πρέπει για την αρχαία κωμωδία, 24, και επίσης όχι αυτονόητο ότι οι πρωταγωνιστές έχουν εμπειρία και καθαρή στόφα κωμικών ηθοποιών. Ο   έχει ένα μεγάλο στοίχημα να κερδίσει: μια παράσταση που δεν θα μυρίζει «μουσείο» αλλά παράλληλα θα σέβεται το κείμενο-η-γερασμένη πια- μετάφραση του Γεωργουσόπουλου τείνει προς αυτή την κατεύθυνση. Περιμένω από αυτή την παράσταση να ξεπεράσει και άλλα αυτονόητα που επαναλαμβάνονται ή δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν στις παραστάσεις αριστοφανικής κωμωδίας και να μας ταξιδεύσει στη Νεφελοκοκκυγία, όπως αρμόζει σε μια φανταστική πόλη ανθρώπων-πουλιών.

 

Θέατρο αρχαίας Επιδαύρου, καλοκαίρι 2020…

Σχετικά άρθρα

“Τα Γρανάζια” του RAUL HERNANDEZ GARRIDO | Θέατρο

Αντώνιος Βαρβατσούλιας

Ακούγοντας Ορατόριο

Βασίλειος Μακέδος

Μικρές Ξεναγήσεις για μεγάλους | Ψηφιακή δράση του Ιδρύματος Β&Ε Γουλανδρή

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X