Sparmatseto
Βιβλίο

ΕΡΙΚ ΕΜΑΝΟΥΕΛ ΣΜΙΤ και το «Αγαπητέ Θεέ»

«Αγαπητέ Θεέ»  (μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης – Opera, 2002 – 95 σελ.)

Ήταν μια αποκάλυψη για μένα το πεζογράφημα του Ερίκ Εμανουέλ Σμίτ που μεταφράστηκε στη γλώσσα μας «Αγαπητέ Θεέ». Το διάβασα μέσα σε ένα 24ωρο και σκέφτηκα ότι θα ταίριαζε ως χριστουγεννιάτικο δώρο – αναφέρονται εξάλλου και τα Χριστούγεννα. Έψαξα και βρήκα το πλούσιο και αναγνωρισμένο έργο του συγγραφέα. Βρήκα ηλεκτρονικά το κείμενο, έτσι παραθέτω ένα απόσπασμα.

 

Eric – Emmanuel Schmitt

Ο Eric – Emmanuel Schmitt γεννήθηκε στη Λυόν το 1960. Ο πατέρας του ήταν μποξέρ, η μητέρα του πρωταθλήτρια στίβου. Σπούδασε φιλοσοφία (Ecole Normale Superieure) Είναι ο σημαντικότερος γάλλος θεατρικός συγγραφέας της τελευταίας δεκαετίας. Έργα του έχουν ανέβει στις σκηνές τριάντα τουλάχιστον χωρών, από την Ιαπωνία και την Ισπανία μέχρι τη Γερμανία και τις Η.Π.Α. Εκτός από θέατρο, έχει συγγράψει μυθιστορήματα και δοκίμια.

  • (2016) Η νύχτα της Βαλόνης,
  • (2014) Η ονειροπαρμένη της Οστάνδης, Opera
  • (2009) Όταν ήμουν έργο τέχνης, Opera
  • (2007) Το παιδί του Νώε, Opera
  • (2007) Το ωραιότερο βιβλίο του κόσμου, Opera
  • (2005) Η ζωή μου με τον Μότσαρτ, Opera
  • (2004) Μικρά συζυγικά εγκλήματα, Opera
  • (2003) Η άλλη εκδοχή, Εκδόσεις Καστανιώτη
  • (2003) Πού πάει η φλόγα όταν σβήνει;, Opera
  • (2002) Αγαπητέ Θεέ, Opera
  • (2002) Ο κύριος Ιμπραήμ και τα άνθη του Κορανίου, Opera
    (2001) Το κατά Πιλάτον Ευαγγέλιον, Περίπλους

 

 

Αγαπητέ Θεέ…

Θα παραθέσουμε απόσπασμα. από το «Αγαπητέ Θεέ»

«Δεν μπορείτε να φανταστείτε! Τη μέρα που γύρισα από το σχολείο και τους είπα να σταματήσουν τις χαζομάρες γιατί είχα μάθει πια, όπως όλοι οι φίλοι μου, ότι δεν υπάρχει Άι-Βασίλης, πήραν ένα ύφος σαν να ’πεφταν από τα σύννεφα. Καθώς ήμουν έξω φρενών που είχα γίνει ρεζίλι στην αυλή του σχολείου, εκείνοι μου ορκίστηκαν ότι δεν είχαν κανένα σκοπό να με κοροϊδέψουν, ότι και οι ίδιοι πίστευαν στ’ αλήθεια πως ο Άι-Βασίλης υπήρχε, κι ότι είχαν πολύ, μα πάρα πολύ απογοητευτεί που δεν ήταν αληθινός! Τρελοί για δέσιμο σας λέω, θεία Ροζ!»
«Δεν πιστεύουν στο Θεό, λοιπόν…»
«Όχι.»
«Δε σε προβλημάτισε καθόλου αυτό;»
«Αν ασχολούμαι με το τι σκέφτονται οι χαζοί, δε θα μου μένει χρόνος γι’ αυτό που σκέφτονται οι έξυπνοι.»
«Έχεις δίκιο. Όμως το γεγονός ότι οι γονείς σου που, κατά τη γνώμη σου, είναι χαζοί…»
«… με περικεφαλαία, θεία Ροζ!»
«Αφού λοιπόν είναι χαζοί και δεν πιστεύουν στο Θεό, γιατί εσύ να μη πιστέψεις και να μη του ζητήσεις να σού κάνει μια επίσκεψη;»
«Δεν έχω αντίρρηση. Αλλά εσείς μου είπατε ότι είναι κατάκοιτος…»
«Όχι. Απλώς, έχει έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο να κάνει τις επισκέψεις του. Σ’ επισκέπτεται νοερά — στο μυαλό σου.»
Μ’ άρεσε αυτό. Το βρήκα σούπερ. Η θεία Ροζ πρόσθεσε:
«Θα δεις: οι επισκέψεις του κάνουν πολύ καλό.»
«Ο.Κ., θα του κάνω μια κουβέντα. Για την ώρα, πάντως, μόνο οι δικές σας επισκέψεις μού κάνουν καλό.»
Η θεία Ροζ χαμογέλασε και, σχεδόν ντροπαλά, έσκυψε να μου δώσει ένα φιλάκι στο μάγουλο. Όμως, σαν να μη το τολμούσε• σαν να ζητούσε την άδεια μου με το βλέμμα της.
«Εμπρός, φιλήστε με. Δε θα το πω στους άλλους. Δε θα σας χαλάσω τη φήμη.»
Ακούμπησε τα χείλη της στο μάγουλο μου και το ευχαριστήθηκα, ένιωσα μια ανατριχίλα και, μαζί, μια ζεστασιά — μύριζε πούδρα και σαπούνι.
«Πότε θα ξανάρθετε;»
«Μόνο δύο φορές την εβδομάδα μού επιτρέπουν να ’ρχομαι.»
«Μα δεν είναι δυνατόν, θεία Ροζ! Θα περιμένω δηλαδή τρεις μέρες;»
«Έτσι είναι ο κανονισμός.»
«Και ποιος τον φτιάχνει τον κανονισμό;»
«Ο γιατρός Ντίσελντορφ.»
«Αυτή τη στιγμή, ο γιατρός Ντίσελντορφ τα κάνει πάνω του μόλις με βλέπει. Πηγαίνετε να του ζητήσετε την άδεια, θεία Ροζ. Δεν κάνω πλάκα.»
Με κοίταξε σαν να δίσταζε.
«Δεν κάνω πλάκα. Θα ’ρχεστε να με βλέπετε κάθε μέρα. Αλλιώς, εγώ δεν γράφω στο Θεό.»
«Θα δω τι μπορώ να κάνω.»
Η θεία Ροζ έφυγε, κι εγώ έβαλα τα κλάματα.
Ήταν η πρώτη φορά που καταλάβαινα πόσο ανάγκη είχα από βοήθεια. Ήταν η πρώτη φορά που καταλάβαινα πόσο άρρωστος ήμουν. Όλα αυτά τα κατάλαβα όταν μου πέρασε απ’ το νου ότι μπορεί και να μη την ξανάβλεπα ποτέ τη θεία Ροζ, και τα δάκρυα κυλούσαν καυτά στα μάγουλα μου.

 

Σχετικά άρθρα

Βιβλίο | 7+1 Καθημερινά Αμαρτήματα Ηγεσίας της Έλενας Γκίκα-Πετρουλάκη

Βασίλειος Μακέδος

Η νεοελληνική λογοτεχνία το 1900

Όταν το Μου γίνεται ΜΑΣ τότε η αγκαλιά χωράει ΟΛΟ τον κόσμο!

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X