Sparmatseto
Παιδί

Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

 

Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Το σχολείο είχε 850 μαθητές. Δούλευε πρωινή και απογευματινή βάρδια.Κάθε μήνα αλλάζαμε αίθουσα. Έπρεπε όλοι να περάσουμε από τις υπόγειες πίσω τάξεις. Σκοτεινές, μικρές θα ήταν μάλλον αποθήκες αν δεν είμασταν τόσα παιδιά.

Εξαιρετικά συμπαθητική η καθηγήτρια που μιλούσε εκείνη την ώρα αν και το μάθημά της ήταν για μένα παντελώς ακατανόητο χωρίς καν να μου εμπνέει την επιθυμία να λύσω τα δυσπρόσιτα μυστήρια του.

Στην πραγματικότητα ήμουν έξω. Ακριβώς πάνω από τον πέτρινο τοίχο ξεχώριζαν τα πυκνά κλαδιά μιας ακακίας. Μετά βίας έβλεπες το φως του ήλιου να χαϊδεύει την κορυφή του πέτρινου τοίχου. Αδιαφορούσε πλήρως για εμάς. Ούτε υποψιαζόταν την ύπαρξή μας εκεί κάτω,βυθισμένοι, να τον αποζητάμε.

 

martha-tithagineis-sparmatseto (1)
Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

 

Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις; Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις; Η ερώτηση ρουτίνας των μεγάλων για να σπάσουν τον πάγο όταν είμασταν μικρότεροι. Τώρα ήταν το μελλοντικό ζήτημα, το θέμα των ημερών, η κρίσιμη καμπή της ζωής μας .

Η ακακία λύγισε λίγο από ένα ελαφρύ αεράκι και τα λευκά ανθάκια της μου θύμισαν πως ήταν άνοιξη . Τα άνθη της ακακίας έχουν ένα πικρό γαλατένιο ζωμό. Άραγε εκείνο το μαγικό μπουμπούκι σε μεταφέρει πιο κοντά στην άνοιξη.

Το πείραμα είναι ξεκάθαρα γραμμένο αλλά ο πίνακας έχει γεμίσει ιερογλυφικά . Ανθρωπάκια κατηφορίζουν σε πλάγιες γραμμές και πέφτουν στο χορτάρι, αστέρια αρμενίζουν πάνω από καμπύλα κύματα, γραμμές σφιχταγκαλιασμένες στροβιλίζονται σε ένα ξέφρενο χορό.

 

Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις; Ευτυχισμένη.

 

Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;  Ευτυχισμένη. Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ευτυχισμένη. Για την ακρίβεια δεν είμαι πολύ μακριά. Απρίλιος, Μάιος, Ιούνιος. Φτου και ελευθερία!

Στο μηχανογραφικό δήλωσης σχολών καμία σχολή δεν γράφει Ανώτατη Πανεπιστημιακή Σχολή Ευτυχίας. Κοίταξα ξανά γύρω μου. Αν ήταν αυτή η ακακία μέσα στην τάξη.Μια ακακία δεν ζει χωρίς ήλιο. Θα ερχόταν και ο ήλιος να μπλεχτεί τριγύρω της και ίσως τα σπουργίτια της γειτονιάς.Τότε τα ανθρωπάκια θα ξεγλιστρούσαν από τον πίνακα και  θα έκαναν ισορροπία στα λεπτά κλαδιά.

Ποιο επάγγελμα μπορεί να βάλει μια ακακία μέσα σε μια σχολική αίθουσα. Ποιο επάγγελμα μπορεί να βάλει χρώμα  σε γκρίζους τοίχους , να γεμίσει ποιήματα τον αέρα, να δώσει χάδι στα ζώα, αγκαλιές στα παιδιά. Εκείνη τη στιγμή είχα επιτέλους την απάντηση .

Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις; Στη θέση της συμπαθητικής καθηγήτριας, εγώ. Χωρίς θρανία, χωρίς σκοτάδι . Ήλιος και χαμόγελα.

Αν υπάρχει κάποιο νόημα στο σχολείο είναι στην έκρηξη που προκαλεί στην καρδιά ένα χαμόγελο, ένα μπράβο που βροντοφωνάζει,  το χρώμα που φωτίζει, η αγκαλιά που παρηγορεί, το τραγούδι , το βλέμμα. Το μεδούλι του σχολείου βρίσκεται στην εγγύτητα  με τον άλλο, τον διαφορετικό και τόσο ίδιο . Βρίσκεται στο να μάθεις να διακρίνεις στα μάτια του διπλανού σου τις ίδιες χαρές και τους ίδιους πόνους, να τις σέβεσαι και να τις τιμάς. Βρίσκεται στη  λαχτάρα που νιώθεις  κλείνοντας πίσω σου  την πόρτα του σπιτιού σου το πρωί ότι θα βαδίσεις δίπλα σε τόσους άλλους το δρόμο της ζωής.

 

Σχετικά άρθρα

Η πολιτεία που δεν είχε Χριστούγεννα | Δωρεάν Παραμύθι της Ευρυδίκης Αμανατίδου και audiobook

Βασίλειος Μακέδος

ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ ΜΕ ΤΙΡΑΝΤΕΣ του Γιώργου Δ. Λεμπέση

Αντώνης Παπαθεοδούλου: Γράφω αποκλειστικά για παιδιά

Βασίλειος Μακέδος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X