Sparmatseto
Αφιερώματα Πρόσωπα

Μικρές ωραίες ιστορίες από τον μεγάλο κόσμο της Δήμητρας Πυργελή

 

Μικρές ιστορίες για το μεγάλο μας κόσμο της Δήμητρας Πυργελή

Μικρές ιστορίες…

Η Δήμητρα Πυργελή στο πρόσωπό της συνθέτει και συνδυάζει πολλούς ρόλους, ομόκεντρους στο βιβλίο. Βιβλίο για μικρούς και για μεγάλους. Πάντοτε πίστευα ότι το καλό γραπτό δεν έχει ηλικία, ούτε απευθύνεται σε ορισμένη ηλικιακή ομάδα. Όλοι / όλες, ο καθένας, η καθεμιά κάτι ρουφά από το γραπτό κείμενο. Τα τελευταία χρόνια διαβάζοντας βιβλία για μικρές ηλικίες έζησα πολλές απολαυστικές ώρες ανάγνωσης.

Θα σας μιλήσω σήμερα φυλλομετρώντας το βιβλίο της Δήμητρας Πυργελή «Μικρές ιστορίες για το μεγάλο μας κόσμο», εικονογράφηση: Δήμητρα Ψυχογιού, εκδόσεις Παρρησία, 2014, σελ. 47. Πρόκειται για τέσσερις ιστορίες. Αναφέρω το τίτλο κάθε ιστορίας και στη συνέχεια δύο τρία σχόλια για το νόημα, το «ζουμί» όπως λέω της ιστορίας.

  1. Ασυμφωνία ΧαΡαΚτΗρΩν = ΧΩΡ + ΙΖΩ / χώρισε η λέξη στα δύο, στο λεξικό. Τράβηξε η κάθε μεριά το δρόμο της. Και το Χωρ και το Ιζω συνέχισε την πορεία του χωριστά, κάπου κάπου συναντιότουσαν.
  2. Γνώση, Σοφία, Αγάπη = Οι τρεις αυτές φίλες αποφασίζουν να γυρίσουν τον κόσμο, η κάθε μία χωριστά, «γυρεύοντας την ταυτότητά τους, προσπαθώντας να λύσουν τις απορίες τους και ν’ απαντήσουν στα ερωτήματα των ανθρώπων». Οι άνθρωποι ελπίζουν «να ζήσουν ΚΑΛΥΤΕΡΑ…».
  3. Τελεία, ε και… = Στον κόσμο του βιβλίου, όλα ονειρεύονται. Η τελεία θέλει να γίνει θαυμαστικό, να αποκτήσει από πάνω της ένα αντεστραμμένο τρίγωνο. Γιατί «μια ζωή που τη μοιράζεσαι είναι διπλή ΖΩΗ !!!».
  4. Το εγώ ξεκίνησε να συναντήσει το Θεό = Στο φιλολογικό καφενείο δουλεύουν όλοι κυκλικά. Τα άρθρα, οι κανόνες, οι τύποι, οι χρόνοι, οι εξαιρέσεις. Το εγώ βάδισε μέσα από δυσκολίες, έφτασε στην κορυφή φωνάζοντας «Θεέ, άνοιξε. Εγώ είμαι, Θεέ, άνοιξε εγώ είμαι». Σωριάστηκε από την κούραση. Στο τέλος, τρέμοντας λέγει: «Θεέ άνοιξε. Εσύ είσαι». Το Εγώ απομακρύνθηκε για να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του.

 

 

…για το μεγάλο μας κόσμο

Μου άρεσε πολύ ο τρόπος γραφής και το περιεχόμενο των τεσσάρων ιστοριών. Με απλά σύμβολα, λέξεις – γράμματα – σημεία, κτίζονται οικοδομήματα που ξεναγούν τον αναγνώστη και την αναγνώστρια στο σύγχρονο μεγάλο μας κόσμο.

Όπως και άλλοτε είπα και έγραψα, καλό είναι για τη λειτουργία της οικογένειας κάποια βιβλία να διαβάζονται σε μια μάζωξη όλων – μικρών μεγάλων. Θυμάμαι με συγκίνηση, όταν ήμουν μικρός στο μεσημβρινό τραπέζι, ο πατέρας μας διηγούνταν ή μας διάβαζε σελίδες από τους «Αθλίους» του Βίκτορα Ουγκώ και άλλα.

Οι «Μικρές ιστορίες για το μεγάλο μας κόσμο» της φίλης Δήμητρας Πυργελή είναι μια οικογενειακή κατάθεση.

 

Οφείλω να της δώσω το λόγο, να πει κάποιες απόψεις της. Είναι αποσπάσματα από συνέντευξή της στην κυρία Έλενα Νταβλαμάνου.

