Sparmatseto
Παιδί

Μικρές ιστορίες και ψυχωφελή παραμύθια | Ξημερώνοντας Χριστούγεννα

Μοιράζουμε άφθονες ευχές σε όλους λέγοντας “Καλά Χριστούγεννα και Χρόνια Πολλά! Γνωρίζουμε όμως γιατί ήρθε στη Γη ο Χριστός; Διαβάστε τη μικρή ιστορία. Την έγραψα όπως όλες για τα παιδιά και τα εγγόνια μου, είναι ιδιαίτερη για όσους ζωγραφίζουν και ωφεληθείτε διπλά!

Ξημερώνοντας Χριστούγεννα

Μέρες τώρα πάλευε με πινέλα και χρώματα να τελειώσει ετούτο το πανέμορφο τοπίο! Μια κοιλάδα γιομάτη με δέντρα και βλαστούς κι ένα ποτάμι που άοκνα κυλούσε ανάμεσά τους, ξεδιψώντας φυτά και ζωντανά στο διάβα του.

Στο φωτεινό του Ουρανό πετούσαν πουλιά κι ανάμεσα στα δέντρα έβλεπες μικρά και μεγάλα ζώα να απολαμβάνουν το δώρο της ζωής!

Στο βάθος τα βουνά οριοθετούσαν διακριτικά με χαλαρούς όγκους τη σιγουριά που αναζητούν οι άνθρωποι στον κόσμο τους!

Κοίταξε προσεκτικά όλη τη ζωγραφιά κι όπου εντόπισε αδύναμο τόνο, πρόσθεσε λίγο θερμό χρώμα κι όπου ήταν βαρύ ή παράφωνο, τ’ αλάφρωσε με λίγο γαλάζιο τ’ Ουρανού!

Η ματιά του γλύκανε με την ομορφιά, την τάξη και την αρμονία που αντίκριζε στο έργο του!

-Η δική μου Εδέμ, ψιθύρισε, και στο νου του ήρθαν οι φωνές, οι εντάσεις και οι διαφωνίες που μόλις εχθές είχε με τους φίλους του στο ίδιο δωμάτιο!

Και τότε και τώρα αναρωτιόταν το ίδιο πράγμα!

Αν για ένα άψυχο τοπίο χρειάστηκε μια εβδομάδα με προσοχή και μελέτη να μπουν όλα σε σωστή θέση στον καμβά, πόση σοφία είχε Αυτός που τα δημιούργησε από το μηδέν;

Αυτός το γνώριζε, αλλά οι φίλοι του ήταν ανένδοτοι και κάθετα ενάντιοι στην έννοια ενός δημιουργού Θεού!

-Από εγωισμό, τους είχε πει, δεν αποδέχεστε τον έναν Θεό Δημιουργό! Μιλάτε για εξέλιξη και άλλες θεωρίες, αρκεί να μην νιώσετε την υποχρέωση να πείτε ένα ευχαριστώ σε κάποιον, έστω και Θεό που θυσιάστηκε για το καλό όλων μας!

Η διαφωνία τους ήταν η παρουσία του Χριστού στη Γη!

Η επιμονή τους ήταν, πως αν υπάρχει πράγματι Θεός Δημιουργός, το σενάριο με τη φάτνη και τη σταύρωση ήταν πολύ θεατρικό και πως ο Θεός μπορούσε να πετύχει πολύ περισσότερα με άλλους προφανείς τρόπους!

Προσπάθησε να εξηγήσει το γιατί ο Θεός δεν επιβάλει με το στανιό την παρουσία του, με ότι κιόλας γνωρίζουμε για τον ερχομό Του στη Γη, αλλά κάθε προσπάθεια απεδείχθη μάταιη!

Το χέρι δημιουργούσε στον καμβά, αλλά η σκέψη του ήταν απασχολημένη στο ερώτημα: “Γιατί ήρθε ο Χριστός στη Γη;”

Ένοιωσε κούραση κι ασυναίσθητα κοίταξε το ρολόι στον τοίχο. Σε λίγες ώρες ξημέρωνε Χριστούγεννα και η λογική έλεγε να πάει για ύπνο, αν πράγματι ήθελε να ξυπνήσει αξημέρωτα για το Χριστουγεννιάτικο όρθρο!

