Sparmatseto
Βιβλίο

Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ | Βιβλιοπρόταση

 

Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ | Βιβλιοπρόταση

από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

 

Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

Κάτω από τον τίτλο Η πρωτεύουσα των προσφύγων βρίσκεται η πόλη και η κοινωνία της σημερινής Θεσσαλονίκης. Ο τόμος αυτός είναι ο δεύτερος της σειράς, με πρώτον εκείνον που φέρει τον τίτλο Το δικό μας αίμα.

Στον πρώτο τόμο γινόταν περισσότερο λόγος για την ίδια την πόλη – την πόλη των ημερών του Γιώργου Ιωάννου – ενώ σ’ αυτόν τον δεύτερο γίνεται κυρίως λόγος για τους σημερινούς ανθρώπους της, την κοινωνία της και τις συνθήκες των τελευταίων δεκαετιών της, που επέδρασαν έτσι κι αλλιώς. Θα ακολουθήσουν, αργότερα, και άλλοι τόμοι για τη Θεσσαλονίκη – όσοι θα γίνει δυνατό…

Ο συγγραφέας εδώ παρουσιάζεται πολύ πιο απερίφραστος απ’ ό,τι στον προηγούμενο τόμο, για τι το πάθος ανεβαίνει όταν μιλάς για τους ανθρώπους της εποχή σου και της κοινωνίας σου. Η προσπάθεια για αυτογνωσία αφήνει συχνά, και στον συγγραφέα και στον αναγνώστη. Μια πικρή γεύση.

 

 

Γιώργος Ιωάννου

Ο Γιώργος Ιωάννου (ψευδώνυμο του Γιώργου Σορολόπη, 1927-1985) γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1927 στη Θεσσαλονίκη από γονείς πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και ήταν ο πρωτότοκος από τα τέσσερα παιδιά της μικροαστικής οικογένειάς του.

Τα παιδικά και τα εφηβικά του χρόνια τα έζησε στη Θεσσαλονίκη, με εξαίρεση το διάστημα της Κατοχής, όταν για να προστατευτούν από τους βομβαρδισμούς, αυτός και τα αδέλφια του κατέφυγαν στη Χαλκιδική και στη συνέχεια στην Αθήνα. Η περίοδος της Κατοχής έχει σημαδέψει έντονα την ψυχή του και επανέρχεται συχνά στο συγγραφικό του έργο.

Το 1947 εισάγεται στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. απ’ όπου αποφοίτησε το 1950. Στη συνέχεια εργάστηκε για λίγο καιρό ως φιλόλογος και τύπωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή, Ηλιοτρόπια.

Το 1954 διορίστηκε βοηθός στην έδρα της Αρχαίας Ιστορίας της Φιλοσοφικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Παραιτήθηκε όμως γρήγορα (1955) και προσελήφθη στο Κολλέγιο Αθηνών, όπου δίδαξε ένα χρόνο.

Την περίοδο 1956-1959 δίδαξε σε ιδιωτικά γυμνάσια της Αθήνας και της επαρχίας, ενώ παράλληλα ήταν και τακτικός συνεργάτης του περιοδικού “Διαγώνιος” στο οποίο το 1959 δημοσίευσε 18 ποιήματα.

Το 1960 διορίστηκε στη δημόσια εκπαίδευση και τοποθετήθηκε στο Καστρί Κυνουρίας.

Το 1961 άρχισε να γράφει τα πρώτα του πεζά έργα και αποσπάστηκε στη Βεγγάζη της Λιβύης όπου ίδρυσε το Ελληνικό Γυμνάσιο. Από τη Λιβύη επέστρεψε στην Κυνουρία το 1963.

Το 1964 κυκλοφόρησε το Για ένα φιλότιμο, το πρώτο του βιβλίο με πεζογραφήματα.

Μετά το 1974 έγινε βασικό μέλος της επιτροπής που ετοίμασε το “Ανθολόγιο” για τα παιδιά του Δημοτικού και ο εισηγητής των περισσότερων κειμένων που ανθολογήθηκαν από το 1975 στα Νεοελληνικά αναγνώσματα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Το 1979 μετατέθηκε ως γυμνασιάρχης στο Καρλόβασι της Σάμου, αλλά παρέμεινε αποσπασμένος στο υπουργείο Παιδείας.

Ο Γιώργος Ιωάννου κέρδισε το Α’ Κρατικό Βραβείο Διηγήματος 1979 για το βιβλίο του Το δικό μας αίμα.

Πέθανε το 1985, στο Σισμανόγλειο νοσοκομείο, μετά από εγχειρητικό σηψαιμικό σοκ.

Σχετικά άρθρα

Η τύχη του Φάουστο | Βιβλιοπρόταση

ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑ (μέρος IΙ)

Θανάσης Μουσόπουλος

Αναζητώντας το αθάνατο πιόνι στο μυθιστόρημα «Ο Σκακιστής» του Ηλία Μωραΐτη

Θανάσης Μουσόπουλος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X