«Από μικρό παιδί είχα μια ιδιαίτερη σχέση με το βιβλίο την οποία μου την δημιούργησε η μητέρα μου. Όλες μου οι θύμησες από εκεί ξεκινούσαν ή εκεί κατέληγαν. Μια σχέση αγάπης που με το πέρασμα των χρόνων μεγάλωνε μέσα μου και με οδηγούσε. Με τον καιρό η αγάπη μεταμορφώθηκε σε αναγκαιότητα να αφηγηθώ ιστορίες που είχα στο μυαλό μου και να τις «φορέσω» σε λευκά χαρτιά

-Αν είχατε την ευκαιρία να γράψετε ένα μήνυμα σε ένα χαρτάκι που θα είχε τη δυνατότητα να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, ποιο θα ήταν αυτό;
«Αν τα χέρια σου κρατήσουν απαλά τη γνώση
Κι αν τα μάτια σου στοργικά τη συλλαβίσουν ,
το φως της θα φωτίσει την καρδιά σου
»

-Πώς μπορούμε, εκπαιδευτικοί και γονείς, να βοηθήσουμε τα παιδιά να αγαπήσουν τη λογοτεχνία;
«Αν το σπίτι που ζούμε δεν είναι γεμάτο βιβλία, αν το σχολείο που φοιτούν δεν έχει βιβλιοθήκες, αν οι δραστηριότητες των παιδιών δε σχετίζονται με το διάβασμα, αν δεν πραγματοποιούνται επισκέψεις σε βιβλιοθήκες, ώστε να μαγνητίσουμε το βλέμμα τους, πώς είναι δυνατόν να απαιτούμε από τους γονείς και τους δασκάλους να κάνουν το οτιδήποτε για να αγαπήσουν τα παιδιά το βιβλίο; Εξάλλου, το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα δε δίνει ώθηση στο βιβλίο ούτε καλλιεργεί τη φιλαναγνωσία. Αντιθέτως δημιουργεί πίεση και εν τέλει απέχθεια για το διάβασμα συνολικά.
Ευτυχώς υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις ανθρώπων των γραμμάτων που κάνουν μεγάλη προσπάθεια δίνοντας ελπίδα για το μέλλον του βιβλίου στον τόπο μας. Μόνο εάν τα παιδιά βλέπουν ανθρώπους και βιβλία να πορεύονται μαζί, θ’ αγαπήσουν το βιβλίο και θα του δώσουν τη θέση που του αξίζει
».

 

 

Δήμητρα Πυργελή

Κλείνουμε με το βιογραφικό που διαβάζουμε στα βιβλία της:

«Η Δήμητρα από μικρή ζει αγκαλιά με τα βιβλία. Διαβάζει και πλάθει ιστορίες για μικρούς και μεγάλους. Πιστεύει πως τα παραμύθια αγγίζουν τις παιδικές ψυχές που έχουν φωλιάσει σε σώματα ενηλίκων. Γνωρίζει πως δεν μπορεί να κάνει ευτυχισμένους τους ανθρώπους, προσπαθεί όμως να προσφέρει στιγμές -στιγμούλες- ευτυχίας και να στρώνει το χαλί, που πάνω εκεί θα καθίσουν τα όνειρα να πούνε τα δικά τους.
Γεννήθηκε και ζει στην Ξάνθη. Εργάζεται στο βιβλιοπωλείο της. Κάνει εκπομπές στο Ράδιο Ξάνθη 93,5 fm, επισκέπτεται σχολεία και αφηγείται παραμύθια, δημιουργώντας σχέσεις με το πιο «άναρχο» υλικό της ανθρωπότητας, τα παιδιά.
Θα ήθελε να φωνάξει σε όλους πως η ζήση είναι πολύτιμη και πως τη σπαταλάει όποιος απομακρύνεται από την αγάπη και την ομορφιά.
Η πρώτη δημόσια κατάθεσή της στον κόσμο του παραμυθιού ήταν «Η μικρή μπότα του Αϊ–Βασίλη» από τις εκδόσεις Λιβάνη, ο «Καπετάνιος στην μπανιέρα» από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, «Οι μικρές ιστορίες για το μεγάλο μας κόσμο» από τις εκδόσεις Παρρησία, «Τα δυο αδέρφια και το φεγγάρι» από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, το διήγημα « Χωρίς ψεγάδι» από την συλλογή « Η Ελλάδα που αγαπώ Μακεδονία» από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος, το διήγημα «Ο δάσκαλος που αλφάδιασε το μέλλον» από την συλλογή «Πατρίδες Αλησμόνητες: Μικρά Ασία – Πόντος» από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος και το διήγημα «Ο άνθρωπος αντέχει» από τη συλλογή «Θάλασσες που μας ενώνουν» επίσης από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.
Υπόσχεται πως θα συνεχίσει με πολλή αγάπη και μεράκι να δημιουργεί όμορφες ιστορίες, για να ταξιδεύει μικρούς και μεγάλους στο μαγευτικό κόσμο των παραμυθιών!».

Δήμητρα, σε ευχαριστώ για όλα και σου εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου, ανηφορική – δημιουργική πορεία…

Μικρές ιστορίες για το μεγάλο μας κόσμο της Δήμητρας Πυργελή…

 

 

Σχετικά άρθρα

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ | Η ΞΑΝΘΗ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ 1940 – 1950-1ο ΜΕΡΟΣ

Θανάσης Μουσόπουλος

Η αναγκαιότητα της χρήσης του πολιτισμού για την τόνωση της κρατικής οικονομίας

Στέφανος Ιωαννίδης: Ένα χρονογράφημα για την Κατοχή

Νίκος Σεργκενλίδης

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X