Έξω η νύχτα ήταν φορτωμένη με βαριά σύννεφα, σκοτεινή, με κρύο τσουχτερό και ανυπόφορο!

Κοίταξε πάλι το έργο του.

-Η δική μου Εδέμ, επανέλαβε με ευχαρίστηση, όταν διαπίστωσε πως από το δικό του κόσμο έλειπαν οι άνθρωποι, το καλύτερο δημιούργημα του Θεού!

Στην σκέψη του φάνηκαν αμέσως οι μορφές που θα είχαν αν τώρα τις ζωγράφιζε στον καμβά!

Αν και ήθελε να ξεκουραστεί, να σταματήσει, οι ανθρώπινες φιγούρες που μόλις είχε σκεφτεί, είχαν θαρρείς έντονη δική τους επιθυμία, να βγουν από τη σκέψη του, να κατοικίσουν στον πίνακα, να γίνουν κυρίαρχοι σε δικό τους πανέμορφο κόσμο!

Αν και κουρασμένος, έκανε τελικά υπακοή στο θέλημα όσων ήθελαν να κατοικίσουν στο κόσμο που μόλις δημιούργησε και με βοηθό το τάλαντο, δώρο πολύτιμο απ’ το Θεό, ζωγράφισε τις μορφές των ανθρώπων, όμοιες με την εικόνα που πριν είχε μέσα στη σκέψη του.

Ένοιωσε το στήθος να πάλλεται και η ανάσα του ήταν τώρα κοφτή και γρήγορη. Ζούσε μέσα σε Φως έντονης δημιουργίας!

-Η δική μου Εδέμ, μονολόγησε για τρίτη φορά ευχαριστημένος, όταν μια αλαζονική και περίεργη σκέψη ενόχλησε το λογισμό του.

Χαμογέλασε, αλλά η σκέψη ήταν αρεστή και δίχως να σκεφτεί τι κάνει, έσκυψε στις μορφές που ζωγράφισε λέγοντας:

-Σας δίνω πνοή απ’ την πνοή και ζωή από τη ζωή μου, φυσώντας έναν-έναν ξεχωριστά σε όσους ανθρώπους ζωγράφισε!

Μετά, έγειρε πίσω χαμογελώντας με τη ματαιόδοξη πράξη του!

Αν και βιαστικά και άσκεφτα έπραξε ότι σκέφτηκε, η πραγματικότητα τον ξεπέρασε και ευτυχώς τον ξάφνιασε ευχάριστα!

Άκουσε πρώτα τις φωνές και τα γέλια και με την άκρη του ματιού του είδε κίνηση στο έργο του!

Οι άνθρωποι που μόλις ζωγράφισε και τους χάρισε ζωή με την πνοή του, συζητούσαν, κινούνταν τώρα ελεύθερα μέσα στο έργο του!

Μουδιασμένος, ακίνητος κοίταζε την εξέλιξη στο ζωντανό πίνακα και το χαμόγελο πάγωσα για λίγο στα χείλη του!

Οι εκπλήξεις συνεχείς και αναπάντεχες στον τρόπο που συζητούσαν και ενεργούσαν οι άνθρωποι της δικής του Εδέμ!

Τελικά, στην αρχή ήταν όλα υπέροχα και ευχάριστα! Το ενδιαφέρον έγινε έντονο όταν άρχισαν την εξερεύνηση του δικού τους επίπεδου κόσμου!

-Ο Ουρανός έγινε πριν γίνουν τα δέντρα, είπε ο ένας!

-Η Γη έγινε κι πριν γίνει το χορτάρι, είπε ο άλλος, …!

Σε λίγο ταξινόμησαν όλες τις ενέργειες με τη σωστή σειρά πού τις ζωγράφισε! Κατάλαβαν πως δημιούργησε πρώτα τον Ουρανό, μετά τα βουνά και τη Γη, τον ποταμό, τη χλόη, τα δέντρα, τα πουλιά, τα ζώα και τέλος τους ίδιους σε υπέροχο και αρμονικό κόσμο!

Ανέλπιστο! Ξαφνικό! Ευχάριστο!

Η αναζήτηση τους δεν είχε τελειωμό. Σύντομα ξεπέρασε το φρεσκοβαμμένο τους κόσμο κι απλώθηκε πέρα από τα όρια του καμβά, αναζητώντας τώρα τα αίτια και τον δημιουργό τους!

Η κούραση έφυγε και το χαμόγελο πλάτειασε στα χείλη, απολάμβανε τώρα τις προσπάθειες και τα συμπεράσματα των αναζητήσεών τους!

Κάπου εκεί ξεκίνησαν τα στραβά και τα ανέλπιστα!

Αλίμονο! Στηριζόμενοι μόνον σε όσα έβλεπαν και βίωναν στον κόσμο τους, η ερευνά τους είχε πάρει τώρα δρόμο στραβό, γεμάτο λάθη που ήταν παράλληλα λάθη λογικά!

Όσο τους άκουγε, το χαμόγελο χάθηκε με τα λάθος συμπεράσματα, των ανθρώπων της δικής του Εδέμ.

Θέλησε να βοηθήσει, να δώσεις σωστές απαντήσεις σε όσα αναζητούσαν, αλλά ο επίπεδος κόσμος δεν τον έβλεπε, ούτε άκουγε την φωνή του, γιατί ζούσαν σε κόσμο δύο διαστάσεων, πλάτους και μήκους, ενώ αυτός ζούσε σε τρεις διαστάσεις, το ίδιο και η φωνή του!

Δεν μπορούσαν να δουν κάτι ανώτερο από το δικό τους επίπεδο κόσμο κι έμεινε αναγκαστικά παθητικός παρατηρητής σε όσα η επιστημονική τους αναζήτηση αναδείκνυε ως λογικά συμπεράσματα!

Ήλπιζε, πως η έρευνα θα τους οδηγούσε κάποια στιγμή και σε σωστά συμπεράσματα, μαζί και στον πραγματικό δημιουργό του δικού τους κόσμου, όταν ήρθε το αναπάντεχο, το ανέλπιστο, το φρικτό και λάθος συμπέρασμα, πως ο δημιουργός τους ήταν κάτι παρόμοιο με …τρίχες!

Η έρευνά, εκ του ασφαλούς τους οδηγούσε στο συμπέρασμα πως το δικό τους κόσμο τον είχε δημιουργήσει μια τούφα από “τρίχες”!

Πότε σκληρές, πότε μαλακές, άλλοτε πλατιές ή λεπτές, άφηναν απαλά το χρώμα, κι αλλού, ανεξήγητο γιατί, πίεζαν με δύναμη και θυμό, αφήνοντας μεγάλη ποσότητα από το υλικό που συνέθετε τον κόσμο τους!

Αν και όλα τα ευρήματα ήταν τεκμηριωμένα με λογικά επιχειρήματα και σύμφωνα με την επιστημονική έρευνα που έκαναν στο δικό τους κόσμο, οι ερμηνείες είχαν γίνει χείμαρρος ορμητικός από λάθη χωρίς τέλος!

Τα πράγματα ξέφυγαν, έγιναν ακόμη χειρότερα!

Τώρα γκρίνιαζαν, έκαναν παρατηρήσεις και παράπονα! Είχαν κάτι να προτείνουν, να διορθώσουν για τη λάθος θέση όσων δημιούργησε στον επίπεδο τους κόσμο, αν και ο ίδιος με αγάπη, με προσοχή και μεράκι προσπάθησε να είναι όλα σωστά και τέλεια!

Με όσα έβλεπε και άκουγε, απελπίστηκε!

Έψαχνε τρόπο να τους μιλήσει, όταν στην σκέψη του έλαμψε μια νέα ιδέα που αντέγραφε κιόλας τα παλιά! Ήταν τρόπος σωστός για να τους πει τη μόνη αλήθεια!

Έπιασε τα πινέλα, αναζήτησε έναν μοναχικό άνθρωπο στην άκρη του δάσους, έναν ασκητή του κόσμου τους και ζωγράφισε γύρω του περγαμηνές, όπου έγραψε την αλήθεια για τη δημιουργία του κόσμου τους, να έβρισκαν όλες τις απαντήσεις για την έρευνά τους!

Στην πράξη, απεδείχθη δύσκολο!

Αν και ο μοναχικός άνθρωπος το είχε καταλάβει, εκτός από ελάχιστους που προβληματίστηκαν με όσα τους έκανε φανερά για τον τρόπο δημιουργίας του κόσμου τους, οι πολλοί τον αμφισβήτησαν και κάποιοι κινήθηκαν επιθετικά εναντίον του!

Ήταν δύσκολο να δεχτούν στον επίπεδο τους κόσμος, τα όσα περίεργα τους φανέρωσε ο αγγελιοφόρος ασκητής που τους έστειλε!

Γι’ αυτούς ήταν ακατανόητος και ουτοπικός ο ανώτερος και διαφορετικός κόσμος που φανέρωσε!

Είχαν όμως και ένα ακλόνητο και λογικό δίκαιο!

Γνώριζαν πως όσοι είχαν πεθάνει στον επίπεδό τους κόσμο, οι ψυχές συσσωρεύονταν ανάμεσα στον καμβά και το τελάρο, κι αυτό δεν άλλαξε με όσα ως αλήθεια τους έκανε τώρα φανερό ο ασκητής!

Κάποιοι τον χτύπησαν έως θανάτου και τα πράγματα περιπλέχτηκαν, έγινα μάλλον χειρότερα από πριν!

Η νέα γνώση που έφερε ο ασκητής για ανώτερο δημιουργό του δικού τους κόσμου, ήταν το ερέθισμα να δημιουργήσουν τώρα δικές τους θεωρίες για θεούς και για κάθε λογής πιθανές πιθανότητες!

Οι αναζητήσεις όλων είχαν ένα κοινό σημείο. Να βρουν εκείνον το θεό, τον γεμάτο αγάπη και ευγένεια, που ήθελε σίγουρα στον επίπεδό κόσμο τους να είναι όλοι τους ευγενικοί και καλοί προς όλους!

Αδύνατον να καταλάβουν το λάθος, πως ότι αυτοί δημιουργούσαν ήταν απλά μια επίπλαστη θρησκεία που απείχε από την πραγματικότητα! Πως θα άφηνε στο επίπεδο ενός ευγενικού, αλλά ουτοπικού “σαβουάρ βιβρ” καλής συμπεριφοράς, πως δημιουργούσαν περισσότερο ένα κοινωνικό εγχειρίδιο χωρίς πρακτική αξία ως προς την αλήθεια της δημιουργίας του κόσμου τους!

Δεν είχε ποτέ του φανταστεί, πως θα του έδινε τόσο πόνο η λάθος εξήγηση, ότι ο δημιουργός τους ήταν …τρίχες!

Ένοιωθε τώρα πικρία, ίσως και οργή για τον τρόπο που σκέφτονταν, γιατί τους είχε δημιουργήσει με πολύ αγάπη σε κόσμο ειρηνικό, υπέροχο, φωτεινό!

Το τζάκι είχε από ώρα σβήσει και τα κούτσουρα κείτονταν σωρός από μαύρα κάρβουνα και στάχτη. Στο δωμάτιο κυριαρχούσε κρύο δυνατό!

Όπου νάνε ξημέρωνε!

Απ’ το παράθυρο έβλεπε κιόλας τα παράθυρα των γειτόνων να φωτίζονται ένα-ένα, καθώς ξυπνούσαν για να προϋπαντήσουν στην εκκλησιά τον αληθινό Δημιουργό όλων!
Η ματιά του σκάλωσε στο μικρό εικονοστάσι.

Το λάδι στην καντήλα ήταν λιγοστό και η φλόγα τρεμόπαιζε εμπρός στη εικόνα της Μεγαλόχαρης, που στοργικά κρατούσε το Θείο βρέφος στην αγκαλιά της, όταν το τρεμάμενο του φως φώτισε μια λέξη στη σκέψη του!

Φάτνη!

-Η Φάτνη! Επανέλαβε δυνατά!

Αν ζωγράφιζε μέσα στο έργο του μια φάτνη;

Η μία σκέψη έφερνε την άλλη και σε λίγο έψαχνε τον τρόπο που κάνει τα απίθανα πιθανά! Αν μπορούσε να μπει στον επίπεδο τους κόσμο, όπως ο Κύριος ήρθε στον δικό μας κόσμο, θα μπορούσε να τους τα εξηγήσει ο ίδιος, να μάθουν από πρώτο χέρι την αλήθεια, το ποιος και με ποιον τρόπο τους είχε δημιουργήσει!

Η ιδέα άρεσε. Ήταν απίστευτα γοητευτική και όμορφη, αλλά, …ένιωσε φόβο!

Αν ξέμενε παντοτινά στον επίπεδο κόσμο;

Οι σκέψεις διαδέχονταν η μία την άλλη, ευτυχώς μαζί και με σκέψεις φωτεινές!

Οι άνθρωποι του πίνακα είναι επίπεδοι, γιαυτό και δεν μπορούν να ξεφύγουν από το δικό τους επίπεδο κόσμο! Αυτός όμως ήταν πλασμένος σε τρεις διαστάσεις κι αν μπορούσε να μπει στον επίπεδο κόσμο του δικού του έργου, σίγουρα θα επέστρεφε πίσω όποτε ήθελε, αφού ο επίπεδος κόσμος του καμβά δεν θα μπορούσε να τον κρατήσει εκεί αιχμάλωτο!

Αφού σκέφτηκε τα πιθανά και απίθανα του νέου λογισμού, η ματιά του αναζήτησε ξανά την εικόνα του Κυρίου!

Κοίταζε τη γαλήνια μορφή Του κι όσο τον κοίταζε, συνειδητοποίησε το πόση αληθινή και απέραντη ήταν η Αγάπη που είχε για τους ανθρώπους!

Κατάλαβε τότε το γιατί ήρθε στη Γη, το τι σήμαινε η περιγραφή πως είχε ταυτόχρονα δύο φύσεις, Θεού και Ανθρώπινη, αλλά σε μία υπόσταση!

Έγινε ξεκάθαρο το γιατί πήρε την ανθρώπινη μορφή των δικών Του δημιουργημάτων, το γιατί με δική Του θέληση σταυρώθηκε, αφού μόνον έτσι θα είχαμε τη δυνατότητα να τον ακολουθήσουμε εκεί ψηλά, αν με θέλησή δική μας ενωνόμασταν πρώτα μαζί Του!

Η τελευταία σκέψη ήταν και διαπίστωση! Αν γεννιόταν κι αυτός στον επίπεδο κόσμο που δημιούργησε, ήταν σίγουρο πως θα τον αντιμετώπιζαν με δυσπιστία για όσα διαφορετικά θα τους φανέρωνε απ’ τον ανώτερο δικό του κόσμο.

Θα φαίνονταν παράλογα και ασύμφωνα με όσα έβλεπαν και βίωναν στο δικό τους επίπεδο κόσμο και ήταν πέρα από σίγουρο πως τελικά θα του έκαναν όσα κάναμε κι εμείς στο δικό μας Δημιουργό!

Η ματιά του πλανήθηκε στο χώρο και για λίγο “σκάλωσε” στο μπουκάλι με το νέφτι που ήταν δίπλα στα χρώματα!

Ήταν μια σκέψη κι αυτή! Με λίγο νέφτι, μπορούσε διορθωτικά να σβήσει όσους με επιμονή και λάθος ερμήνευαν τη δική του δημιουργία!

Η σκέψη έμεινε για λίγο ενεργή, μα αμέσως κούνησε δυνατά το κεφάλι του δεξιά-αριστερά για να τη διώξει από το λογισμό του. Γνώριζε πως δεν μπορούσε να κάνει κάτι τόσο αποκρουστικό και αποτρόπαιο, κάτι πολύ χειρότερο απ’ όλες τις λάθος σκέψεις των ανθρώπων του κόσμου του!

Ούτε όμως μπορούσε να τους αγνοήσει, γιατί θα έμεναν για πάντα με τη κακή εντύπωση, πως, “τρίχες” ήταν ο δημιουργός τους, αφού αυτές άπλωσαν στον καμβά τα χρώματα του δικού τους κόσμου!

Έπρεπε να τους οδηγήσεις στην αλήθεια, να τους ελευθερώσει από την αιχμαλωσία της πλάνης και του ψέματος κι αυτή η σκέψη δυνάμωσε την αγάπη που ένοιωθε για τα δικά του δημιουργήματα.

Περίεργο, κατάλαβε πως αγάπησε πραγματικά αυτά τα μικρά πλάσματα, που πριν από λίγο τα έπλασε με ίδιο χρώμα του κόσμου τους, οντότητες που γεννήθηκαν πρώτα στη σκέψη του, πριν με το χρωστήρα  τους δημιουργήσει στον καμβά.

Το καλό ήταν πως γνώριζε την εξέλιξη των γεγονότων, κατανοούσε πως θα βίωνε όσα μύρια κάναμε κι εμείς στο δικό μας Κύριο, αλλά ένοιωθε μέσα του πως δεν γινόταν αλλιώς!

Αν ήθελε πραγματικά να να τους βοηθήσει, η πορεία προς το δικό τους επίπεδο κόσμο, ήταν μονόδρομος, να δώσει σε όσους το ήθελαν τη δυνατότητα να επιστρέψουν πίσω στο δικό τους Παράδεισο, εκεί που πρώτο-δημιουργήθηκαν πριν τους ζωγραφίσει ίδιους με μορφή του πάνω στον καμβά!

Όλα ήταν ξεκάθαρα στη σκέψη του κι ο χιλιοειπωμένος Λόγος του Κυρίου, “Όστις Θέλει”, αποκτούσε άλλο νόημα!

Μόνον όσοι πραγματικά ήθελαν θα μπορούσαν να ενωθούν με την τρισδιάστατη ψυχή του, και τότε, η επίπεδη επιφάνεια δε θα είχε εξουσία να τους κρατά αιχμάλωτους επάνω στον καμβά!

Τότε μόνον θα ήταν πράγματι και πάλι ελεύθεροι!

Ξανάπιασε πινέλα και χρώματα!

Αναζήτησε τόπο και ζωγράφισε μια μικρή σπηλιά με οικία ζώα και λίγο άχυρο, και σκεπτικός, γεμάτος ανάμεικτα συναισθήματα, ακούμπησε την παλέτα και τα πινέλα στο τραπέζι.

Ένα φως άρχισε να δυναμώνει στο έργο του και έκπληκτος είδε το αστέρι της Βηθλεέμ να φωτίζει τη φάτνη που ζωγράφισε, ενώ καμπάνες άρχισαν να κτυπούν χαρούμενα και δυνατά!

—————

Ξύπνησε στο σκοτεινό του δωμάτιό με φως λιγοστό που έρχονταν από τα φανάρια του δρόμου.

Οι καμπάνες του Άϊ Γιώργη ακούγονταν δυνατά καθώς κτυπούσαν ακόμη χαρμόσυνα, καλώντας τους πιστούς στην εκκλησιά που σήμερα έγινε φάτνη, να προϋπαντήσουν εκεί το Δημιουργό των όλων!

Όνειρο ήταν λοιπόν, σκέφτηκε, τόσο ζωντανό μα όνειρο, τούτη τη μαγική νύκτα που ενώνονται Ουρανός και Γη, ο Δημιουργός με το δημιούργημά Του!

Έμεινε ακίνητος να θυμηθεί πρώτα όλο του το όνειρο!

Μετά, με σβελτάδα πετάχτηκε από το κρεβάτι και έτρεξε ξυπόλητος στο κρύο πάτωμα αναζητώντας τον καμβά που ζωγράφιζε!

Άναψε το φως και κοίταξε την ζωγραφιά του. Το τοπίο ήταν ίδιο με το όνειρό, μόνον που οι άνθρωποι του ήταν ακίνητοι!

Χαμογέλασε! Τώρα γνώριζε τι έπρεπε να κάνει!

Έξω ο Βοριάς είχε πάψει κι από την εκκλησιά άκουγε τους ψαλμούς των Χριστουγέννων:

-Χριστός γεννάται· δοξάσατε.

-Χριστός εξ ουρανών· απαντήσατε.

-Χριστός επί γης· υψώθητε.

-Άσατε τω Κυρίῳ πάσα η γη, και εν ευφροσύνῃ,

-ανυμνήσατε λαοί· ότι δεδόξασται.

Αναζήτησε την εικόνα της Μεγαλόχαρης που τον κοίταζε με χαμόγελο κι ο μικρός Χριστός καλούσε με βλέμμα λαμπερό να τον προϋπαντήσει με τους άλλους ανθρώπους της γειτονιάς!

-Σ’ ευχαριστώ Θεέ, μουρμούρησε, για όσα της σύνεσης μου χάρισες και σήμερα!

Ντύθηκε γοργά, τυλίχτηκε το λαιμοδέτη, κούμπωσε όλα τα κουμπιά από το παλτό, φόρεσε το σκούφο και βγήκε στην κρύα νύκτα να προϋπαντήσει τον Κύριο στη ταπεινή Φάτνη!

Τον υποδέχτηκε κρύο και πυκνό σκοτάδι, μα σύντομα φάνηκαν αμέτρητα λευκά αστέρια από ψηλά, πυκνές νυφάδες χιονιού που γρήγορα κάλυψαν το έδαφος, κάνοντας την άγια νύκτα φωτεινή!

Στο βάθος διέκρινε τη γνωστή φιγούρα του κυρ Μανώλη του καστανά με το κουτσό του βήμα, κατάλοιπο από τον πόλεμο. Η ζωή του στέρησε όσα εμείς θεωρούμε ωραία, κι όσα του έδωσε τα πήρε πίσω αφήνοντάς τον μόνο και ορφανό στα γηρατειά, από γονείς, από σύντροφο μα κι από παιδιά!

Αν και πολλαπλά πονεμένος, πάντοτε με χαμόγελο πρόσφερε τις ζεστές και μυρωδάτες λιχουδιές στο κρύο και τ’ αγιάζι, χωρίς παράπονο για την πάθηση, τη στέρηση όσων αγαπούσε και για την θέση που του δώσε ο Δημιουργός στον κόσμο μας!

Όλο και περισσότεροι σίμωναν στην εκκλησιά.

Άκουγε τις παιδικές φωνές που με χαρά καλοδέχονταν τα πρώτα χιόνια κι αν και η νύκτα ήταν κρύα, ήξερε πως έκρυβαν μέσα τους πολύ Άγιο Φως!

Πόσο διαφορετικά ένοιωθε μ’ αυτές τις σκέψεις!

Θυμήθηκε τη ζωγραφιά και το όνειρό του! Αν και το ζωγραφισμένο τοπίο ήταν φωτεινό, τώρα γνώριζε πως δεν είχε το φως που μέσα τους είχαν οι αληθινοί άνθρωποι που δίπλα του τώρα περπατούσαν στη σκοτεινιά!

Ήξερε βαθιά μέσα του, πως όσο οι ζωγραφισμένοι άνθρωποι του έργου επέμεναν στη λάθος λογική εξήγηση, πως “τρίχες” ήταν ο δημιουργός τους, δεν θα αποκτούσαν ποτέ αυτό το εσωτερικό φως!

Οι καμπάνες κτυπούσαν και πάλι δυνατά και χαρμόσυνα!

Τάχυνε το βήμα και το χιόνι έτριζε τώρα κάτω από τα πόδια του! Έσκυψε το κεφάλι να προστατέψει τα μάτια απ’ τις παιχνιδιάρικες νιφάδες του χιονιού και σχεδόν τρέχοντας σίμωσε στην εκκλησιά.

Γνώριζε μέχρις τα μύχια της ψυχής του γιατί πήγαινε εκεί! Λαχταρούσε να μετείχε της Θείας Κοινωνίας, να ενωθεί και να μείνει ενωμένος με τον Θεό, να ξεφύγει απ’ τούτο τον κόσμο, για κόσμο ανώτερο, γιομάτο με Φως, αυτόν που με τον ερχομό Του μας τον πρόσφερε ο δικός μας Δημιουργός!

Έφτασε στην εκκλησιά! Έβγαλε το σκούφο και τον τίναξε πάνω στο δεξί του πόδι για να πέσουν οι νυφάδες του χιονιού!

Άνοιξε την πόρτα.

Ένα βήμα έκανε και βρέθηκε από το σκοτάδι στο Φως, από το κρύο σε φάτνη ζεστή και φωτεινή, γεμάτη αγγέλους με ανθρώπινη μορφή, που έψελναν όλοι τους το “Ωσαννά” με μια φωνή!

Προς δόξαν του Αληθινού Τριαδικού μας Θεού!

 Χρήστος Τυρεκίδης

Σχετικά άρθρα

«Δίπλα δίπλα» στο Μικρό Εθνικό | Παιδική θεατρική παράσταση

Βασίλειος Μακέδος

«Το μαγικό φίλτρο» του Μίχαελ Έντε στην «παιδική» σκηνή του Θεάτρου Κάτω απ’ τη Γέφυρα

Βασίλειος Μακέδος

Η Μαρία Πριν Την Κάλλας Τα Παιδικά Της Χρόνια | παιδική θεατρική παράσταση

Βασίλειος Μακέδος

Ο ιστότοπος sparmatseto.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Περισσότερα

X